Film o dojrzewaniu producenta Lucy Guadagnino, który zaczyna się prowokacyjnie, ale szybko staje się nie do zniesienia — recenzja filmu

Cytując wpływowe filmy o dorastaniu z XXI wieku, Luca Guadagnino 'S Zadzwoń do mnie po imieniu często jest pomijany. Poprzez wspomniany tytuł włoski reżyser uchwycił pierwszą miłość, pożądanie i przebudzenie seksualne fascynująco, z bohaterami na czele, którzy cieszą się malowniczymi wakacjami. Wcielając się teraz w rolę producenta, Guadagnino wspiera wschodzących twórców filmowych Giovanniego Tortorici w swoim pełnometrażowym debiucie reżyserskim pt. Dziewiętnaście . Zamiast uchwycić intensywność młodzieńczego romansu, Tortorici postanawia skupić się na przejściu ze szkoły średniej do uniwersytetu, podążając za 19-letnim odmieńcem z college'u o niezwykle specyficznym guście literackim. Choć skupienie się na trudach wczesnej dorosłości wydaje się ciekawym podejściem (i do którego wielu może się odnieść), wykonanie filmu jest mniej obiecujące, a podróż głównego bohatera w dorosłość staje się nie do zniesienia .

O czym jest „Diciannove”?

Dziewiętnaście zaczyna się od Leonarda ( Manfrediego Mariniego ) pakuje wszystkie swoje rzeczy i wyjeżdża z Palermo, aby studiować ekonomię w Londynie. Gotowy do ponownego połączenia się ze swoją siostrą Arianną ( Planetarne zwycięstwo ) i w pełni wykorzystać doświadczenie college'u, spędzając noce poza domem, całując się z nieznajomymi w nocnych klubach, bohater wydaje się cieszyć wszystkim, co miasto ma do zaoferowania, dopóki magia życia z dala od domu nie przestanie działać. Wkrótce Leonardo nie czuje, że przynależy do Londynu postanawia wrócić do Włoch i zapisać się do innej uczelni, aby kontynuować studia literackie .

Zamiast spotykać się z kolegami i próbować nawiązać przyjaźnie, Leonardo spędza wolny czas pomiędzy zajęciami, zamknięty w swoim mrocznym akademiku, narzekając, że profesorowie nie rozumieją wielu znaczeń kryjących się za dziełami Dantego i bełkotając o jego pragnieniu samobójstwa. W miarę postępów w filmie postać staje się jeszcze bardziej odizolowana , prowadząc jego umysł do ciemnych miejsc i przeglądając Internet, stając się coraz bardziej niepokojącym. To właśnie w tych chwilach samotności widzowie mogą rzucić okiem na pokręconą psychikę Leonarda i, szczerze mówiąc, niewiele więcej.

W „Diciannove” brakuje rozwoju postaci, jakiego można oczekiwać od opowieści o dojrzewaniu

Manfrediego Mariniego as Leonardo in 'Dziewiętnaście'.

Głównym powodem, dla którego ludzie chętnie sięgają po filmy o dorastaniu, jest to, że zdają się one odzwierciedlać wyzwania związane z dopasowaniem się do siebie lub pogodzeniem się z tym, kim naprawdę są w okresie ciągłych zmian. Chociaż Dziewiętnaście radzi sobie z trudnościami związanymi z wyprowadzką z domu, koniecznością zarządzania wydatkami jako student i radzeniem sobie ze stresem związanym ze zdaniem egzaminów, Film Tortorici nie wyjaśnia, w jaki sposób te doświadczenia wyznaczają bohaterowi drogę do samopoznania . Bohater od początku do końca nie zmienia się i nie dowiaduje o sobie niczego nowego, co kłóci się z jednym z podstawowych elementów formuły dorastania. Rozwój postaci jest istotnym elementem opowiadania poruszającej narracji dla młodych dorosłych, a fakt, że film nie wykorzystuje punktów fabuły do ​​dalszego rozwoju historii Leonarda, jest całkowicie rozczarowujący.

Każdy film Luca Guadagnino, ranking

„Nasze serca i ciała są nam dane tylko raz”.

Scena, która jawi się jako stracona szansa na głębsze opowiadanie historii, rozgrywa się podczas jednego z egzaminów ustnych Leonarda, podczas którego profesorowie sprawdzają jego zdolność do rozłożenia fragmentu klasycznej powieści, rozwikłania jej tematów i wskazania znaczenia doboru słów przez autora. Po zdaniu egzaminu profesor bohatera wystawia mu ocenę niższą, niż się spodziewał, a Leonardo od razu odmawia mu oceny. Chociaż wielu rozumie frustrację związaną z obiektywną, a nie subiektywną analizą literatury, film nie bada głębszych powodów, dla których bohater uważa, że ​​jego ujęcia są trafniejsze niż ujęcia profesorów . Widzowie uciekają się do założenia, że ​​Leonardo jest po prostu zbyt uparty, egocentryczny i zbuntowany bez wiarygodnej przyczyny.

Wybory stylistyczne filmu zawodzą w połączeniu ze scenariuszem na poziomie powierzchni

Dana Giuliano, Manfredi Marini i Vittoria Planeta w „Dziewiętnastce”.

Dziewiętnaście 'S strength lies not in the script, but rather in the cinematography and score . Jest tu kilka zapierających dech w piersiach sekwencji, nakręconych na taśmie 35 mm, które poza dialogami dodają temu projektowi warstwy stylu i intymności. Gdyby nie sposób kadrowania aparatu, czyli DP Maksymilian Kuveiller znajdując odważne sposoby na uchwycenie podróży Leonarda w obiektywie, film jeszcze bardziej oderwałby widzów od głównego bohatera i jego aroganckiej tożsamości. Partytura operowa dodaje finezji tej opowieści o dojrzewaniu, pięknie komponując się ze scenami skupiającymi się na rosnącym zainteresowaniu Leonarda włoską literaturą i klasycznymi dziełami sztuki. Mimo to te estetyczne i atrakcyjne dźwiękowo aspekty Dziewiętnaście nie wystarczą, aby utrzymać zainteresowanie widzów, gdy tempo filmu słabnie.

Biorąc pod uwagę, że Leonardo często zmienia zdanie na temat swojego wykształcenia i aspiracji (co jest w jego wieku całkowicie zrozumiałe), film podąża za nim w różnych sceneriach i pokazuje, jak te lokalizacje informują o tym, kim jest jako osoba . Czas spędzony w Sienie jest najbardziej eksplorowany w porównaniu z krótkotrwałym pobytem w Londynie czy ostatnim przystankiem w Turynie, co sprawia, że ​​trwa wieczność. Nie tylko dlatego, że jest to moment jego trajektorii, w którym często pozostaje sam, ale także dlatego, że widzimy, jak mentalnie pogrąża się w spirali upadku, oglądając treści w Internecie, które mogą głęboko niepokoić niektórych widzów. Zamiast badać przyczyny działań Leonarda, film przedstawia jedynie prowokacyjne sceny, które umniejszają historię.

Pomimo posiadania pieczęci aprobaty Guadagnino, Tortorici musi się wiele nauczyć, jeśli chodzi o tworzenie wciągającej historii, która raczej będzie rezonować, a nie tracić widzów w połowie . Jeśli Dziewiętnaście Gdyby dalej badał rozwój charakteru Leonarda i pozwolił, aby jego negatywne doświadczenia związane z uniwersytetem poszerzyły jego historię, film ten osiągnąłby pożądany rezultat. Pełnometrażowy debiut reżyserski Tortoriciego ratuje raczej gra aktorska Mariniego, zdjęcia Kuveillera i operowa ścieżka dźwiękowa do projektu. Scenariusz oferuje kilka przekonujących przykładów, ale w dużej mierze opiera się na pretensjonalnych monologach, które bardziej przypominają żargon słowny niż wnikliwe. Leonardo może mieć 19 lat i wciąż nie wie, kim jest i co chce robić na dłuższą metę, ale jego egoistyczne podejście i niesympatyczne zachowanie sprawiają, że trudno mu współczuć i kibicować. Zanim pojawią się napisy końcowe, Dziewiętnaście nie daje widzowi do myślenia.

Dziewiętnaście gra teraz w kinach.

Dziewiętnaście

Manfrediego Mariniego elevates an insufferable coming-of-age film about the college experience