Jaka jest prawdziwa historia „The Last Post” BBC1?

Każdy, kto tam był, opowiada o słońcu i zapachu. To była dobra służba, pomijając upał, wspomina Chris Bridle, który przez dwa lata służył w Aden, jednej z ostatnich brytyjskich placówek imperium, jako kierowca 24. Polowego Pogotowia Ratunkowego w Korpusie Medycznym Armii Królewskiej. Ale pachniało jak nigdzie indziej, w jakim kiedykolwiek byłem. Gorąco, śmierdząco i nerwowo, tak bym to nazwał. Byliśmy młodzi i niepokonani, ale idąc główną drogą w Maala czy Steamer Point nigdy nie było wiadomo, czy ktoś nie rzuci granatu, bo walczyły z nami lokalne frakcje.

Poznaj obsadę „Ostatniego postu”. Ostatni post: gdzie jest Aden? Jessica Raine z The Last Post o potencjale telewizji i zabijaniu roślin

Bridle miał obecnie 75 lat, gdy przybył do Adena, maleńkiego skrawka Półwyspu Arabskiego o łącznej powierzchni zaledwie 75 mil kwadratowych, na terenie dzisiejszego Jemenu. Miał 23 lata. Była połowa 1965 roku – dokładnie wtedy, gdy zaczął się pierwszy odcinek „The Last Post”, nowego dramatu BBC emitowanego w godzinach największej oglądalności z Jessicą Raine w roli głównej, który kręci się wokół życia i miłości grupy żandarmów i ich rodzin, negocjujących nie tylko koniec Imperium Brytyjskiego, ale także powstanie lat 60. XX wieku.

Innym człowiekiem, który pamięta Adena, jest pisarz Peter Moffat, zdobywca nagrody Bafta. „The Last Post” powstał w oparciu o jego wspomnienia z dzieciństwa: jego ojciec służył w Królewskiej Żandarmerii Wojskowej w Adenie, a matka starała się pogodzić życie żony służącej ze swobodami swingujących lat sześćdziesiątych. Ataki granatami i miny przydrożne są przedstawiane obok bikini w kropki, ryby z frytkami w BP Beach Club i ginu z tonikiem, z których większość wydaje się być pożerana przez Alison Laithwaite, graną przez Raine’a, która ma apetyt na G.

To świat – i całe życie – z dala od wietrznej pory lunchu późnego lata w Portsmouth, gdzie Bridle dołączył do siedmiu innych byłych żołnierzy po 70. roku życia w barze klubu Royal Marines Association, aby powspominać. Raz w miesiącu zbierają się tutaj na zebraniach oddziałowych Stowarzyszenia Weteranów Aden.

To dla nich przełomowy rok – 30 listopada 2017 r. minie 50 lat od wycofania Sił Koronnych z Adenu. Wszystkich ośmiu mężczyzn służyło tam w latach 60. XX w., a wspomnienia są wciąż żywe.

Życie towarzyskie było fajne, chociaż mogło być nieco gorączkowe, uśmiecha się Bridle. Dużo ciosów, ale ogromne poczucie koleżeństwa. Byliśmy tam, żeby chronić szlaki handlowe, ale przypuszczam, że to prowadziło donikąd ze względu na walczące z nami frakcje. To, że tam byliśmy, było dobrą rzeczą dla mieszkańców. Mieli zatrudnienie. Jedyne, co ich spotkało od tego czasu, to wojna domowa.

Kiedy armia brytyjska po raz pierwszy interweniowała w Adenie?

Royal Marines po raz pierwszy wylądowali w Adenie w 1839 roku, aby powstrzymać ataki piratów na brytyjską żeglugę do Indii. Stało się strategicznym przystankiem tranzytowym między Wielką Brytanią, Indiami i Dalekim Wschodem, a pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku był drugim po Nowym Jorku najbardziej ruchliwym portem na świecie, którego kluczowym atutem była rafineria ropy naftowej BP w Adenie.

Co sprowadziło tam Królewską Żandarmerię Wojskową tak wiele lat później?

Uzbrojone w Jemen plemiona rebeliantów zbuntowały się, a w 1955 r. armia brytyjska odzyskała kontrolę z RAF-u, aby zachować bezpieczeństwo wewnętrzne, tylko po to, by istnienie garnizonu wzmogło nastroje antybrytyjskie. Ostatni gubernator ustąpił ze stanowiska w 1963 r., po czym wydarzenia nasiliły się aż do listopada 1967 r., kiedy rządy brytyjskie zakończyły się haniebnym wycofaniem się.

Co się stało po opuszczeniu przez Brytyjczyków Adenu?

Według Organizacji Narodów Zjednoczonych lata te doprowadziły do ​​trwającej wojny domowej w Jemenie, w wyniku której zginęło obecnie 10 000 osób, a 70% z 28-milionowej populacji potrzebuje pomocy humanitarnej.

Aden był rzeczywiście bardzo słabo zarządzany z Londynu przez rząd Harolda Wilsona [wybrany w październiku 1964 r.], wyjaśnia dr Simon Anglim z Wydziału Studiów Wojennych w King’s College London. Rząd Wilsona pozbawił siły brytyjskie na Bliskim Wschodzie zasobów. Armia brytyjska wykonała rozsądną robotę, powstrzymując rebelię. Zostały one jednak cofnięte przez politykę rządu.

To polityka dzisiejszego rządu zdumiewa Bridle’a i jego kolegów weteranów. Człowiekowi nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego rząd nie organizuje żadnych wydarzeń z okazji 50. rocznicy wycofania się Wielkiej Brytanii z UE. Oczekuje się, że czterystu weteranów weźmie udział w listopadowym nabożeństwie w York Minster, zorganizowanym w całości przez AVA, ale ich zaproszenie do księcia Andrzeja pozostało jak dotąd bez odpowiedzi.

Na liście honorowej AVA znajduje się lista 443 żołnierzy poległych w Adenie, jednak Ministerstwo Obrony potwierdza, że ​​nie planuje żadnych wydarzeń upamiętniających tę rocznicę. Zapomniano o naszych służbach, mówi Bridle. Zawsze nas ignorują – rząd, władza, nawet obiekty wojskowe z „pamięcią”, nie ma Adenu. Nie wiem dlaczego. Denerwuje mnie to. Nie chcą wiedzieć. Jesteśmy zapomniani.

Kate Battersby