Kim jest Studio Trigger? Spojrzenie wstecz na ich najlepsze anime

W 2007 roku powstało anime o super robotach Gurrena Laganna wyszło, że na zawsze zmieniło krajobraz tego medium. Gurrena Laganna to pogodny, pełen energii serial, w którym losy jednego chłopca prowadzą go do fatalnego spotkania z robotem, który prowadzi go od życia w strachu pod ziemią do przywracania samej ludzkości, jedna wysokooktanowa bitwa na raz. Pochodziła ona ze studia Gainax, którego największe nazwiska były już wcześniej Gurrena Laganna byli dyrektorami Hideaki Anno i jego arcydzieło Neon Genesis Evangelion . Gurrena Laganna jednak stworzeniem był Hiroyuki Imaishi, animator, który pracował nad produkcjami Gainax – w tym nad animowanymi częściami Evangelion sam w sobie – zanim w końcu mógł wyreżyserować całą swoją serię. Gurrena Laganna nosił ducha napędzanego kujonem Gainaxa, był wypełniony referencjami i przepełniony energią, ale bardziej skłaniał się ku pragnieniu zwykłej zabawy niż praca swoich seniorów w studiu. Gurrena Laganna natychmiast przyniósł mu rozgłos, włączając nagrody na różnych festiwalach animacji i sztuki w Japonii, takich jak Japan Media Arts Festival.

Niedługo potem, w 2011 roku, Imaishi założył Studio Trigger wraz z innym absolwentem Gainax Masahiko Otsuka . Trigger wypełnił się ludźmi podobnymi do Imaishiego, talentami, które chciały uczcić dzieła, które ich zainspirowały, ale także stworzyć coś nowego, co mogliby nazwać własnym. Otsuka powiedział na temat swoich zamiarów związanych ze studiem: „Chcemy przekazać fanom nasze głosy zespołu produkcyjnego”, co ma sens, gdy spojrzy się na ich pracę. Ich programy często zawierają odniesienia do siebie, a postacie z różnych serii Trigger pojawiają się w późniejszych programach Trigger, dzięki czemu fani są połączeni z ich katalogiem nie tylko indywidualnie, ale jako jeden duży pakiet. Ponadto Trigger to jedno z najlepszych studiów pod względem komunikacji z fanami, chodzenia na mnóstwo konwencji, publikowania materiałów produkcyjnych w Internecie, a nawet założenia Patreona.

Minęło dziesięć lat od założenia firmy Trigger w sierpniu 2011 r. Mając za sobą dekadę pracy i świetlaną przyszłość przed sobą, przyjrzyjmy się kilku z nich, którzy stanowią przykład ich etyki pracy, ideałów skupionych na fanach i chęci tworzenia najlepszych kreskówek, jakie tylko potrafią.

Piekielny policjant

Piekielny policjant

Pierwsza wyprawa Triggera miała miejsce w 2012 roku Piekielny policjant . Piekielny policjant opowiada o tytułowym bohaterze, gliniarzu z piekła rodem o imieniu Inferno Cop, który powinien zatrzymywać złych facetów, ale zamiast tego przeżywa zwariowane przygody. Jako nowe studio wciąż poszukujące funduszy, Trigger pokazało, jak kreatywne i zaradne może być, tworząc serial tak tanio, jak to możliwe, ale z całym wdziękiem i humorem, jakiego można się spodziewać. To znaczy, stworzyli każdego Piekielny policjant odcinek trwający około dwóch godzin tygodniowo. Zasoby są płaskie i stale ponownie wykorzystywane, odcinki krótkie i z zawrotną szybkością, a obsada głosowa jest niewielka i składa się z dwunastu aktorów, z których każdy gra po wiele ról.

Mimo to Imaishi zaufał reżyserowi Akira Amemiya , który pracował z nim przy takich programach jak Gurrena Laganna I Majtki , aby poprowadzić serial jako pierwsza główna rola reżyserska Amemiya. Rezultatem jest zabawny program, który wykorzystuje swoje ograniczone zasoby, aby stać się czymś wyjątkowym, co nigdy nie mogłoby istnieć, gdyby nie ograniczenia. Dzięki Inferno Cop Trigger udowodnili, że są studiem, które będzie tworzyć bez względu na to, co stanie im na drodze. Od tego czasu Amemiya wyreżyserował inne programy Trigger, takie jak SSSS.Gridman I the spiritual successor to Piekielny policjant , Pogromca Ninja z animacji .

Zabij, zabij

Zabij, zabij

Mając na koncie kilka mniejszych projektów, Imaishi był w końcu gotowy na wyreżyserowanie pierwszego serialu telewizyjnego Triggera w 2013 roku z Zabij, zabij . Jak wszystkie dzieła Imaishiego, Zabij, zabij Założenie filmu opiera się na absurdzie i przedstawia świat rządzony żelazną pięścią przez samorząd uczniów szkoły średniej. Status społeczny i ekonomiczny jest reprezentowany przez siłę ubrań, które ludzie noszą – niektóre z nich dosłownie żyją – a samorząd uczniowski rozdaje i odbiera te ubrania według własnego uznania. Bohaterką jest także klasyka Triggera, słabsza dziewczyna, która wspina się na sam dół tego dziwnego systemu kastowego, aby uwolnić ludzi i poznać dziką prawdę o i tak już szalonym świecie, w którym żyje.

W Zabij, zabij W zawiłej fabule i stylowej animacji wciąż można odnaleźć odważne podejście Imaishiego i firmy do majsterkowania. Na koncepcję świata rządzonego przez ubrania natknęliśmy się dzięki prostemu spostrzeżeniu, że w języku japońskim słowa „moda” i „faszyzm” wymawia się podobnie. Animacja serialu, choć wyraźna i czasami oszałamiająca, jest nadal zwykle niewiarygodnie ograniczona, nawet jak na standardy anime. Ekipa Imaishiego sprawia, że ​​to działa, maskując mniej płynne sekwencje czystym stylem i brawurą. I oczywiście udaje im się zmieścić hołdy w każdym miejscu, wykorzystując swoją nostalgię, zaznaczając retrospekcje ziarnistymi scenami w proporcjach 4:3 i projektując różne stroje bojowe bezpośrednio inspirowane mecha anime z lat 70-tych. Zabij, zabij zwrócił na siebie uwagę świata i do dziś pozostaje przedstawicielem ich stylistycznego etosu „można zrobić”.

Akademia Małej Czarownicy

Akademia Małej Czarownicy

Jeśli istnieje choć jedna seria, która najlepiej odzwierciedla trajektorię Triggera jako studia, to jest nią właśnie ta seria Akademia Małej Czarownicy . Zaczęło się od filmu krótkometrażowego, jednego z czterech projektów wydanych w 2013 roku w ramach Young Animator Training Project, programu finansowanego przez rząd, którego celem jest umożliwienie nowym twórcom zdobycia prawdziwego doświadczenia. Później, prawie jako prekursor ich obecnego Patreona, Trigger częściowo sfinansował kontynuację przez fanów crowdfundingowych za pośrednictwem Kickstartera. W końcu Little Witch Academia, która udowodniła, że ​​jest jedną ze swoich bohaterek, doczekała się pełnego, 24-odcinkowego serialu, który w 2017 roku będzie dostępny na całym świecie w serwisie Netflix.

Akademia Małej Czarownicy reżyser Yoh Yoshinari to kolejny stary animator Gurren Lagann, a w swoim reżyserskim debiucie historia Akademia Małej Czarownicy odzwierciedla Triggera na wiele sposobów. Bohater Akko dorastał zainspirowany błyskotliwymi wybrykami starszego, utalentowanego maga. Podobnie jak Yoshinari i przyjaciele dorastali, oglądając najbardziej imponujące klasyczne anime i pragnąc je naśladować, Akko postanawia zająć się magią, mimo że nie ma do niej naturalnego upodobania. Ciągle napotyka nowe problemy w szkole, czując się ograniczona swoimi umiejętnościami i statusem społecznym, ale zawsze znajduje kreatywne rozwiązanie i wspina się na szczyt. Choć opowieść rzekomo dotyczy nauki magii, ma mocny wątek tematyczny dotyczący siły kreatywności oraz niechlujnego, ale satysfakcjonującego doświadczenia wyrażania siebie, i to jest koncepcja, która definiuje Triggera bardziej niż jakakolwiek inna.