Recenzja Vikings Valhalla: dopracowane odrodzenie chwały oryginalnej serii

Po sześciu sezonach na kanale History Channel Wikingowie powracają do ducha czasu Wikingowie: Walhalla . Seria przywraca Jeba Stuarta jako showrunner z Michaela Hirsta jako producent wykonawczy i przedstawia historię Wikingów ponad sto lat po wydarzeniach z pierwszej serii. Podczas gdy oryginalna seria skupiała się na pierwszym spotkaniu Wikingów z Anglią, Walhalla ukazuje zderzenie dwóch kultur po tym, jak jedna z nich już wpłynęła na drugą. Postacie historyczne, takie jak Freydís Eríksdóttir, Harald Sigurdson, King Canute i ulubieniec Ameryki Północnej Wiking Leif Erikson, wszystkie odgrywają rolę w serialu. Teraz zamiast zjednoczyć się pod jednym sztandarem, jak Ragnar, Lagertha, Rollo i Floki, istnieją sprzeczne interesy, religie i cele.

Podobnie jak pierwsza seria, Walhalla nie stroni od historycznego aspektu historii Wikingów. Oczywiście często gra szybko i luźno z historią na korzyść dramatu, ale nie możemy ich za to winić. Wydarzenia, które mogłyby zainspirować rymowanki, które do dziś śpiewamy, rozgrywają się na ekscytującym polu bitwy, pełnym napięcia i rozlewu krwi. Choć w serialu nie brakuje akcji, serial stara się także budować więzi między postaciami na ekranie.

Gdy Walhalla zaczyna się, spotykamy Leifa Erikssona ( Sama Corletta ) i jego siostra Freydis ( Fridę Gustavsson ) po przybyciu do Norwegii po opuszczeniu domu na Grenlandii. Chociaż wszyscy są Wikingami, Grenlandczycy są pod wieloma względami outsiderami. Przy ogólnie negatywnej ocenie chrześcijaństwa następuje natychmiastowa zmiana nastrojów wśród Skandynawów, zwłaszcza tych, którzy nawrócili się lub urodzili w nowej wierze.

POWIĄZANE: „Wikingowie: Sam Corlett i Leo Suter z Valhalli rozmawiają o kręceniu ogromnej sekwencji akcji na London Bridge i zwiastunie drugiego sezonu

Leif, a w szczególności jego siostra Freydis, nadal wyznają swoją pogańską religię (np. Odyna, Thora, Freyę), a napięcia między poganami a chrześcijanami są wysokie. Po pobycie w Anglii wielu Wikingów, którzy się nawrócili, przekazało tę religię swoim dzieciom i dopiero niedawno wróciło do Norwegii. Jedną rzeczą, której serial nie porusza, jest poczucie przemieszczenia; postacie takie jak Harald ( Leon Suter ) są wyraźnie pobożnymi chrześcijanami. Podczas gdy pogańska religia Wikingów nagradza najazdy i rozlew krwi, chrześcijaństwo podchodzi do tego znacznie mniej entuzjastycznie. Rozdźwięk między kulturą a nową wiarą to nowy, ekscytujący grunt, szczególnie dla prawdziwych wierzących. Serial nie ukazuje hipokryzji tak bardzo, jak powinien.

Pomimo skłonności religijnych Leifa i Freydisa obaj szybko zaprzyjaźniają się z Haraldem, który pragnie wrócić do Anglii, aby zemścić się po masakrze w dniu St. Brice, w wyniku której został bez ojca. Zmuszony do zaakceptowania przybycia Wikingów do Anglii, umierający obecnie król nakazał masakrę wszystkich Skandynawów, a ci, którzy przeżyli, zostali zmuszeni do ucieczki ze swoich domów. Chociaż Leif i jego siostra mają inne motywy przyjazdu do Norwegii, wkrótce zostaje on zaangażowany w misję Haralda, mającą na celu powrót do Anglii z zemstą po incydencie, który wiąże go ze sprawą.

Chociaż istnieją pewne aspekty Walhalla które są naprawdę ekscytujące, to celowe dzielenie historii jest natychmiast przygnębiające. Pod wieloma względami Freydis jest jedną z najciekawszych postaci w serialu, podobnie jak Lagertha była główną postacią kobiecą w oryginalnym serialu. Ona, Leif i Harald są oczywiście definiowani jako postacie z punktu widzenia. Jednak podzielenie historii na dwie części i wysłanie większości postaci, takich jak Harald i Leif, do Anglii w celu zemsty i grabieży, a jednocześnie pozostawienie Freydis, aby w pełni przyjęła swoje oddanie bogom, rujnuje tempo serialu. Wiemy, że Freydis radzi sobie w walce, ale wyznaczenie jej do wolniejszej fabuły jest irytujące.

Fridę Gustavsson in Wikingowie valhalla

Oczywiście zaangażowanie Freydis w swoją religię stoi w jaskrawym kontraście z mężczyznami, których spotyka Leif, którzy będą gwałcić, rabować i plądrować w imię Chrystusa. Jeśli serial ma jakieś zdanie na temat religii, wydaje się, że prawie żaden z chrześcijańskich Wikingów nie praktykuje tego, co głosi, a patrząc wstecz na historię, trudno nie wskazać rozlewu krwi jako efektu ubocznego śmiałości religijnej. Ponieważ serial często flirtuje z aspektami zjawisk nadprzyrodzonych, udowadniając istnienie bogów za pośrednictwem proroczych i podobnych do bogów proroków, często zastanawiające jest, jak ktoś mógł być świadkiem solidnych dowodów na istnienie swoich bogów i zdecydować się od tego odwrócić.

Oznacza to, że zdecydowanie najciekawszym aspektem jest dialog religijny Wikingowie: Walhalla . Każda postać ma wyraźnie inny punkt widzenia na temat swojej religii i tego, jak według niej powinna czcić. Stanowi podstawę większości tego, co dzieje się na ekranie. Mniej przekonująca jest polityka dworska, która jest już mocno zapisana w podręcznikach historii. W serialu rzeczywiście występuje chłopiec-król o imieniu Edmund ( Louisa Davisona ), który robi najlepsze wrażenie na królu Joffreyu. Wydaje się, że polityka dworska skłania się ku Gra o tron strona intrygi i zdrady, ale bez większego entuzjazmu i zaangażowania. Konflikty powstają i są rozwiązywane w ciągu jednego odcinka, nie ma czasu na rozładowanie tego napięcia.

Walhalla swój pierwszy sezon spędza głównie na konfigurowaniu konfliktów i przedstawianiu postaci. Wije się w miarę zbliżania się do zakończenia, ale w ostatnim odcinku sezon wydaje się być dopiero pierwszym wątkiem historii. Serial rzeczywiście mnie wciągnął. Chcę podążać za Freydisem i Haraldem. Chcę zobaczyć, dokąd wiatr zabierze Leifa. Wydaje się jednak, że mogliśmy dojść do tego punktu wcześniej. Jednak podczas gdy oryginał Wikingowie tak naprawdę w pierwszym sezonie pojawiło się tylko kilka interesujących postaci, każda z nich Walhalla postacie drugoplanowe są złożone.

Bradley Freegard jako Król Kanut i Leo Suter oraz Harald Sigurdsson w pierwszym sezonie Wikingów Valhalla

Laurę Berlina zachowanie królowej lodu, Emma z Normandii, ma powiązania z Rollo i jej niepewne sojusze z Earlem Godwinem ( Davida Oakesa ) i król Kanut ( Bradleya Freegarda ) jest główną atrakcją ponurego angielskiego dworu. Trudne relacje Haralda z jego przyrodnim bratem Olafem ( Jóhannes Haukur Jóhannesson ) wydaje się całkowicie niewykorzystany, ale pełen klejnotów. Karolina Henderson Rola Jarla Haakona jest świetna do zobaczenia w serialu, ale wymaga dopracowania. Chociaż jej pozycja jako czarnej kobiety przewodzącej zróżnicowanemu kulturowo Kattegat jest ekscytująca, jej postać musi być czymś więcej niż tylko przewodnikiem po Freydis.

Podobnie jak jego poprzednik, serial jest uwikłany w szczegóły, co być może jest częścią problemu z adaptacją do historii. Wytrąca cię z pędu sceny w Anglii i wrzuca z powrotem do lasów Norwegii, a zanim przyzwyczaisz się do pogańskich świątyń i rytuałów, wrócisz do trzcin pod Londynem. Walhalla jest obiecujący, oferując nową, ekscytującą grupę postaci, ale musi rozwiązać problem z tempem gry i wykorzystać więcej swoich mocnych stron, zamiast próbować bieżnikować ścieżkę historii. Uwolnienie się od ograniczeń kanału History Channel i przyjęcie nowej narracji może zapewnić więcej emocji w przyszłych sezonach.

Ocena: B-

Wikingowie: Walhalla Premiera 25 lutego na Netfliksie.