Dolina Krzemowa, sezon 3, Mike Judge i komedia pracy

Istnieją dosłownie dziesiątki powodów, dla których nie lubić eksplozji komedii Blue Collar, która rozpoczęła się w zeszłym roku i pod wieloma względami wciąż kwitnie. Najważniejszym z nich jest to, że z niezwykle ważnym wyjątkiem Rona White’a , śmiech był rozpaczliwy, gdy wszyscy wyszli, opierając się na sloganach i powtarzalnych haczykach, które przypominały tandetny humor z serialu komediowego niż cokolwiek przypominającego obserwację lub wgląd w życie ludzi, którzy zarabiają na życie. Johna Olivera , brytyjski komik, który ukończył studia wariatów Oksford , wykazał większe zainteresowanie źródłami utrzymania tych, którzy ledwo radzą sobie z życiem, niż Jeffa Foxworthy’ego , Billa Engvalla lub, niebiosa, pomóż mi, Larry, facet od telewizji kablowej kiedykolwiek to zrobiłem. Linia White’a dotycząca „coupins” zmierza nawet w stronę czegoś bardziej fikcyjnego, niż w rzeczywistości dającego się utożsamić, ale jego wypowiedź jest tak wyraźna, tak pozornie nieostrożna, a mimo to skuteczna, że ​​udało mu się to przezwyciężyć.

W Mike Sędzia klasyk Przestrzeń biurowa , Diedricha Badera dostarcza szczerego, ale głęboko komicznego spojrzenia na styl życia pracowników fizycznych jako robotnika budowlanego, który sąsiaduje z Rona Livingstona głównego bohatera, Petera Gibbonsa. Postać Badera, Lawrence, ucieleśnia wiele z tego, co członkowie Wycieczka komediowa Blue Collar were attempting to get across in far more convoluted and outwardly false ways. He wanted little more than to come home and drink beers until he passed out, and despite having a clear issue with boundaries and being generally pretty obnoxious, proved to be pretty endearing to both viewers and to Peter. His interest in watching an infomercial about checking one's self for breast cancer in the interest of catching some female nudity said more about the otherness of the blue-collar, lower-middle class in relation to white collar society than any single joke that Larry the Cable Guy has ever made in his life.

Napięcie między robotnikami a urzędnikami umysłowymi stanowi centralny element komedii „Sędziego” od dłuższego czasu i dotyczy w równym stopniu napięcia między tym, co pozornie cywilne i sztucznie wyrafinowane, jak i tym, co jowialne, prostackie i płytkie, pewne siebie, a także o miejscu pracy. To, czego nigdy nie zrobił Judge, to wsparcie którejkolwiek ze stron, odmawiając sugerowania, że ​​którakolwiek grupa jest lepsza, bardziej uczciwa lub bardziej amerykańska od drugiej. Postać taka jak Lawrence może być bardziej bezpośrednia niż Peter, który wyraża swoją niechęć do swojej pracy i zatrudniającej go firmy Initech, kradnąc im pieniądze za pomocą niesławnego Superman III sztuczka, ale w scenariuszu Judge'a nie jest to oznaką jego moralnej lub społecznej wyższości. Mimo że zaczął coraz bardziej fascynować się pracą umysłową i boomem technologicznym, a także otwarcie krytycznie odnosił się do niej, ten wielozadaniowy pisarz pozostaje niezmienny, jeśli chodzi o komentowanie moralności swoich bohaterów.

W the season three premiere of Dolina Krzemowa , wyjątkowa komedia Judge’a dla HBO i prawdopodobnie jego opus magnum, Thomasa Middleditcha Richard, wynalazca rewolucyjnego systemu kompresji danych znanego jako Pied Piper, zostaje zmuszony do rezygnacji ze stanowiska dyrektora generalnego, co sprawia, że ​​prawie całkowicie odchodzi z firmy. Jest o krok od przejścia do innej firmy, która produkuje aplikację umożliwiającą dodawanie „realistycznych” wąsów do sesji czatu wideo i zdjęć, kiedy nowy dyrektor generalny Pied Piper, grany przez wielkiego Stefana Tobolowskiego , prosi o rozmowę. Po krótkiej rozmowie Richard zostaje uwiedziony przez Jacka Barkera z Tobolowsky’ego, „pałkarza” stojącego za wieloma firmami wartymi miliardy dolarów, a Judge sprawia, że ​​ta pokusa wydaje się przekonująca i uzasadniona pod każdym względem.

Dla Richarda jest to moment, w którym pozwala odejść swojej dumie i myśli przede wszystkim o firmie i współpracownikach, ale okazuje się, że jest to absolutnie błędna decyzja. W niemal każdym innym serialu lub filmie akt myślenia o szerszej perspektywie byłby przedstawiany jako bez wątpienia najlepszy pomysł, akt wykazujący wyraźnie moralny rodzaj pokory, ale Judge widzi drugą stronę medalu. Straszliwe ryzyko narażenia na szwank własnej wizji czasami kończy się ruiną, upokorzeniem i całkowitym wypaczeniem twoich intencji, a Sędzia pozwala, aby ten pomysł się rozegrał. Jedyne, czego nie robi, to otwarcie podkreślać tę negatywność. Zmiana Barkera w modelu biznesowym Pied Pipera ogranicza kreatywność i wyzwalające działania tego, co zobaczył Richard, ale w efekcie sprawi, że jego firma natychmiast stanie się nieoceniona dla świata korporacji i z dnia na dzień uczyni go miliarderem.

Wdeed, the good of corporate America is not strictly a cynical bee in society's bonnet under Judge's attentive eye, though he remains as critical of corporate overseers as he is of anyone else. Sure, a character like Gary’ego Colemana Lumberg, biernie manipulujący szefem Petera Przestrzeń biurowa , nie oferuje niczego humanitarnego ani nawet w pewnym stopniu pozytywnego, ale w Ekstrakt , ostatnia właściwa cecha sędziego, Jasona Batemana Joel przedstawia znacznie bardziej złożoną wizję typu menedżerskiego. Tutaj Judge otwarcie krytykuje błędne wyobrażenie o pracowniku jako bezpośrednim symbolu sprawiedliwych i okradzionych, przedstawiając grupę pracowników Reynold's Extracts, małej, ale lukratywnej lokalnej firmy, która chce osiągnąć sukces, jako grupę pobłażających sobie, plotkujących i chciwych malkontentów. Dolina Krzemowa wybicie Młynarz pojawia się na parterze firmy jako kaznodzieja metalowiec, który nieustannie martwi się, że zabiorą mu czas wolny i dobytek materialny, a bezcenne Betty Grant przedstawia pracownicę liniową, która nie przestaje podsuwać jej pustych przypuszczeń.

Joel musi stawić czoła tym ludziom, jednocześnie odpierając pozew swojego niedoszłego menadżera piętra ( Cliftona Collinsa Jr. ), po wypadku w pracy, w wyniku którego traci jądro, a żona zdradza ( Kristen Wiig ). Joel nie jest altruistą ani przysłowiowym najostrzejszym nożem w szufladzie, ale ostatecznie jego celem jest dobre samopoczucie swoich pracowników i godne życie z żoną, a dzięki postaci Collinsa Jr. Judge uchyla również kapelusza przed pracownikami, którzy naprawdę są zainteresowani rozwojem jako pracownicy i wyjściem poza swoją pozycję życiową.

król wzgórza

Joel w końcu nie różni się zbytnio od Hanka Hilla, głównego bohatera „Sędziego” w średnim wieku Król wzgórza , nagłośnionej przez samego Judge'a, który pracuje jako zastępca menedżera małej firmy zajmującej się propanem w fikcyjnym miasteczku Arlen w Teksasie. Obie postaci charakteryzuje poważny temperament do pracy, który wiele osób uznałoby za głupi lub nawet nieistotny w ogólnym rozrachunku, oraz miłość do czegoś, co można nazwać prostym życiem. Obie postacie postrzegają powściągliwość emocjonalną, a nawet represje, jako jeden z kluczowych elementów przetrwania w świecie pracy, a Hank słynie z opisywania, jak dosłownie połyka swoje emocje. W obu przypadkach Hanka i Joela Judge otwarcie nawiązuje do szkód, jakie mogą wyrządzić represje emocjonalne – konflikty małżeńskie, niewierność, chłód itp. – ale sugeruje także, że najlepsi pracownicy i pracodawcy muszą wykazać się powściągliwością i cierpliwością, jeśli chcą zapewnić długowieczność swojej firmie i znaleźć sens w swojej codziennej pracy.

W other words, good work requires a little tension. When Richard compromises with Barker, he is doing the right thing, but Barker, as we will find out, is not interested in meeting Richard halfway or relinquishing control in any meaningful way. Without equal word from both sides, and equal indulgence, the world becomes something like what Judge envisions in Idiokracja , w którym świat jest opanowany przez śmietnik i napalony, gdy mądrzy ludzie decydują się nie mieć dzieci lub są zbyt zajęci sobą, aby w pełni zaangażować się w coś takiego jak małżeństwo. Można to nawet zobaczyć w postaci szkieletu w niezwykle popularnej serii Judge Beavis i Butt-head , w którym świat jest jednocześnie zbyt mądry i zbyt głupi dla dwójki nastolatków pozornie pozbawionych rodziców i niezdrowego uzależnienia od MTV.

Czym się różni Dolina Krzemowa jest to, że w grę wchodzi twórcze przedsięwzięcie, biznes opierający się na kreatywności i wyzwolonym umyśle, co silnie sugeruje odzwierciedlenie własnych prób i udręk Judge'a jako artysty. Nie trzeba mieć najlepszej pamięci, żeby pamiętać, jakie małe piekło przeżył Judge, kiedy jego dystrybutorzy, 20th Century Fox, odmówili premiery filmu ze względu na… nazwijmy to nieprzychylny pogląd na wiarę amerykańskiej publiczności we własną wyjątkowość. Nietrudno zlokalizować frustrację, wyczerpanie i niedowierzanie związane z byciem osobą kreatywną w branży kreatywnej rządzonej przez biznesmenów i inwestorów wysokiego szczebla, którzy patrzą na najwyższy możliwy zysk, a nie na zdrowy zysk, jednocześnie pozwalając artystom wykorzystywać i rzucać wyzwanie swoim talentom i umiejętnościom Dolina Krzemowa dramatyczne DNA. Gdy serial zaczyna nabierać tempa i odnajdywać prawdziwą spójność w sezonie 3, panuje niezachwiane wrażenie, że Judge otwiera się bardziej bezpośrednio i wnikliwie niż kiedykolwiek, zachowując swój sceptycyzm w stosunku do tego, co dał nam boom technologiczny, ale pozostając pełen nadziei co do tego, dokąd to wszystko może nas ostatecznie doprowadzić.