Za rogami czai się naprawdę dobry film Pokój Zabójstwa . W miarę rozwoju historii wyraźnie widać pewne elementy, które, jeśli będą kontynuowane, mogą znacznie podnieść poziom rozgrywki. Jednakże, Nicol Paone film – kontynuacja debiutu reżysera z 2020 roku Święto Przyjaciół – przez większość czasu decyduje się na bezpieczną grę, mimo że narracja błaga, aby zejść głębiej.
Pokój Zabójstwa skupia się wokół Patrice'a ( Umy Thurman ), pechowa handlarka dziełami sztuki, która najwyraźniej nie może odpocząć i powoli rozważa bankructwo. Wszystko się zmienia, gdy spotyka Gordona ( Samuela L. Jacksona ), handlarza narkotyków, która chce wykorzystać swoją galerię sztuki jako przykrywkę do prania brudnych pieniędzy. W tym celu postanawiają stworzyć podziemnego artystę o imieniu The Bagman ( Joe Manganiello ), który z dnia na dzień staje się sensacją awangardy.
Można to stwierdzić po samym streszczeniu Pokój Zabójstwa ma ogromny potencjał w zakresie satyry i czarnego humoru – oba z pewnością są obecne w całej historii. Film trafia w dziesiątkę, jeśli chodzi o subiektywną naturę sztuki i choć traktuje sztukę abstrakcyjną i ekspresjonistyczną z dużą dozą pogardy, często pokazuje, jak bardzo elitarny jest świat doceniania sztuki, jak można manipulować wartością i jak można manipulować gustem.
Sztuka w centrum uwagi w „The Kill Room”
Zdjęcie za pośrednictwem Shout! Studia Jednocześnie istnieje takie poczucie Pokój Zabójstwa można było z tym zajść znacznie dalej. Film przedstawia sztukę z kilku różnych punktów widzenia i rozpoczyna kilka debat i wątków, które mogłyby znacznie podnieść poziom dyskusji na ten temat, ale większość z nich zostaje porzucona. Ta historia mogłaby z łatwością stać się sporem o wysoką stawkę pomiędzy artystami a handlarzami dziełami sztuki (mniej więcej jak Cruella remake), ale ostatecznie staje się to jedynie szumem tła dla czegoś innego.
Oczywiście, Pokój Zabójstwa nigdy tego nie wskazuje chce być ogromną krytyką lub komentarzem świata sztuki, ponieważ ma także do rozwinięcia całą fabułę kryminalną. Problem w tym, że ten aspekt filmu również nigdy nie jest wykorzystany w pełni. Film stara się to sugerować, ale tak naprawdę nigdy nie ma się wrażenia, że życie Patrice jest w niebezpieczeństwie z powodu wplątania się w sprawy szefów mafii. Poza tym, mimo że jest zimnokrwistym zabójcą, nigdy nie ma się wrażenia, że Reggie grany przez Manganiello stanowi zagrożenie, ponieważ postać jest dość charyzmatyczna, a jego okrucieństwo jest w większości bagatelizowane w historii.
POWIĄZANE: „Czerwony, biały
Tylko tyle może zdziałać czarny humor w „The Kill Room”
Zdjęcie za pośrednictwem Shout! Fabryka Tego typu rozwodnienie postaci sprawdza się dobrze, gdy można z niej wyciągnąć dużo czarnego humoru, ale w tym przypadku Pokój Zabójstwa również przykleja się do powierzchni. Ironia sytuacji, w której zabójca staje się uznanym artystą, nie jest tracona w filmie, ale wszystko rozgrywa się prawie tak samo Jonathana Jacobsona scenariusz wpadł na tę koncepcję, ale potem pomyślał, że nie musi być w pełni rozwijany. Oczywiście równoważenie elementów thrillera i czarnego humoru nie jest łatwym zadaniem, ale seriale telewizyjne to lubią Barry udowodnili już, że można przekazać grozę i niebezpieczeństwa kryminalnego półświatka, jednocześnie zabawnie.
Na szczęście dla Pokój Zabójstwa na czele jest jednak Uma Thurman. Obecność aktorki naprawdę podnosi na duchu każdą scenę, w której się pojawia, i miło jest móc wczuć się w desperację Patrice. Coraz częściej zdaje sobie sprawę, że jest o krok od zostania świetnym handlarzem dziełami sztuki. Jej autentyczna więź z jedyną prawdziwą artystką i relacja z asystentką to najmocniejsze elementy filmu. Thurman z łatwością porusza się po wszystkich aspektach tej postaci, a oglądanie jej na ekranie nigdy nie jest nudne – nawet jeśli historia sprowadza się do skatologii, aby żartować.
Sceny z Thurman stają się lepsze, gdy występuje w połączeniu z Jacksonem. Duet prowadzi dialog jak spacer po parku i to widać Pokój Zabójstwa stara się to wykorzystać jak najlepiej. Jackson jest w większości wyluzowany, co w zupełności wystarczy, aby zaakceptować jego charakter. Jednak scenariusz Jacobsona jasno pokazuje widzom, że Gordon może stanowić zagrożenie, jeśli chce. Jest to szczególnie zauważalne podczas pierwszego spotkania Gordona z Patrice, podczas którego jest on po prostu serdeczny, ale można wyczuć zagrożenie sugerowane przez jego słowa i postawę.
Ostatecznie, Pokój Zabójstwa W żadnym wypadku nie jest to złe doświadczenie, ale pod koniec ma się wrażenie, że zaoferowano ci fragmenty tego, czym mógłby być film, gdyby zdecydował się dalej rozwijać swoich bohaterów lub po prostu wziął jeden z jego elementów i ruszył z nim. To, co mówi o sztuce, jest z pewnością dobre do rozpoczęcia rozmowy. Jednak wszystko się wali, gdy miłośników sztuki i przestępców przedstawia się jako snobów lub naiwnych.
Ocena: B
Streszczenie
- Pokój Zabójstwa ma ogromny potencjał satyry i czarnego humoru, ale jedynie zarysowuje powierzchnię i nie rozwija w pełni wątków i debat związanych ze sztuką.
- Film próbuje zrównoważyć bycie thrillerem kryminalnym i czarnym humorem, ale nie do końca mu się to udaje.
- Umy Thurman's presence in the film elevates every scene she's in, and her chemistry with Samuela L. Jacksona is a highlight, but overall the movie falls short in fully developing its characters and making a meaningful commentary on the art world.
Pokój Zabójstwa jest teraz w kinach.
