Poznaj Ardala O'Hanlona z Death in Paradise: „W moim przypadku wybierają coś nieco dziwacznego”

Zawsze chciałem zagrać detektywa, mówi aktor, komik i okazjonalnie pisarz Ardal O’Hanlon . Zawsze uwielbiałem seriale detektywistyczne, począwszy od Columbo, The Rockford Files, po Starsky

Jego postać, detektyw inspektor Jack Mooney, to smutny oficer Met pracujący w wilgotnej piwnicy, który dostaje tę rolę, opiekując się funkcjonariuszami z Karaibów, mówi 51-latek.

Chociaż wkrótce Mooney zostaje detektywem rezydentem na Saint Marie. Mam wątpliwości tak samo, jak każdy następny aktor” – mówi O’Hanlon. Dla większości z nas, nawet tych pozornie bardzo pewnych siebie, wątpliwości stanowią dużą część życia. Ale jestem już w pewnym wieku i tego typu rzeczy nie dręczą mnie tak, jak dziesięć lat temu. Podejmuję wyzwanie.

Co najważniejsze dla Irlandczyka, publiczności bardzo podobała się zmiana lidera z Bena Millera na Krisa Marshalla w 2014 r., co O’Hanlon przypisuje formatowi programu – który nazywa radośnie hokey – który pozostał w dużej mierze taki sam.

Ben Miller jako inspektor Richard Poole w pierwszej serii Death in Paradise

Mówi, że na działkach nie ma prawdziwego zagrożenia. Nie ma prawdziwego zagrożenia dla detektywów, ale to część jego atrakcyjności. To lekki, puszysty dramat, mający bawić ludzi w zimne zimowe noce. Morderstwa nie są makabryczne, nie ma poplamionego krwią ekranu. The attraction really is in the puzzles – the ingenious mystery at the heart of it.

Dużą atrakcyjność dla widza ma także lokalizacja – karaibska wyspa Gwadelupa, gdzie oprócz rumu mogą pojawić się kąsające owady (spędza się dużo czasu smarując się maściami, mówi O’Hanlon), regularne tropikalne ulewy i okazjonalne huragany.

Islands zakończyły karierę telewizyjną O’Hanlona. Po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w bezużytecznej komedii o księżach Ojciec Ted w połowie lat 90., grając ojca Dougala McGuire’a, idiotę zamieszkującego mokrą, zimną Craggy Island u zachodniego wybrzeża Irlandii.

Nie spodziewał się, że stanie się to wielkim hitem. Myśleliśmy, że przeznaczeniem ojca Ted’a jest bycie mało znaną wieczorną pożywką dla Channel 4, a potem to działa, choć tak naprawdę nie wiadomo dlaczego.

Czy on także był zaskoczony, że wybrano go do roli Śmierci w raju? Postać Bena była spięta. Kris był bardziej niezdarny i przypuszczam, że w moim przypadku wybrali na wyspie coś nieco dziwacznego, mówi.

Starałem się wnieść do tego pewien rodzaj ciepła. Mooney jest dość przyjacielski, dość sympatyczny i przez to nieco niedoceniany. Może jest w tym trochę naiwności, którą wniosłem wcześniej do innych postaci.

Detektyw Death in Paradise Ardal O’Hanlon: Nie chcę zawieść widzów
• Death in Paradise ujawnia pełną listę gościnnych gwiazd siódmego serialu – z aktorami z Car Share, Poldark, Game of Thrones i Doctor Who
Oficer Dwayne Myers opuszcza Śmierć w Raju

Żaden bohater telewizyjny nie będzie nigdy tak naiwny jak ojciec Dougal, który pewnego razu zapytał cierpiącego księdza: Czy wierzysz w Boga, a następnie Ted? Ale czy O’Hanlon uważa, że ​​Irlandczycy powinni być figurami zabawnymi w brytyjskiej telewizji?

Od pierwszego dnia pracy w telewizji byłem bardzo świadomy sposobu, w jaki Irlandczycy są reprezentowani, mówi. W każdym programie, w którym brałem udział, czytam scenariusz, od razu usuwam irlandzkość i mówię: „Ja to dostarczę”.

„Ojciec Ted” został napisany przez Irlandczyków, więc było w porządku, ale mniej więcej w czasie, gdy kręciliśmy ten film, EastEnders pojechali do Irlandii i przedstawili ją jako strasznie zacofane społeczeństwo, w którym ludzie chodzą z jednym okiem i są pijani. To oburzyło mieszkańców Irlandii. Ale to się od czasu do czasu zdarza, tak nas wychowano.

O’Hanlon zostawi żonę Melanie i dzieci Emily, Rebeccę i Redmonda w domu w Dublinie. Choć ma Skype'a i będą go odwiedzać, mówi, że jak tylko jego samolot wyląduje w słońcu, to przede wszystkim bardzo ciężka praca.

Szkoda jednak, że nie można odpocząć, popływać czy pójść na drinka. No cóż, poszliśmy popływać w morzu. I wiesz, udało nam się wcisnąć rum w jeden lub dwa wieczory.

Artykuł ten został pierwotnie opublikowany w 2017 roku