Czterdzieści lat temu widzom filmowym przedstawiono uroczego kosmitę zza gwiazd ET pozaziemski , poczułem się uniesiony przez miłość w „Up Where We Belong”. Oficer i dżentelmen i ponownie poznał jednego z największych krzyżowców XX wieku na rzecz pokoju w Gandhiego . Rok 1982 był także świadkiem jednego z najwspanialszych osiągnięć kina związanych z filmem — Meryl Streep jako Zofia Zawistowska w Alan J. Dorastanie 'S Wybór Zofii na podstawie powieści Williama Styrona. Choć film słusznie zapada w pamięć ze względu na tournee Streepa kreacja – zdobyła swoją drugą nagrodę Akademii, Złoty Glob i nagrody krytyków z Nowego Jorku, Los Angeles, National Board of Review i National Society of Film Critics – film jest także ognistym debiutem ekranowym Kevina Kline’a , który na każdym kroku dorównuje Streepowi i dobrze przygotował się do zdobycia Oscara zaledwie sześć lat później.
Wybór Zofii opowiada historię Sophie Zawistowskiej (Streep), polskiej imigrantki mieszkającej na Brooklynie ze swoim niestabilnym kochankiem Nathanem (Kline). Spotykamy tę dwójkę poprzez Stingo ( Petera MacNicola ), pisarza z Południa, który przeprowadza się do Nowego Jorku, aby pracować nad powieścią. Nathan jest podatny na gwałtowne zmiany nastroju, zdolny do ogromnego okrucieństwa, a także pocieszenia. W trakcie filmu Sophie odkrywa swoją przeszłość jako więźniarki Auschwitz. Tymczasem Stingo dowiaduje się, że Nathan, który początkowo przedstawił się jako badacz farmaceutyczny, w rzeczywistości jest pracownikiem biblioteki i był wielokrotnie leczony z powodu chorób psychicznych. Kiedy Nathan wierzy, że Sophie była mu niewierna, przeraża ją i Stingo przez telefon, strzelając z pistoletu. Oboje uciekają do hotelu, gdzie Sophie wyjawia swoją ostateczną prawdę: po przybyciu do Auschwitz była zmuszona wybrać jedno z dwójki swoich dzieci na natychmiastową śmierć; postanawia wysłać córkę do komory gazowej. Następnego dnia Stingo dowiaduje się, że Sophie wróciła do Nathana i oboje popełnili samobójstwo, zażywając cyjanek. Na zakończenie filmu Stingo przenosi się do Wirginii, aby dokończyć swoją powieść.
Kiedy spotykamy Nathana po raz pierwszy, praktycznie toczy mu pianę z ust z okrucieństwa, atakuje Sophie i poniża ją. Po tym, jak widzi, że Stingo ich obserwuje, kpi z Południowca prosto w twarz, po czym wybiega w noc. Jednak następnego ranka pojawia się w oknie Stinga, najdelikatniej jak potrafi, przepraszając za to, co wydarzyło się wcześniej i zapraszając go na śniadanie. To dychotomia, którą Kline będzie wielokrotnie badać w miarę postępów w filmie – człowiek kontra bestia, lew kontra baranek – i wprawia widza w relację miłości i nienawiści z bohaterem.
POWIĄZANY: Sigourney Weaver
Wkrótce widzimy retrospekcję początków Sophie w Ameryce. Kiedy w bibliotece mdleje z powodu anemii, to Nathan przychodzi jej z pomocą, przyjmuje ją i pomaga odzyskać siły. Tutaj widzimy go w jego największej miłości i staje się jasne, dlaczego Sophie się w nim zakochała. Dzięki swojej pięknej urodziwie, chłopięcemu entuzjazmowi i uważności Kline robi wrażenie jako bohater, na którego czekała Sophie. Maskuje jednak złowrogi, pełen urazy i gorzki nurt, który nadejdzie i wywróci wszystko do góry nogami.
Widz jest usidlony; chcemy dla Sophie jak najlepiej, co prawdopodobnie oznacza opuszczenie Nathana, ale chcemy też, aby otrzymał pomoc, której tak bardzo potrzebuje. Jego chwile entuzjastycznego porzucenia – wznoszenie toastów za życie i miłość na Moście Brooklińskim, zachowywanie się jak głupiec na Coney Island – są łagodzone przez jego złośliwość i zazdrość, gdy oskarża Sophie o niewierność lub Stingo o próbę zniszczenia jego związku, co jest obydwoma bezpodstawnymi oskarżeniami. To kolejka górska historii postaci; Nathan nigdy nie pozostaje zbyt długo w jednym stanie umysłu, zanim bezmyślnie porzuci następny. Ostatnia, niszczycielska scena filmu jest nieunikniona – Nathan jest zbyt torturowany przez swoje wewnętrzne demony, aby dalej żyć w świecie udręki, a Sophie jest w nim zbyt zakochana, aby pozwolić mu odejść.
Trudno uwierzyć, że był to pełnometrażowy debiut Kline’a; naturalnie radzi sobie przed kamerą i imponująco prezentuje się w każdej scenie, w której się pojawia. Jego żywiołowość i żywiołowość są zaraźliwe, ale jest równie biegły w przyciąganiu widza do swoich paranoicznych urojeń i mrocznych zakamarków niespokojnego umysłu. Przed filmem Kline był uznanym aktorem teatralnym, zdobywając dwie nagrody Tony w ciągu czterech lat za role w filmach O XX wieku I Piraci z Penzance . Za swoją pracę w Wybór Zofii , Kline był nominowany do nagrody BAFTA dla najbardziej obiecującego debiutanta i Złotego Globu w kategorii Nowa Gwiazda Roku. Ten pomyślny debiut zapoczątkował nową, ekscytującą karierę filmową, w ramach której wcielał się w role w filmach takich jak Wielki chłód I Płacz Wolność przed zdobyciem Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego za swoją rolę w latach 88 Rybka zwana Wandą .
Nie można temu zaprzeczyć Wybór Zofii to film Meryl – to spektakl, w którym zakochali się krytycy, a widzowie pamiętają do dziś, ranking jedno z dwóch najlepszych zwycięstw dla najlepszej aktorki w historii. Nie można jednak pominąć pracy Kline’a. Wnosi głębię i żywotność do postaci, którą z łatwością można zagrać jednonutowo. Rozmawiając z New York Timesa w 1982 ”, zauważył, „Żył z horrorem życia; resztę z nas chroni tak zwany zdrowy rozsądek.” Tragiczna postać, jak wiele innych w historii wielkich kreacji filmowych, Nathan jest niezatartym portretem człowieka, dla którego świat był nie do zniesienia.
