Ech, jaki był w tym wszystkim sens? – to pytanie, które przychodzi na myśl pod koniec jednorazowego dramatu o przemocy domowej emitowanego przez Channel 4, Unspeakable.
Indira Varma gra Jo, matkę, która otrzymuje anonimową informację, że jej 11-letnia córka jest molestowana przez jej nowego chłopaka, Danny'ego. Twój chłopak i Katie. Coś się dzieje. To nie w porządku, czyta tekst.
Zanim pewnego piątkowego ranka nadchodzą niepożądane wieści, Jo i Danny (Luke Treadaway) są całkowicie kochani i nie przejmują się niczym. Ale gdy podejrzenie wkrada się do umysłu Jo, wszystko w Dannym nabiera nowego znaczenia.
Jo martwi się o Katie, ponieważ zachowuje się cicho, więc Danny próbuje pomóc, mówiąc: „Jeśli martwisz się o Katie, mógłbym z nią porozmawiać i spędzić z nią trochę czasu”. Może się otworzyć, gdy cię nie będzie. Choć w każdy inny dzień taka oferta wydawałaby się normalna – a nawet pomocna – zarówno Jo, jak i widz nie mogą oprzeć się wrażeniu, że brzmi to złowrogo.
Jo cierpi przez cały weekend, kiedy odkłada konfrontację z Dannym: zwierza się przyjacielowi i doradcy NSPCC, próbuje ustalić numer anonimowego SMS-a, próbuje skontaktować się z Katie… aż w końcu prawda wychodzi na jaw.
W końcu dowiadujemy się, że SMS-y wysyłał zgorzkniały były mąż Jo, Des (Neil Maskell), a oskarżenie było całkowicie i całkowicie bezpodstawne. Po prostu to wymyślił. Dlaczego? Ponieważ był zazdrosny, że ona poszła dalej, a on nie.
To był dziwaczny wniosek, który sprawił, że zastanawiałeś się, jaki jest w tym wszystkim sens. Po co podnosić kwestię tak brzydką i drażliwą, jak wykorzystywanie seksualne dzieci – temat, z którym dramat dobrze sobie poradził – tylko po to, by na koniec całkowicie się od niej wycofać? Nie oznacza to, że jest to coś, czym my się zajmujemy chcieć oglądać więcej w telewizji, ale podjąć tak trudny temat i tylko się wycofać, wydawało się dziwną decyzją.
Dramat nie jest pozbawiony zalet. „Niewypowiedziane” jest pięknie nakręcone, a Varma jest całkowicie wiarygodna w swojej roli matki, której umysł jest zatruty kłamstwem. To przyciąga widza – po zobaczeniu tekstu prawie niemożliwe jest, aby nie odziedziczyć paranoi Jo i nie uważać wszystkiego, co mówi lub robi Danny, za podejrzane.
W ciągu 60 minut otrzymujemy przekonujący opis tego, jak jedna wiadomość tekstowa może rozwikłać twoje życie i działać jak katalizator zniszczenia. Nie jestem jednak przekonany, czy mroczna i złożona kwestia przemocy wobec dzieci w rodzinie była właściwym sposobem, aby to podkreślić.
