W poniedziałkowy wieczór, Zendaya przeszła do historii podczas 74. ceremonii wręczenia nagród Primetime Emmy, zdobywając nagrodę dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej w serialu dramatycznym za rolę Rue Bennett w hicie HBO Euforia . Pobiła dwa rekordy, stając się pierwszą czarnoskórą kobietą, która dwukrotnie zdobyła nagrodę dla głównej aktorki i najmłodszą, która w wieku 26 lat dwukrotnie zdobyła nagrodę Emmy. W swoim przemówieniu z okazji przyjęcia nagrody złożyła poruszający hołd każdemu, kto pokochał Rue lub czuje się tak, jakby był Rue, stwierdzając, że nosi ze sobą ich historie. Te uczucia rzucają światło na to, co sprawia, że występ Zendayi w roli zmartwionej nastolatki jest tak błyskotliwy i pełen mocy. W przedstawieniu nastoletniej dziewczyny w obliczu uzależnienia Zendaya wykazuje niezachwianą empatię wobec jej zmagań.
W całej serii Rue podejmuje coraz bardziej okropne decyzje, a jej lekkomyślne działania i słowa ranią tych, których kocha najbardziej. Nawet w najbardziej okrutnych chwilach Zendaya zawsze przedstawia krytyczny kontekst okrucieństwa Rue. Jej często okropne wybory zawsze podkreślane są głęboką desperacją i nieznośnym bólem. Kiedy po raz pierwszy spotykamy Rue, jest świeżo po odwyku, po tym jak prawie umarła z powodu przedawkowania, a mimo to natychmiast wraca do brania.
Obraz za pośrednictwem HBO Pierwszy sezon pokazuje w retrospekcji, że siostra Rue, Gia ( Burza Reida ) był tym, który ją znalazł, gdy przedawkowała, jej bezwładne ciało leżało niereagujące na podłodze sypialni w kałuży wymiocin. Pomimo traumy, jaką uzależnienie Rue spowodowało u jej matki ( Nika Król ) i siostra Rue nadal zażywają, rażąco je okłamując i udając negatywne wyniki testów na obecność narkotyków. Im bardziej okropne rzeczy Rue robi ludziom, których kocha, z powodu swojego uzależnienia, tym bardziej niezwykłe jest to, że Zendaya zapewnia, że nadal jej współczujemy.
POWIĄZANE: 15 brutalnych seriali dla nastolatków, takich jak „Euphoria”, które warto obejrzeć dalej
Sięgnięcie dna
W drugim sezonie Rue sięga dna, a Zendaya zachowuje swoje człowieczeństwo nawet na najniższym poziomie. Widzieliśmy, jak Rue mówiła okropne rzeczy w sezonie 1; w jednej z najbardziej godnych nagrody Emmy scen tego sezonu rucha się z Fezem ( Chmura Angusa ) drzwi, aby zdobyć więcej narkotyków, nazywając go dilerem, który porzucił narkotyki i ma siedem funkcjonujących komórek mózgowych, i obwiniając go o jej uzależnienie. We wszystkich jej wściekłych i ostrych słowach desperackie krzyki Zendayi były bolesne i rozdzierające wnętrzności, co pozwoliło nam zrozumieć, dlaczego była gotowa posunąć się do tak daleko. Narkotyki stały się dla niej niezbędne i stanowią jedyną drogę ucieczki od psychicznego zamętu. Trwa to do Sezonu 2, gdy Rue popada coraz głębiej w uzależnienie. Dzięki retrospekcjom i sekwencjom tripów po narkotykach lepiej rozumiemy zakres jej traumy i bólu.
Obraz za pośrednictwem HBO W zakończeniu sezonu 2, odcinka 4, emocjonalna scena odlotu rzuca światło na to, jak bardzo Rue tęskni za ojcem, który w wieku 14 lat zmarł na nieuleczalną chorobę nowotworową. Odrętwiała od narkotyków, wychodzi ze swojej sypialni do kościoła, podchodzi do ambony, aby znaleźć ojca i owija się w jego ramionach. Załamuje się w jego ramionach, ściskając w dłoniach jego czerwoną kurtkę, jakby nie chciała nigdy puścić. Jej surowe emocje w tej scenie tworzą niezaprzeczalny obraz dziewczyny, która cierpi cicho i desperacko pragnie uciec od żalu. W retrospekcji z finału drugiego sezonu, twórca serialu Sama Levinsona zabiera widzów z powrotem na pogrzeb ojca Rue, gdzie poprzez szloch wygłasza mowę pochwalną ojca. Zendaya sprawia, że jej ból serca jest boleśnie namacalny, co sprawia, że jeszcze bardziej tragiczne jest to, jak bardzo tłumi swój smutek.
Szczery i porywający występ
Zendaya’s portrayal of Rue’s mental health is heartbreaking, and it is essential in helping us understand why she has found herself in such a horrible cycle of addiction. Rue reaches her breaking point in the second season’s tremendous fifth episode . Throughout the episode’s intense opening sequence, she makes her mother, sister, and girlfriend cry with her cutting and vitriolic words. But Zendaya’s unrelenting empathy for the character shines through in every moment, never letting the viewer lose sight of the fact that this is a teenage girl in deep crisis. Desperate for drugs, she storms through her house in a state of terrifying desperation. In all her viciousness, Zendaya also maintains a strong sense of pain, and even regret, in her actions. After the brutal confrontation between her, her mother, and her sister, Rue sinks to the floor. Embarrassed and apologetic for her actions, she pleads with her mother to let her have the suitcase full of drugs back. She embodies Rue’s desperation with unflinching honesty, willing us to see and understand how much Rue is suffering.
Zendaya seamlessly weaves through the highs and lows of Rue’s frantic state, spewing vitriol one moment and sobbing in despair the next. After finding out Jules ( Huntera Schafera ) Zendaya, która była w domu i słuchała, jak krytykuje matkę i siostrę, Zendaya z palącą szczerością ukazuje całkowite upokorzenie Rue. Zawstydzona i zawstydzona, przenosi swoją wściekłość na Jules, mówiąc jej, że żałuje, że nigdy się nie spotkali. Nawet w swojej okrucieństwie Zendaya w każdym słowie dźwiga ciężar bólu Rue. Pod koniec tyrady jest tak przytłoczona, że prawie brakuje jej powietrza. To nieznośnie brutalne i równie rozdzierające serce widzieć postać, którą pokochaliśmy, w tak beznadziejnym stanie. W trakcie odcinka popada w coraz większe wycofanie. Kuśtyka ulicami, trzymając się za brzuch w agonii i wymiotach, potykając się o dom swojego dilera narkotyków. Jąkając się przez drżący oddech, mówi Laurie ( Marta Kelly ), że chce po prostu umrzeć i weźmie każdy lek, jaki ma. W rozdzierającym serce obrazie wycofania się Rue autorstwa Zendayi lepiej rozumiemy, dlaczego podjęła tak okropne decyzje, aby uśmierzyć ból.
Rue nie byłaby tak empatyczną postacią bez bezwarunkowego współczucia, jakie Zendaya okazuje jej nawet w najgorszych chwilach. Niezależnie od tego, czy są to wyrzuty sumienia w jej oczach, czy desperackie fizyczne oznaki odstawienia, jej empatia dla bohaterki i jej trudnej sytuacji jest niezachwiana. Jej szczera troska o Rue i obowiązek oddania swojej historii sprawiedliwości sprawiają, że jej występ jest nie tylko wspaniały, ale także ważny dla tak wielu widzów. Jej przemówienie z okazji wręczenia nagrody Emmy podsumowuje jej wyraźną świadomość tego, jak bezcenna jest ta postać dla tak wielu osób, które postrzegają siebie w Rue lub kochają kogoś takiego jak ona. W Rue umożliwiła niezliczonym widzom poczucie, że są widziani, słyszani i zrozumiani.
