Nota wydawcy: Poniższa recenzja była pierwotnie częścią naszej relacji z Wenecji.Aby dać wskazówkę co jest wyjątkowego BIBLIOTEKA nie musisz szukać dalej niż napisy początkowe. Napisy początkowe zaczynają się od tyłu i przedstawiają członków ekipy, którzy zazwyczaj znajdują się na samym końcu napisów końcowych, np. jednostki cateringowe i produkcyjne oraz asystenci redaktorów. To film o tym, jak ego może urosnąć do zbyt dużego i przerodzić się w manipulację, gdy jedna rola zyskuje zbyt duże uznanie na polu współpracy. Orkiestra jest jak plan filmowy i większość współpracowników zostaje zepchnięta na sam koniec programu lub napisów końcowych. Chociaż wydłuża to czas odtwarzania filmu, jest to gest pasujący do filmu, który masz zamiar obejrzeć.
Dyskusje na temat tego, jaki jest idealny czas trwania filmu, są prawdopodobnie najnudniejszą ze wszystkich rozmów filmowych. Niezależnie od tego, czy są to 72 minuty, czy 210 minut, prawdziwym testem środowiska wykonawczego jest cel jego długości; niezależnie od tego, czy jest chudy, czy długi, co filmowiec postanowił zrobić w ramach tych ograniczeń? I czy to zadziałało? Tylko to się liczy. 158 minut będzie tematem wielu rozmów BIBLIOTEKA . To postać gwiazdy filmowej z bardzo małą fabułą, co jest obecnie rzadkością, ale nawet gdy tego typu filmy były bardziej powszechne, nie trwały tak długo.
BIBLIOTEKA podąża za szanowaną kompozytorką/dyrygentką klasyczną Lydią Tár ( Cate Blanchett ), w tygodniach poprzedzających moment w karierze, polegający na ukończeniu piątej z pięciu adaptacji Mahlera. Jest pierwszą kobietą na stanowisku głównego dyrygenta dużej niemieckiej orkiestry. Jest członkinią klubu EGOT. Ona jest matką. Jej partner ( Nina Hoss ) ma krzesło w swojej orkiestrze. Czy musimy słuchać prawie całego wywiadu zasiadanego z „New Yorkera”. ? A co z sąsiadką, opiekunką z sąsiedztwa, która zawsze szuka gazety swojej matki? A co z wieloma scenami biegowymi? Tak. To film o tym, jak komponuje się ktoś niezwykle szanowany. Zawsze ma publiczność, niezależnie od tego, czy są to dziennikarze, uwielbiana stara gwardia dyrygentów, sala pełna młodych uczniów, a nawet młoda dziewczyna, która dokucza swojej córce w szkole.
Cate Blanchett as Lydia Tár dyryguje w TÁR.
Obraz poprzez funkcje ostrościPOWIĄZANE: „Tár”: data premiery, obsada, zwiastun i wszystko, co musisz wiedzieć
Scenarzysta/reżyser Todda Fielda rzuca małe wskazówki, że istnieją pewne tajemnice, które jej asystentka ( Noémie Merlant ) wie, ale dokładna informacja jest przed nami ukrywana, ponieważ Lydia nie będzie się angażować w dyskusję na temat niektórych osób. Nie odbywa się to w formie podstępu przeciwko publiczności, ale raczej w formie organicznego akcentu, w jaki sposób dwie osoby, które znają się od dawna, rozmawiają ze sobą, szczególnie gdy pożądane jest odrzucenie potencjalnej dyskusji. Równolegle obserwujemy, jak radzi sobie, jak wykorzystać swoją moc, aby odprowadzić na emeryturę kilku starych białych mężczyzn, zwabić młode kobiety na możliwe awanse i pogłaskać ego starych białych mężczyzn, których potrzebuje wsparcia. Tár zyskała rozgłos w dziedzinie zdominowanej przez wieki przez białych mężczyzn, ale pomimo rozpoczęcia udanego programu mianowania kobiet na stanowiska dyrygentów, broni wielkości wielu mężczyzn, z którymi nie zgadza się młodsze pokolenie. Odpowie na pytania dotyczące płci, ale nie określi w tej narracji swojego miejsca w historii.
Field i Blanchett dążą do portretu postaci, który ukazuje skomplikowaną kobietę, która organizuje swój własny upadek z łask. Angażuje się w wiele aktualnych tematów, bez użycia modnych słów i terminów, które przekazałyby narrację widzom z ich już ustalonymi z góry przekonaniami. Nie będę więc używać tych terminów w tej recenzji, ponieważ Field i Blanchett w ekscytujący sposób ujawniają swoje zamiary, takie jak obieranie cebuli. Czas działania jest uzasadniony, ponieważ krótszy czas utraciłby niuanse dynamiki mocy – także wtedy, gdy ludzie zdecydują się skręcić.
Niezależnie od tego, czy ktoś jest zepsuty, ma wady lub używa niewłaściwego języka, rzadko zdarza się, aby ktoś był całkowicie zły. Historia upadku z łaski to opowieść stara jak świat. Jednak w czasach, gdy wielu widzów oczekuje od twórcy filmu sygnałów, czy dane zachowanie jest tolerowane, Field zamiast tego zdecydował się na pełne przedstawienie postaci, nie po to, by złożyć oświadczenie, ale wyłącznie po to, by stworzyć portret w nieoczekiwany sposób. Kiedy Lydia słyszy krzyk kobiety w parku, stara się zlokalizować ją na podstawie kierunku jej głosu, ale nie udaje jej się to. Kiedy mieszkanie postaci jest puste, ta pusta przestrzeń wskazuje na zagrożenie, o którym wiedziała, że nadejdzie. To pierwszy film Fielda od 16 lat, więc ludzie są przygotowani na szukanie wskazówek, które wyjaśnią, dlaczego właśnie z tym filmem wrócił. Jednak dla mnie przyczyną są niezwykłe szczegóły dotyczące sposobu, w jaki informacje są ujawniane w całości poprzez centralne przedstawienie BIBLIOTEKA podnieca. Nie to, co ma do powiedzenia, ale to, jak opowiada nam historię poprzez podwójną realizację przygotowania do występu i pisania.
Obraz poprzez funkcje ostrości Oczywiście, BIBLIOTEKA tonie lub pływa w zależności od występu, a Blanchett dowodzi każdą z tych 158 minut. Jest już performerką pokoleniową, ale BIBLIOTEKA musi być jednym z jej najlepszych występów w historii. Pod wieloma względami to ona Wściekły Byk . It’s a metronome of a performance, swinging back and forth from public persona to private persona with only small changes between the two. But any shift is revealing, deeply human, and truthful; all of this to vacillate between Lydia’s positive and negative attributes. This is a master class of acting. And while Blanchett astounds, I’d be remiss to not also highlight Hoss, who gets to be the stand-in for the audience, in piecing together Lydia’s actions, but she does so with astounding grace and disbelief. Every woman in BIBLIOTEKA będzie mógł huśtać się na metronomie charakterystycznym, a nie tylko Blanchett. Każdy ma małą kieszeń, w której Lydia może dominować nad innymi. To kolejna warstwa czasu działania, która jest optymalnie wykorzystywana.
Chodzi o czas. Czas jest istotnym elementem interpretacji. Nie możesz zacząć beze mnie; Uruchamiam zegar. Tak Lydia Tár opisuje swój zawód. To także najlepszy sposób podejścia do filmu. Oddajesz się ilości czasu, jaką filmowiec i wykonawca poświęca na przedstawienie swojej historii. Jednak czas to także epoka, a ta era wymaga więcej czasu na przemyślane eksplorowanie błotnistych wód. Jeszcze więcej czasu, jeśli nie zostanie on wykorzystany na wygłoszenie aktualnego oświadczenia. I tyle czasu, ile potrzebujesz, jeśli masz wykonawcę takiego jak Blanchett grającego nuty.
Ocena: A-
BIBLIOTEKA w kinach od 7 października.
