Willem Dafoe dał nam jednego ze swoich najgroźniejszych złoczyńców w tym filmie dla młodzieży

Willema Dafoe jest aktorem znanym ze swojej wszechstronności, ale to właśnie jego nikczemne cechy stały się jego najbardziej ukochanymi rolami. Niezależnie od tego, czy jest szalonym superzłoczyńcą, takim jak Zielony Goblin Spider-Man , potężny zabójca Wielki hotel w Budapeszcie , śledczy w Amerykański psychol , szalony marynarz Latarnia Morska lub bezwzględny przywódca gangu Ulice Ognia Dafoe może pokazać dziwną, niegodziwą stronę ludzkiej natury w nieskończenie fascynujący sposób. Nie ma nic lepszego niż obserwowanie, jak Dafoe przeżuwa scenerię, nawet jeśli pojawia się w najbardziej nieoczekiwanych projektach. Dafoe jakimś cudem zachował swoją nikczemną osobowość w adaptacji dla młodych dorosłych Błąd naszych gwiazd zaskakując każdego, kto nie zna powieści.

O czym jest „Gwiazd naszych wina”?

Ansel Elgort jako Augustus i Shailene Woodley jako Hazel z „Gwiazd naszych wina” rozmawiają ze sobą

Na podstawie bestsellera autorstwa Johna Greena , Wina naszych gwiazd jest zaskakująco przejmujący i zabawny jak na założenie, które wydaje się być kolejną komedią przeznaczoną dla nastolatków; Osoby zaznajomione z twórczością Greena wiedzą, że trzyma on rękę na pulsie i sprawdza, jak młodzi ludzie faktycznie wyglądają, mówią i czują. Film opowiada o skazanym na porażkę romansie pomiędzy dwójką chorych na raka nastolatków, którzy nawiązują więź podczas grupy wsparcia. Hazel Grace Lancaster ( Shailene Woodley ) nie chciała otworzyć się przed kimkolwiek w swoim wieku, ale szczera szczerość i humor Gusa Watersa ( Ansela Elgorta ) w końcu ją oczarowuje. Oboje mają pozytywny wpływ na swoje życie, a Hazel namawia nawet Gusa do przeczytania jej ulubionej książki Imperialna przypadłość . Hazels ma szczególną obsesję na punkcie autora powieści, Petera Van Houtena, granego przez Dafoe, który po jej publikacji przeprowadził się do Amsterdamu.

Wrzask wokół Van Houtena rośnie w głowie Hazel, gdy jej stan się pogarsza. Podczas gdy niektóre nastolatki mogą być idolami gwiazdy filmowej lub ulubionego muzyka, Hazel wyobrażała sobie Van Houtena jako największego nosiciela mądrości i hojnego artysty. Przygotowanie do spotkania z samym mężczyzną ma miejsce wtedy, gdy Hazel jest najszczęśliwsza, ale Dafoe pokazał, że Van Houten nie jest godny takich pochwał. Stał się zgorzkniałym, samotnym alkoholikiem, który wyładowuje swoją złość na każdym, kto ośmieli się zainteresować jego powieściami. Co podnosi Wina naszych gwiazd ponad innymi filmami traktującymi o nieuleczalnej chorobie jest szczerość emocjonalna; czasami nasi bohaterowie nie spełniają oczekiwań. Występ Dafoe to coś więcej niż tylko kradzież scen, ponieważ podkreśla temat filmu, jakim jest poznanie własnej wartości.

POWIĄZANE: Willem Dafoe opowiada o kręceniu „Inside”, pracy z reżyserem, który po raz pierwszy zdecydował się na współpracę i przygotowaniach do „Nosferatu”

Dlaczego Van Houten nie jest taki, jak sobie wyobrażała Hazel?

Film znajduje interesujący sposób na drażnienie się z ostatecznym pojawieniem się Dafoe, nie pozwalając mu w ogóle pojawić się na ekranie; chociaż ogólnie pojawienie się tak znanego aktora w mniejszej roli pod koniec filmu może wydawać się tanim zwrotem akcji, Dafoe tak często przyjmował mniejsze role, że wcale to nie rozpraszało. Obsesja Hazel na punkcie Van Houtena skłania Gusa do przesłania mu wiadomości w dobrej wierze, ponieważ w całej korespondencji, którą udostępniają w Internecie, wydaje się być elokwentny, miły i sympatyczny. Gus planuje podarować Hazel dar swojego życia, zabierając ją do Amsterdamu na spotkanie z mężczyzną, ale zbyt późno zdaje sobie sprawę, że e-maile w rzeczywistości zostały wysłane przez osobistą asystentkę Van Houtena, Lidewij Vliegenthart ( Lotte Verbeek ).

Już w chwili, gdy po raz pierwszy pojawia się na ekranie, Dafoe daje jasno do zrozumienia, że ​​nie jest Van Houtenem, jakiego oczekiwali. Dafoe podkreśla szorstki sprzeciw Van Houtena wobec wszelkich prób po prostu go przywitać; nie chodzi tylko o to, że jest podły i okrutny, ale że nie chce okazywać żadnej zwykłej uprzejmości. Choć mógł to być manewr manipulacyjny, którego celem było wywołanie łez u widzów, Dafoe pokazuje, że Van Houten nie jest przesadnym złoczyńcą, którego celem są zwłaszcza Hazel i Gus. To po prostu gorzki, paskudny sposób, w jaki wybrał swoje życie i w jakiś sposób jest to jeszcze bardziej rozczarowujące dla Hazel. Mężczyzna, który obdarzył ją słowami nadziei, gdy zastanawiała się nad własną śmiertelnością, dał jej mrożącą krew w żyłach dawkę rzeczywistości.

Oczywiście Van Houten jest z natury tak okrutny, że wykorzystuje to przypadkowe spotkanie jako okazję, aby wyróżnić w szczególności Hazel. Dafoe pokazuje, jak Van Houten lubi bawić się z Hazel, jakby naśmiewanie się z umierającego nastolatka było dla niego jedyną rozrywką. Być może Hazel sprawiała, że ​​ludzie szydzili lub drwili z jej potencjalnej śmierci, ale nigdy w tak okrutny sposób, jak uchwycił to Dafoe. Co gorsza, znosi coraz więcej obelg Sojusz Imperialny siebie, określając ją jako po prostu fikcyjną historię, nad którą nigdy się nie zastanawiał. Jeśli Van Houten nie był wystarczająco wnikliwy, podał w wątpliwość tekst, na którym Hazel zbudowała swój związek z Gusem. Znakomity występ Woodleya podkreśla, jak trudno jest tego słuchać.

Jaki jest zaskakujący zwrot akcji „Gwiazd naszych wina”?

Willema Dafoe in Błąd naszych gwiazd

Van Houten pojawia się zaskakująco na samym końcu, gdy Gus w końcu zapada na chorobę i umiera. Przez jakiś czas był nieobecny w myślach Hazel, gdy Gus zachęcał ją do znalezienia nowej pasji podczas romantycznej wycieczki do Amsterdamu. Chociaż z powodu tragedii Hazel najwyraźniej znajduje się w intymnym stanie, jest szczególnie jadowita w stosunku do Van Houtena. Jednak Dafoe nigdy nie opisuje swojej pomocy jako strzału w ostatniej chwili odkupienia; przyznaje, że jest po prostu osobą małomówną i podkreśla, że ​​znalazł się tu wyłącznie na osobistą prośbę Gusa. Delikatnie wyjaśnia, że ​​napisał Imperialna przypadłość jako sposób poradzenia sobie ze stratą córki, która zmarła wiele lat wcześniej na białaczkę.

To niesamowite, że Dafoe jest w stanie przemienić tak złośliwą postać w osobę, która choć trochę budzi współczucie; genialne jest to, że nigdy nie błaga Hazel o przebaczenie. W pewnym sensie jest dość podobny do Gusa, ponieważ obaj wolą szczerość od bezmyślnego kłamstwa, które ma przynieść jedynie krótkotrwałą ulgę. Oznacza to, że Van Houten szanuje determinację Gusa, a co za tym idzie, Hazel. Nie jest to idealne zakończenie, jakie wyobrażała sobie Hazel, ale Wina naszych gwiazd nie wybiera bezpiecznej trasy.

Willem Dafoe wnosi emocjonalną szczerość do wszystkich swoich bohaterów, niezależnie od tego, jak bardzo są nikczemni. Nawet jeśli gra przesadnego złoczyńcę, takiego jak Norman Osborn, jest w stanie uzyskać dostęp do motywacji i poglądów na życie bohatera. On daje Wina naszych gwiazd poczucie celu i pokorę, i kradnie film, nie lekceważąc romansu w jego centrum.