Recenzja „Out of Love”: gwiazdorska gra aktorska obciążona mieszanymi przesłaniami w tym zbyt prostym dramacie festiwalowym | KVIFF 2025

W konkursie o Kryształowy Glob Festiwalu Filmowego w Karlowych Warach pt. Z miłości ( Dzieci mają się dobrze w języku francuskim), od scenarzysty-reżysera Natana Ambrożego , to historia zarówno prosta, jak i złożona. Kamila Cottina Kiedy życie zamkniętej emocjonalnie Jeanne zostaje wywrócone do góry nogami młodsza siostra zaskakuje ją wizytą wraz z dziećmi, a następnego dnia znika. Jeanne musi wówczas całkowicie zmienić całe swoje życie, od pracy, przez życie romantyczne, po wolny pokój gościnny, i zmuszona jest zostać ich główną opiekunką, aby nie trafić do pieczy zastępczej. To okrutna sytuacja, w której znalazła się Jeanne, zwłaszcza że była gotowa rozwieść się ze swoją byłą żoną, ponieważ nie zgadzali się co do chęci posiadania dzieci. A jednak film przedstawia go jako pełną nadziei i zbyt prostą historię kobiety, która staje się matką, o której nigdy nie wiedziała, że ​​może być.

Z miłości , napisana przez 25-letniego mężczyznę, świetnie sprawdza się w analizowaniu skutków, jakie taka sytuacja miałaby na dzieci, których zachowanie przechodzi od nieobliczalnego do spokojnej depresji, do napadów zmienności, a następnie czegoś, co wydaje się być prawdziwym szczęściem. Dwoje dziecięcych aktorów otrzymuje wszystkie niuanse, które wskazują, że głównej bohaterce niewiele już zostało, której nigdy nie wolno opłakiwać życia, które kreowała własne przez ponad 40 lat. To powiedziawszy, jest wiele rzeczy, które mogą się podobać w tej historii i wyróżnia się dopracowaniem postaci dziecięcych, nawet jeśli ma to swoją cenę. Patrząc w prostych słowach, Z miłości to miły, krótki film o pogodzeniu się z nieprzewidywalnością życia, ale nie wykracza poza to, aby powiedzieć coś przełomowego lub dopracowanego.

O czym jest „Z miłości”?

Kamila Cottina as Jeanne I Manoâ Varvat as Gaspard in Z miłości

Jeanne to 42-letnia rozwódka, która wydaje się przygnębiona w każdym aspekcie swojego życia. Nie wdaje się w przyjacielskie pogawędki ze swoimi kolegami i umawia się na jednonocne przygody z kobietami, które nie odważyłyby się zostać na śniadanie, bo byłoby to zbyt intymne. Poznajemy także Suzanne ( Julia Armanet ), owdowiała matka dwójki dzieci i młodsza siostra Jeanne. Nie jesteśmy wtajemniczeni w wiele szczegółów życia Suzanne z sześcioletnią Margaux ( Nina Birman ) i dziewięcioletni Gaspard ( Manoâ Varvat ), zanim zobaczymy ponownie spotkanie sióstr. Niewiele wskazuje na to, że Suzanne po cichu walczy, co potwierdza się, gdy Jeanne budzi się następnego ranka i zdaje sobie sprawę, że Suzanne przyjechała z wizytą, aby zostawić dzieci pod opieką siostry i uciec.

Ponieważ policja nie może wiele zrobić, ponieważ nie popełniono żadnego przestępstwa, Jeanne zostaje zmuszona do macierzyństwa z dwójką smutnych i zdezorientowanych dzieci wzywających matkę . Jeanne ma tylko dwie możliwości: legalne przejęcie władzy nad dziećmi, czego początkowo się waha, ponieważ uważa, że ​​byłaby nieudolną opiekunką, lub umieszczenie ich w pieczy zastępczej, gdzie mogłyby zostać rozdzielone. Jeanne musi jednocześnie opiekować się dwójką przerażonych dzieci, które zostały porzucone przez jedynego żyjącego rodzica, i pogodzić się z tragiczną sytuacją siostry, która sprawiła, że ​​jej życie stało się inne niż dawniej.

„Z miłości” nie ukazuje niuansów rodzicielstwa

Logo Festiwalu Filmowego w Karlowych Warach 2024

Z Kochaj mnie czule Do Złamane głosy Do Gdybym miał nogi, kopnąłbym cię , motywy nieszczęść rodzicielstwa i zepsucia dzieciństwa są dominujące w całych Karlowych Warach. W porównaniu z trzema wyżej wymienionymi tytułami, Z miłości wydaje się najprostsze i najmniej konfrontacyjne. Jasne, są sceny, w których Jeanne zostaje werbalnie pobita przez dzieci w wyniku traumy i porzucenia, ale są też momenty otrzeźwiające, które ukazują rozbitą jednostkę rodzinną, zniszczoną przez życie, ale zawsze wszystko wraca do normy, zanim zdążymy usiąść z trudniejszymi momentami . Całość sprawia wrażenie bardziej ponurej i uziemionej Macocha , ale hollywoodzka wrażliwość wciąż jest obecna, podobnie jak założenie, że każda kobieta może zostać matką, jeśli zaistnieje taka sytuacja.

Recenzja „Gdybym miała nogi, kopnęłabym cię”: Rose Byrne daje najlepszy występ w tej niewiarygodnie pełnej napięcia opowieści o macierzyństwie | Sundance 2025

Dramat Mary Bronstein to bezlitosny, przytłaczający dramat o tym, jak macierzyństwo może być koszmarem.

Wiąże się to z największym problemem, jakim jest brak przestrzeni dla Jeanne, aby w pełni zastanowiła się, jak na zawsze zmieniło się jej życie. Poznajemy jej byłą żonę Nicole ( Monia Czokri ), przez cały film, który zachowuje się znacznie bardziej naturalnie w stosunku do dzieci, co odzwierciedla ich kończącą się małżeństwem kłótnię na temat posiadania dzieci. Ale jeśli Jeanne tak bardzo chciała nie zostać matką, że była gotowa zerwać z partnerem, którego bardzo kochała, ciężar jej bycia matką powinien być znacznie większy. Ale to nigdy nie przekłada się na scenariusz Ambrosioniego, który zawsze waha się, czy zagłębić się w brzydotę wychowywania dzieci zwłaszcza w tego typu okolicznościach. Jeanne nigdy nie doświadczyła wściekłości, zamętu, żalu czy smutku z powodu zmuszenia jej do zajęcia tej pozycji, ani też nie widzimy, żeby w pełni pogodziła się z faktem, że jej siostra cierpiała tak bardzo, że była gotowa zrobić coś tak drastycznego.

Siłę scenariusza widać jednak w postaciach Gasparda i Margaux. Zwykle w takich filmach dzieci mogą bawić się jedynie w wrzeszczącego bachora, który udaje, że dorośli wokół nich tworzą środowisko, które jest mniej niż stabilne lub są kochający i czuły. Tutaj, na dwójce dzieci spoczywa największy ciężar inteligencji emocjonalnej filmu , ponieważ to na ich twarzach widać konsekwencje działań bohaterów. Kierownictwo Ambrosioniego, które jest niezmiennie mocne przez cały czas, zapewnia dodatkową troskę i czułość, gdy podąża za Gaspardem i Margaux, gdy ten pociesza ją w cichym pokoju w szkole lub gdy dzielą się sekretami, leżąc w łóżku obok siebie. Rzadko zdarza się, aby postacie dziecięce miały taką głębię, ale to naprawdę rekompensuje brak złożoności nadawany postaciom dorosłym.

„Out of Love” jest pełen znakomitych wykonań

Kamila Cottina as Andrea Martel in 'Call My Agent!'

Z miłości podnosi fantastyczna obsada, na czele której stoi Camille Cottin. Znany z sympatycznych postaci w hollywoodzkich produkcjach, m.in Woda niegazowana I Dom Gucci , Anglojęzyczna publiczność prawdopodobnie nigdy nie widziała jej tak twardej i stoickiej Z miłości . Jest w niej nieodłączny smutek, ponieważ rozczarowanie w życiu ukształtowało ją na osobę, która wolałaby nigdy o tym nie myśleć, niż faktycznie coś z tym zrobić. Kiedy Margaux pyta ją, czy lubi swoją pracę, odrzuca pytanie, stwierdzając: „Dorośli nie zadają sobie takich pytań”. Ale Cottin nadal ma w sobie tę naturalną życzliwość, z której jest znana, i choć scenariusz nie oferuje tak dużej głębi, jak można by się spodziewać, Cottin daje z siebie wszystko w każdej scenie , wiedząc, kiedy wpaść w wielkie emocje, a kiedy pozwolić, aby powoli przesączały się przez jej twarz.

Monia Czokri is a limited but warm presence, I one dinner scene between them serves as the emotional gut-punch of a film already laced with heartbreak. Manoâ Varvat I Nina Birman give two of the best young performances I’ve seen recently , nigdy nie wpadając w typową pułapkę wbijania tego w celu uzyskania dramatycznego efektu. Ich chwile spokojnej refleksji i pogodzenia się z faktem, że już nigdy nie będą mieli takiego samego życia, są równie mocne, jak ich większe, ekspresyjne sceny. Ich występy odzwierciedlają jedną z najbardziej przenikliwych cech filmu: droga do uzdrowienia nigdy nie jest stała. Oscylują pomiędzy sprzecznymi emocjami związanymi z przyjęciem nowego opiekuna, niosąc jednocześnie żal po matce i dawne życie. To wyjątkowa praca tak małych dzieci, która pięknie komponuje się z Cottinem.

Podczas tegorocznego festiwalu wypełnionego złożonymi, niechlujnymi i pełnymi niuansów przedstawieniami macierzyństwa, Z miłości nie wkracza na żaden nowy grunt. Istnieje subtelny przekaz, że każda kobieta pragnie dzieci, nawet jeśli twierdzi, że tak nie jest, i blednie w porównaniu z niedawnymi artystami festiwalowymi, takimi jak Umrzyj, Moja Miłości w jaki sposób ukazują wyzwania macierzyństwa. Jeśli jednak chcesz przeczytać tę książkę jako prostą historię o odnalezieniu nadziei i zaakceptowaniu faktu, że życie nie zawsze układa się tak, jak myślisz, to może sprawi ci to większą frajdę niż mnie. Mimo to nie brakuje fantastycznych kreacji, a Nathan Ambrosioni wykazuje znaczny talent, szczególnie w rysowaniu przedstawień i reżyserowaniu scen naładowanych emocjonalnie.

Z miłości premiera odbyła się na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach w 2025 r.

Z miłości

Z miłości is a quaint, simple look at the woes of parenthood, but it never ends up saying anything particularly nuanced.