W najnowszym odcinku Podcast Bargelheuser.de , Karen Gillan rozpoczyna swoją podróż z nowym serialem ITV Douglas Is Cancelled.
Wszystko zaczęło się sześć lat temu, kiedy jej przyjaciel, pisarz Steven Moffat, udostępnił jej scenariusz. Wtedy nie był to nawet program telewizyjny – po prostu genialna historia potrzebująca platformy. Gillan natychmiast dostrzegł w nim potencjał i nalegał, aby Moffat go rozwinął.
Kiedy w końcu to zrobił, zamieniając go w serial i oferując jej rolę Madeline, skorzystała z okazji.
Poniżej możecie odsłuchać i przeczytać cały wywiad.
Jak doszło do Twojego zaangażowania w Douglas Is Canceled?
Steven [Moffat] udostępnił mi scenariusz jako przyjacielowi około sześć lat temu – zanim powstał jeszcze program telewizyjny. Nie wiedział, co to będzie – może będzie to sztuka – ale wiedział, że zna historię. Przeczytałem to i powiedziałem: „To jest absolutnie genialne”. Musisz coś z tym zrobić. Kiedy powiedział mi, że tworzą serial ITV i zapytał, czy chciałbym zagrać Madeline, natychmiast odpowiedziałem: „Tak, zdecydowanie!”.
Co czyni jego pisarstwo wyjątkowym? Jest mistrzem opowiadania historii, a ten program to prawdziwy wyczyn – aktualny, wyważony i poruszający…
Ten projekt jest prawdopodobnie jedną z moich ulubionych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobiłem. Bardzo podoba mi się twórczość Stevena – przypomina to gimnastykę werbalną. Dostarczanie filmów sprawia najwięcej frajdy – zawsze tak było, od czasów Doctor Who.
W programie twój współgospodarz zostaje odwołany po tym, jak tweet oskarża go o powiedzenie czegoś niestosownego. Co sądzisz o kulturze anulowania?
Do pewnego stopnia zawsze istniało, ale biorąc pod uwagę, że wszyscy są w mediach społecznościowych i dzieje się to tak szybko, wydaje się, że jest to bardziej stresujący czas. Wydaje mi się, że to irracjonalny strach, ponieważ nie sądzę, że zrobiłbym lub powiedział coś obraźliwego, ale i tak pojawia się zagrożenie.
Przy tak dużej liczbie obserwujących w mediach społecznościowych z pewnością również doświadczyłeś okropnego traktowania?
Zdecydowanie. Mam ludzi, którzy atakują mnie bez przerwy od lat. Czuję się od tego całkiem oddzielony, szczerze mówiąc – nie biorę tego sobie do serca. Wydaje mi się, że może to oznaczać jakąś chorobę psychiczną, więc nie oceniam. Próbuję znaleźć empatię w danej sytuacji.
Hugh Bonneville jako Douglas i Karen Gillan jako Madeline w Douglasie zostaje odwołany. Filmy Hartswooda dla ITV i ITVX
Twoja postać, Madeline, próbuje wyrobić sobie markę w branży telewizyjnej. W poście
Odcinek 3 jest naprawdę ciężki. Kiedy przeczytałem scenariusz, wiedziałem, że absolutnie muszę ją zagrać. Temat jest taki, który moim zdaniem był naprawdę ważny, aby go opowiedzieć. To intensywna sytuacja, z którą Madeline próbuje sobie poradzić, ponieważ naprawdę chce tej pracy i musi radzić sobie z tymi wszystkimi rzucanymi na nią rzeczami. Ale kiedy kręciliśmy ten film, było już blisko Świąt Bożego Narodzenia, więc wszyscy mieli swoje świąteczne swetry poza kamerą.
Jak zmieniła się branża od czasu, kiedy zaczynałeś? Czy kobiety są teraz bardziej chronione?
Powiedziałbym, że od czasu
W swojej karierze spotykałeś się z krytyką pod kątem tego, jak się ubierasz. Jaką presję wywiera się na ciała kobiet, gdy są sławne?
Zajmujemy się tym od dawna… Pamiętam, że było zamieszanie wokół mojego kostiumu Doktor Who a biedny Steven ponosi całą winę. Właściwie nie miał z tym nic wspólnego. Miałem 21 lat i wiedziałem, co noszą 21-latkowie, więc powiedziałem im, co chcę nosić! Obserwowanie sprzeciwu wobec tego było naprawdę dziwne i fascynujące i nie wydawało się właściwe.
Kiedy ugryzł aktorski błąd?
Mój tata opowiada historię, jak wskazałem na telewizor i zapytałem: „Jak się tam dostać?”.
Przyciągało mnie wszystko, co było związane z występami i robieniem show. Jako dziecko byłam cicha i nie potrafiłam patrzeć ludziom w oczy. Nawet nie przesadzam.
To była skrajna nieśmiałość. Ale kiedy występowałem, taki nie byłem. To była chwila ulgi. Nie jestem pewien, czy to najzdrowszy przykład – ale to tak, jakby się upić – nie ma żadnych zahamowań.
Czy olśniewająca kariera ekranowa wydawała się dziewczynie z Inverness możliwa?
I’m a very working-class girl and I had no connections to the industry. My mum worked in Tesco and my dad worked in a care home for people with learning disabilities. It didn’t seem like the most viable career option. There were people who had gone into theatre but not so much film and TV.
Moi rodzice niesamowicie mnie wspierali. Od najmłodszych lat tata uczył mnie, jak to jest prowadzić samochód, więc zawsze wiedziałem, co muszę zrobić, aby osiągnąć to, czego chcę. Poza tym miałem absolutnie urojeniową wiarę w siebie. Gdybyś przeprowadził ze mną wywiad, gdy byłem dzieckiem, i zapytał, czy zrobię karierę aktorską, odpowiedziałbym: „To się stanie na 100 procent”. Nie mam żadnych wątpliwości. Chociaż myślę, że mama byłaby szczęśliwsza, gdybym nadal pracowała w Tesco. Byłbym w pobliżu częściej! To w pewnym sensie miłe – moja kariera nie robi na nich większego wrażenia.
Miałaś 17 lat, kiedy wyjechałaś ze Szkocji do Londynu i zapisałeś się do szkoły teatralnej. Ale byłeś studentem tylko przez dwa miesiące?
Dostałem się na przesłuchanie i dostałem tę pracę. Szkoła teatralna nie pozwoliła mi tego zrobić, ponieważ stwierdziła, że jest na zbyt wczesnym etapie mojej nauki. To był tylko jeden odcinek Rebusa. Ale pomyślałam: „Muszę rzucić szkołę teatralną i to zrobić”. Więc odszedłem.
Wciąż miałem w sobie ślepy optymizm młodości. Pamiętam, jak nauczyciele mówili, gdy wychodziłem ze szkoły: „Popełniasz jeden z największych błędów w swoim życiu”.
Zdjęcia trwały osiem dni, a potem pracowałem w pubie. Codziennie piłem piwo i nie miałem pracy. Postanowiłem zadzwonić do dyrektora Rebusa i zapytać, czy zna jakichś londyńskich agentów. Tak się złożyło, że znajdował się w tym samym pokoju co agentka, która właśnie otrzymała własną listę klientów w czołowej agencji. To była dziwna synchronizacja. Przyjęła mnie i wtedy miałem dostęp do wszystkich przesłuchań w Londynie. To doprowadziło do Doktora Who.
Karen Gillan jako Amy Pond w „Doktorze Who”. BBC
Czy gra w Amy Pond zmieniła Twoje życie z dnia na dzień?
To był najlepszy czas w historii. Nie mogłem uwierzyć, że dostałem tę rolę. To wydawało się cudem. Wróciłem do Szkocji z dwoma osobami z BBC i moim agentem. Przyjechaliśmy do mojego małego domku, żeby powiedzieć rodzicom! Jeden z gości z BBC zamieścił coś na swoim telefonie i natychmiast pojawiło się to w wiadomościach w naszej telewizji. To było najdziwniejsze uczucie. W ciągu godziny do naszych drzwi zapukali dziennikarze. Moja mama miała przerwę na lunch w Tesco i musiała wracać do pracy!
Jak poradziłeś sobie z utratą anonimowości?
To był szok dla systemu. Nagle przed moim domem pojawili się ludzie czekający na zrobienie zdjęć. Byłam normalną 21-latką, która wychodziła i upijała się ze swoimi przyjaciółmi i nagle pomyślałam – teraz musisz na to uważać, bo wygląda na to, że jeśli wyjdziesz ze znajomymi i napijesz się alkoholu, zboczysz z torów. Byłem niesamowicie świadomy tego, jak wszystko zostanie odebrane. Zacząłem stąpać naprawdę ostrożnie. Nadal taki jestem dzięki temu doświadczeniu.
Następnie wymieniłeś Whoniverse na Uniwersum Marvela – jak wyglądała przeprowadzka do Hollywood?
Pamiętam, że bardzo się denerwowałem, kręcąc pierwszy film Strażnicy Galaktyki, ponieważ był to duży hollywoodzki film i nie wiedziałem, jak to będzie wyglądać. Byłem w trybie walki lub ucieczki i szedłem na plan przerażony. Ale kiedy tam dotarłem, zdałem sobie sprawę: „Och, to przypomina Doktora Who, tylko większego i z większą liczbą korzyści!” Wiem, jak poruszać się po statku kosmicznym!
Mieszkasz teraz w Los Angeles – czy łatwiej jest tam prowadzić bardziej prywatne życie?
Nie wiem, czy cokolwiek dorówna poziomowi [sławy] Doktora Who. Te rzeczy przychodzą falami i zależy to od tego, jak bardzo jesteś w danej chwili w świadomości publicznej. W „Doktorze Who” w każdą sobotnią noc regularnie bywałeś w salonach ludzi – to oznacza, że ludzie naprawdę mają wrażenie, że cię znają, więc w ogóle nie możesz się poruszać.
Kiedy kręcisz film, wszyscy cię rozpoznają przez dwa tygodnie, a potem się uspokaja. Mogę po prostu chodzić i nikt nawet na mnie nie spojrzy. Właściwie to bardzo mnie to cieszy, bo myślę, że straciłbym rozum, gdybym nie mógł sam pójść na kawę. To moja ulubiona rzecz.
Czy tęsknisz za domem?
Tęsknię za domem każdego dnia mojego życia. Cały czas jestem na Rightmove i oglądam domy. Myślę, że istnieje możliwość, że kiedyś wrócę. Sprawiłem, że mój dom wygląda bardzo szkocko – w ogóle nie czuję się, jakbym był w Los Angeles. Przypomina mi dom babci w Szkocji – tym właśnie w głębi duszy jestem.
Czy wzrost, jako kobiety o wzroście 170 cm, miał wpływ na Twoją karierę?
Dobre pytanie! To znaczy, nie żebym zdawał sobie z tego sprawę, ale jest całkiem możliwe, że nie dostałem ról, ponieważ jestem o stopę wyższy od głównego bohatera. Zauważyłem jednak jedną wadę bycia wysokim – kiedy cię filmują, cały czas na ciebie patrzą. Jeśli jesteś niski, kamera patrzy na ciebie z góry i to jest o wiele bardziej pochlebne. Zapytałem: „Dlaczego filmujesz mój podwójny podbródek?!”. Zatrudnijmy wyższych operatorów!
Aby dowiedzieć się więcej o największych gwiazdach telewizji, posłuchaj podcastu.
