Artykuł ten pojawił się po raz pierwszy w Magazyn Bargelheuser.de .
Zaczęło się, jak to często bywa w przypadku epickich podróży, od jednego kroku. Było lato 2021 roku i na Hampstead Heath – 800 akrów zieleni i dzikich lasów w północnym Londynie – pisarka Debbie Horsfield i producent Damien Timmer udali się na spacer, aby omówić, co mogą zrobić dalej. Ich ostatnia współpraca, Poldark, zakończyła się dwa lata wcześniej po pięciu seriach i, jak to ujął Timmer: Odpocząwszy po Poldarku, próbowaliśmy znaleźć kawałek historii, w którą Debbie mogłaby naprawdę dobrze się wgryźć.
Myślę, że to Damien jako pierwszy wspomniał o Sadze Forsyte’ów, mówi Horsfield. To znaczy, jestem za wszystkim, co ma słowo „saga” w tytule.
Horsfield i Timmer byli oczywiście zaznajomieni z poprzednimi ekranizacjami powieści Johna Galworthy’ego z 1967 i 2002 roku. Pierwsza składała się z 26 części wyprodukowanych przez BBC i jest powszechnie uważana za klasykę telewizji. Mówi się o tym z cichą czcią, zauważa Timmer. Jest też wersja Granada dla ITV z przełomu XIX i XX wieku.
Jak mówi Tuppence Middleton, grająca Frances Forsyte, „Nie robiono tego tak często, jak w przypadku innych wielkich klasyków, ale mimo to trzeba było sprostać reputacji.
Timmer zamierzał zrobić wersję na teraz. W naszym coraz bardziej podzielonym społeczeństwie istnieje realne podobieństwo do epoki późnej epoki wiktoriańskiej. Chcieliśmy spojrzeć przez lupę na tę niezwykle zamożną rodzinę, której stanowi jeden procent.
Eleanor Tomlinson jako Demelza Poldark i Aidan Turner jako kapitan Ross Poldark w Poldark. BBC
Przed Poldarkiem, adaptacją powieści Winstona Grahama, Horsfield był znany z dużych, chaotycznych dramatów rodzinnych, takich jak Making Out, The Riff Raff Element i Cutting It. Pochodzę z dużej rodziny i dynamika rodziny zawsze mnie fascynowała. Dużo pisałem o konflikcie międzypokoleniowym i niekoniecznie mam na myśli ponury, poważny sposób, ale zawsze tylko moje własne, oryginalne pomysły, wszystkie współczesne i prawie wszystkie osadzone w Manchesterze, skąd pochodzę. Potem pojawił się Poldark i było to zupełnie nowe terytorium.
Horsfield mówi, że dopiero zaczyna przygodę z adaptacją. Początkowo denerwowałem się wcielaniem w czyjeś postacie, ale szybko zrozumiałem, że muszę wyobrazić sobie, że to moje postacie, wejść do ich głów i zrozumieć, co ich napędza. Więc tak zrobiłem i Poldark wydawał się działać prawidłowo.
Najwyraźniej Horsfield ma zdolność adaptacji. Jest świetna w tworzeniu sagi, utrzymywaniu w grze wielu różnych postaci i znaniu historii każdej z nich, mówi Timmer. To są dokładnie te umiejętności, których potrzebujesz, aby ułożyć historie Galsworthy’ego o bogatych, niespokojnych i często okropnych Forsytach.
Od przebiegłego, bezwzględnego i kontrolującego Soamesa i jego uciskanej, ale buntowniczej żony Irene, po młodego artystę Jolyona (który mimo że jest pierworodnym męskim spadkobiercą, nie interesuje się rodzinną firmą i woli tworzyć sztukę od zarabiania pieniędzy), Forsytes są bardzo liczni.
Syntetyzujemy Galsworthy, trochę Wiek niewinności i dużo Dallas, mówi Timmer. Chcę, żeby towarzyszyła atmosfera Balu Baronów Naftowych. A to nawet nie połowa.
Jeśli wrócisz do książek, mówi, wiele z prawdziwego, mięsistego dramatu jest tak naprawdę ukryte, a postacie kobiece w ogóle nie są dobrze narysowane. Na przykład Irene jest tajemniczą postacią, z którą naprawdę trudno nawiązać kontakt, ponieważ nigdy tak naprawdę nie rozumie się jej motywacji.
Wydobycie ukrytego dramatu w powieściach i naświetlenie postaci kobiecych zajęłoby Horsfieldowi i Timmerowi kolejne dwa lata spacerów po wrzosowiskach, wyjaśnia, myśląc o osi czasu i rozmawiając o rodzinie – kto tam był, a kto nie.
Millie Gibson i Joshua Orpin w filmie The Forsytes. Sean Gleason/Mamutowy ekran/arcydzieło
Od samego początku wiedzieliśmy jasno, że nie zamierzamy robić prostej adaptacji tych powieści skupiających się na mężczyznach, mówi Horsfield. Chcieliśmy przywrócić równowagę, wzmacniając kobiety – ale nie kosztem mężczyzn.
Mając jasną wizję i wprawne zęby Horsfielda – nie wspominając o materiale źródłowym, który nie był objęty prawami autorskimi, więc nie było potrzeby kupowania praw – Timmer musiał znaleźć kogoś, kto zleciłby to i zapłacił rachunek. Unikał brytyjskich nadawców, ponieważ nie sądziliśmy, że będą mieli duże zainteresowanie. Poza tym PBS naprawdę tego chciało.
American Public Broadcasting Service od dawna współpracuje z brytyjskimi dramatami kostiumowymi, zwykle dopełniając budżety w zamian za prawa do wyświetlania dramatów takich jak Duma i uprzedzenie w ramach serii Masterpiece w USA. Od początku stało się jasne, że jeśli tego chcą, będą musieli zapłacić znacznie więcej, niż są do tego przyzwyczajeni, mówi Timmer. Ale chcieli tego, więc zintensyfikowali działania.
Timmer nie zostanie narysowany na Forsytowie budżet, poza tym, że jest znacznie wyższy niż w przypadku naszych poprzednich programów dla PBS – Poldark, Victoria i Endeavour – dziesięć lat temu, wydawałby się niesamowicie drogi.
Ale koszty dramatów znacznie wzrosły i teraz, gdy konkurujemy z programami Apple i Netflix, mamy do czynienia z tego rodzaju inflacją wyścigu zbrojeń.
Czy zatem „Forsytes” są stworzeni dla amerykańskiej publiczności? Robimy to z poczuciem, co naszym zdaniem sprawdzi się dla szerokiej publiczności na całym świecie, która lubi brytyjskie dramaty kostiumowe – mówi ostrożnie. I robimy to dla siebie.
Horsfield dotrzymała słowa. Wersja The Forsyte Saga z 2025 roku – zwana po prostu The Forsytes, ponieważ Timmer uważał, że saga była nieco przestarzała – zdecydowanie nie jest prostą adaptacją. Przeniesienie rywalizujących ze sobą rodzin braci Jamesa i Jolyona Seniorów do sąsiadujących ze sobą domów i założenie rodzinnego biznesu maklerskiego można uznać za drobne zmiany w świecie Galsworthy’ego, zważywszy, że pierwszą serią Horsfield w istocie napisał prequel do swoich powieści – taki, w którym pierwsza żona młodego Jolyona, Frances, jeszcze nie umarła i tak naprawdę znajduje się w trójkącie miłosnym z mężem i kobietą, w której był zakochany przed ślubem. (W powieściach Młody Jolyon miał romans z nianią.)
Danny Griffin jako Jolyon Forsyte Jr i Tuppence Middleton jako Frances Forsyte w filmie The Forsytes. 5
Podczas gdy poprzednie adaptacje skupiały się na toksycznym małżeństwie Soamesa i Irene, spotkali się dopiero w pierwszym odcinku wersji Horsfielda. Robiąc to, co Stephen Moyer, który gra Jolyona Seniora, nazywa przewijaniem, abyśmy mogli zobaczyć pochodzenie historii, które będą napędzać dramat przez trzy, cztery lub pięć sezonów, Horsfield poszerzył horyzonty The Forsytes, rozszerzając ich oś czasu poza trzy powieści i dwa przerywniki, które składają się na drukowaną Sagę Forsyte'ów. W rezultacie powstał oryginalny, fascynujący i na wskroś nowoczesny dramat historyczny.
Jack Davenport, który gra Jamesa Forsyte’a, był szczególnie pod wrażeniem eksploracji Horsfielda na temat tego, kto sprawuje władzę. Ponieważ władzy nie podaje się kobietom na talerzu w taki sposób, w jaki ma to miejsce w przypadku mężczyzn, kobiety mają samoświadomość, której mężczyźni absolutnie nie mają. Mężczyźni są potężni, ale nieświadomi, co stwarza fantastyczne napięcie.
Mając już zapewnione finansowanie i myśląc o Horsfield, że postacie są jej własne – w końcu niektóre z nich były jej własnymi – wkrótce nadszedł czas, aby nadać im wszystkim twarze.
„Uwielbiam obsadzać zespół” – mówi Timmer. To takie zabawne i przerażające, ponieważ nigdy nie jesteś do końca pewien, jak to zadziała. Ze starszymi postaciami było łatwiej, bo generalnie to my mieliśmy pierwszy wybór – a nie zawsze tak było. Wyzwanie polegało na obsadzeniu głównych ról, Younga Jolyona i Soamesa. W roli Soamesa i Jolyona widzieliśmy około 300 aktorów. Każdy brytyjski aktor z pulsem poniżej 30 lat, który był nieco przystojny, i około 80 australijskich aktorów. Wśród tłumu byli Danny Griffin i Joshua Orpin.
Początkowo brałem udział w przesłuchaniu do roli Young Jolyon, mówi Orpin, który gra Soamesa. Ta klasyczna romantyczna główna postać jest najczęściej rolą, do której dostaję się na przesłuchanie. Potem poproszono mnie o przeczytanie dla Soamesa i od razu pomyślałem: „Wow!” Moralnie niejednoznaczny i mroczniejszy niż Jolyon, zdecydowanie wolałbym go zagrać.
Griffin, który również brał udział w przesłuchaniach do obu ról, nie mógłby być szczęśliwszy wcielając się w Młodego Jolyona – między innymi dlatego, że dostaje wiele scen z Tuppence Middleton w roli jego żony Frances. Po sukcesie The Motive and the Cue, sztuki National Theatre Jacka Thorne’a w reżyserii Sama Mendesa, Middleton był pierwszym wyborem Timmera i Horsfielda dla Frances.
Jest na innym poziomie, jest bardzo profesjonalna, a jej gra aktorska jest po prostu… nieruchoma, mówi Griffin. A jeśli zdecyduję się przyjąć jedną linię i wypróbować ją w inny sposób, Tuppence zawsze podąża za mną, więc nigdy nie zagra tej samej sceny dokładnie w ten sam sposób. Kocham to!
Eleanor Tomlinson jako Louisa Byrne w filmie „Forsytes”. 5
Kiedy postacie kobiece zostały przeniesione na środek sceny, Irene zostaje nasycona prawdziwą postacią przez Horsfielda, gdzie wcześniej zapamiętano ją za coś, co jej zrobiono. Publiczność w 1967 roku była zszokowana zgwałceniem Irene (Nyree Dawn Porter) przez jej męża Soamesa (Eric Porter) – aby pokazać, że jest jego własnością – choć trzeba się zastanowić, czy szokiem była sama brutalność, czy fakt, że została ukazana w telewizji. Gwałt małżeński nie był w Szkocji kryminalizowany aż do 1989 r., a w 1991 r. w Anglii, był więc częścią życia wielu widzów, mimo że dyskusja na ten temat pozostawała tematem tabu. (Ta scena będzie miała miejsce w drugiej serii The Forsytes.)
Millie Gibson, absolwentka Doktor Who i Coronation Street, wciela się w rolę Irene i jest wdzięczna za szansę, pomimo wyczerpującego charakteru tej roli. Nie sądzę, żeby wielu reżyserów castingu postrzegało mnie jeszcze jako bohaterkę, więc miło było wejść w tę rolę – mówi. Nie żeby myślała, że dostała tę rolę. Brałem udział w przesłuchaniu na Zoomie i było naprawdę ciężko. Nie miałam pojęcia, w jaki sposób się spotykam, i potem pomyślałam: „No cóż, to było okropne”. Dosłownie tydzień później otrzymałam telefon z pytaniem, czy byłabym Irene.
Horsfield wiedział, że do kluczowej roli Louisy, krawcowej, która ma historię – i być może przyszłość – związaną z Young Jolyon, będzie potrzebować kogoś, kto wniesie niuans i wrażliwość, ale także humor i siłę. Pisarka mówi: „To bardzo różni się od postaci, którą grała dla mnie wcześniej, ale wiedziałam, że będzie genialna. Wystąp naprzód, sama Demelza Poldark, Eleanor Tomlinson.
Zadzwonił do mnie Damien, zapraszając mnie na lunch, i pomyślałem: „Och, cześć!”, mówi Tomlinson. Wysłali mi scenariusze i od razu poczułem dreszcze podekscytowania. Rozmawialiśmy o tej postaci, kim była i jaka była jej podróż. I tyle. Byłem uzależniony.
Pierwsza seria „The Forsytes” została nakręcona latem ubiegłego roku, a obsada właśnie zakończyła zdjęcia do drugiej. Przed nami co najmniej trzeci. Zainspirowany powieściami Galsworthy’ego wyobraźnia Horsfielda mogłaby sięgnąć do kilku kolejnych serii. Książki kończą się wkroczeniem w dorosłość kolejnego pokolenia rodziny (któremu jeszcze daleko do narodzin). I nawet to nie musi oznaczać końca historii – chociaż być może będą musieli ponownie powiązać Sagę z tytułem.
W końcu „Forsytes” Horsfielda opowiada o konflikcie międzypokoleniowym, ciężarze oczekiwań przekazywanych w rodzinach i tym, jak teraźniejszość jest przeszłością. Tymczasem przyszłość jest pełna możliwości. Tak jak długie podróże zaczynają się od pojedynczych kroków, tak ścieżki tworzy się chodząc nimi.
Najnowszy numer Bargelheuser.de jest teraz niedostępny – zapisz się tutaj .
Forsytowie will launch on 5 on Monday 20th October at 9pm.
