Recenzja trzeciego sezonu „Pozostawieni”: oszałamiające zakończenie

Wraz z drugim sezonem Pozostałości , serial dramatyczny HBO zakończył nie tylko jeden z najbardziej spektakularnych wzrostów twórczych w historii telewizji, ale także jeden z najlepszych sezonów telewizji w ostatnich latach. Pierwszy sezon serialu, którego twórcą jest Damona Lindelofa I Tomek Perrotta , wziąłem bardzo intymne podejście do kronikowania następstw „Odlotu”, wydarzenia, w wyniku którego nagle zniknęło 2% światowej populacji. Pierwszy sezon ma klaustrofobiczną jakość, która w pewnym stopniu uniemożliwia serialowi prawdziwy rozwój i jeśli mamy być szczerzy, jest to niemal śmiertelnie przygnębiające. Sezon 2 zmienił jednak scenerię i otworzył serial z perspektywy estetycznej i charakteru, a Lindelof podjął ogromne ryzyko narracyjne, uzyskując fenomenalne rezultaty. W związku z tym fani będą szczęśliwi, wiedząc, że trzeci i ostatni sezon serialu nie traci absolutnie nic ze twórczego blasku, który uczynił sezon 2 tak fascynującym, i rzeczywiście podwaja osobliwości i intensywnie oczyszczające momenty, które się utrwaliły. Pozostałości za jeden z najlepszych seriali Drugiego Złotego Wieku Telewizji.

Sezon 3 składa się zaledwie z ośmiu odcinków, ale Lindelof i jego zespół w pełni wykorzystują skrócony sezon — każdy odcinek Naprawdę liczy się. Akcja rozgrywa się pełne trzy lata po katastrofalnych wydarzeniach z finału drugiego sezonu, w których Kevin ( Justina Theroux ) obecnie pełni funkcję szefa policji w Jarden w Teksasie i nadal mieszka z Norą ( Carrie Coon ). Istnieją zaskakujące zmiany, jeśli chodzi o inne postacie serialu, ale najlepiej je odkryć w trakcie oglądania sezonu, więc będę o tym milczał. Rzeczywiście, jedną z największych zalet Lindelofa jako scenarzysty i producenta jest jego talent do snucia świetnych historii, a z odcinków, które do tej pory widziałem, przekroczył 1000. Odcinki charakteryzują się niezwykle fascynującymi strukturami narracyjnymi, oferującymi zwroty akcji, które są zarówno satysfakcjonujące, jak i zaskakujące. Każdy wybój na drodze, każdy pit stop jest okazją do dramatu, który dodatkowo ujawnia, kim są te postacie, a Lindelof do perfekcji opanował sztukę pełnego wykorzystania Resztki wszechświat.

Tematycznie serial pozostaje opowieścią o wierze i systemach przekonań, nadziei i stracie, a wszystko to podnosi fakt, że na początku trzeciego sezonu obywatele świata przygotowują się na siódmą rocznicę Wyjścia, która przypada za kilka tygodni. Matt ( Christophera Ecclestona ) wskazuje, że najważniejsze wydarzenia w Biblii skupiają się na liczbie siedem i prorokuje, że jeśli coś był miało się wydarzyć, stałoby się to w siódmą rocznicę wydarzenia. Zapewnia to coś w rodzaju tykania zegara dla narracji, ponieważ postacie albo wierzą, albo nie wierzą, że apokalipsa jest blisko, co tylko zwiększa napięcie w miarę rozwoju wydarzeń. Co więcej, serial udoskonalił strukturę samodzielnych odcinków w sezonie 2, skupiając się na jednej lub dwóch postaciach w jednym odcinku, co będzie kontynuowane w sezonie 3, gdy intensywne wydarzenia sezonu rozgrywają się w ciągu kilku dni.

Ta struktura odcinków, która w pewnym sensie nawiązuje do biblijnych Ewangelii (to nie przypadek, że wszyscy bohaterowie płci męskiej noszą brody), naprawdę pozwala zabłysnąć każdemu członkowi obsady. Jest cały odcinek poświęcony Kevinowi seniorowi, gdzie Scotta Glenna w zasadzie prowadzi swój własny, pełen przygód film krótkometrażowy na australijskim buszu, a potem następuje kolejny odcinek, w którym Carrie Coon udowadnia, że ​​jest jedną z najlepszych współczesnych aktorek. Choć Theroux z pewnością ma jedno z trudniejszych zadań w serialu i wykonuje niesamowitą pracę w roli Kevina Garveya – człowieka, który jest albo A. chory psychicznie, B. dosłownie niezdolny do śmierci, C. autentyczna postać Jezusa, albo D. wszystkie powyższe – Coon pozostaje MVP serialu. Właśnie wtedy, gdy myślisz, że Nora jest już przytwierdzona lub znasz jej stan emocjonalny, Coon zabiera bohaterkę w fascynujące miejsca w ostatnim sezonie, które są niezwykle przygnębiające, a jednocześnie całkowicie zrozumiałe. Próbuję ustalić najbardziej zepsutą postać Pozostałości to jak wybranie najbardziej głupkowatej postaci Otoczenie (uwaga, spoiler: wszystkie są okropne), ale w tym sezonie Coon wnosi do Nory odcienie, które są zarówno zaskakujące, jak i rozdzierające serce.

Choć sezon zaczyna się w Jarden, akcja ostatecznie przenosi się do Australii, a trzeba zaznaczyć, że reżyser Lider Mimi jest równie istotną częścią Pozostałości DNA jako Lindelof. Dołączyła do serialu w połowie pierwszego sezonu, ale pomogła rozszerzyć zakres serialu w sezonie 2, jednocześnie intensywnie skupiając się na postaci. Robi to samo w sezonie 3, dla którego wyreżyserowała wiele odcinków. Naprawdę czujesz, że serial wykorzystuje australijską scenerię i jest wizualnie dynamiczny w sposób, który szczerze rywalizuje Gra o tron – aczkolwiek z bardziej ludzkiej, ugruntowanej i realistycznej perspektywy.

Ci, którzy szukają łatwych odpowiedzi w ostatnim sezonie, mogą czuć niedosyt (finał jest trzymany w tajemnicy), ale Pozostałości nigdy nie było takiego programu – to nie jest Świat Zachodu Lub Zaginiony . Lindelof od samego początku zapewniał, że nie ma zamiaru wyjaśniać, dlaczego doszło do nagłego odejścia ani dokąd wszyscy poszli. To wprawiło niektórych widzów w zakłopotanie, ale w trzecim sezonie serialu wyraźnie widać, że nie wynikało to tylko z nieśmiałości Lindelofa – jest to tematycznie odpowiednie.

To serial pełen postaci poszukujących odpowiedzi na najważniejsze pytania życia. Dramat, radość i smutek serialu polegają na tym, jak bohaterowie radzą sobie z pytaniami bez odpowiedzi. Dlaczego dzieją się złe rzeczy? Dokąd pójdziemy, gdy umrzemy? Chociaż Odejście jest oczywiście głównym źródłem niepokoju i strachu dla tych bohaterów, samo wydarzenie tylko podkreśliło niepewność i kruchość ludzkiego życia. Przeskok czasowy w Sezonie 3 wiąże się z kilkoma ważnymi wydarzeniami rozgrywającymi się poza ekranem, a zobaczenie, jak różne postacie radzą sobie z tymi wydarzeniami, mówi nam o nich więcej niż jakikolwiek inny opis.

Pozostałości opowiada o nieustannej tęsknocie i poszukiwaniu, które można odnaleźć w ludzkim doświadczeniu. Niektórzy znajdują pocieszenie w przyjaciołach, kochankach lub rodzinie. Niektórzy szukają pocieszenia w sile wyższej. Niektórzy udają, że znajdują pocieszenie, choć wcale go nie znajdują. Świat Pozostałości jest z pewnością zaostrzone, ale bardziej znajome niż nie (zwłaszcza teraz – strach i niepokój związany z nadchodzącą może apokalipsą wydają się dziwnie na czasie), a poza fenomenalnymi występami, znakomitą strukturą narracji i fascynującym/destrukcyjnym emocjonalnie scenariuszem, znaczenie tematyczne serialu niemal zapewnia mu chwalone miejsce w historii telewizji. Zapnijcie pasy i weźcie chusteczki, ludzie – to piekielne pożegnanie.

Ocena: ★★★★★ Znakomicie

Pozostałości Premiera trzeciego sezonu 16 kwietnia w HBO