Jeszcze zanim to się zaczęło, Jekyll i Hyde Charliego Higsona stanęli w obliczu trudnej bitwy. Wznawiając opowiedzianą na śmierć historię z w dużej mierze nieznaną obsadą na kanale (ITV) niezasłyniętym z dramatów science-fiction i fantasy, serial miał pójść w ślady innych nieudanych wypraw w ten gatunek (takich jak serial ITV Demons o podobnej tematyce).
Ze swojej strony uważałem, że to skazana na niepowodzenie próba naśladowania weekendowego sukcesu Doktora Who, serialu, który sprawdza się tylko dzięki ogromnej historii i możliwości przeniesienia się w dowolne miejsce i zrobienia czegokolwiek od odcinka do odcinka. Jak serial zdecydowanie związany z Ziemią, na porównywalnie małą skalę, mógłby z tym konkurować?
W rzeczywistości Jekyll i Hyde trafili na ekrany z przyzwoitą 4,3 milionami widzów, ale podczas gdy wielu fanów polubiło zabawną mieszankę akcji i Gothica, inni nie, a do drugiego odcinka serial stracił milion widzów, a oglądalność nadal spadała w miarę upływu tygodni.
Tom Bateman w roli tytułowej jako wnuk oryginalnego Doktora Jekylla
Co bardziej niepokojące, serial spotkał się z twierdzeniami, że był zbyt mroczny i dorosły na czas na podwieczorek (18:30 w przypadku pierwszego odcinka), a premiera spotkała się ze szczególną krytyką sekwencji, w której spalona jest żywcem rodzina adopcyjna Roberta Jekylla, oraz ogólnych scen przemocy. W następstwie setek skarg Ofcom ostatecznie wszczął dochodzenie, aby sprawdzić, czy program był zgodny z naszymi zasadami dotyczącymi odpowiedniego harmonogramu i treści zawierających przemoc przed przełomem. ( za pośrednictwem Guardiana )
Tymczasem twórca serialu i główny scenarzysta Charlie Higson atakował każdego, kto narzeka na Twitterze, mówiąc widzom, że muszą dorosnąć i obwiniając Daily Mail za to oburzenie. Prawdopodobnie to nie pomogło.
Przesuwani w harmonogramach i tracący większą część publiczności, Jekyll i Hyde zostali później ponownie zepchnięci do udziału w Sound of Music Live i zakończyli, przy niewielkich fanfarach, podwójnym rachunkiem 27 grudnia, podczas gdy wszyscy inni oglądali bożonarodzeniową telewizję. Oglądalność finału wyniosła około 1,8 miliona, a ogólnie serial oglądało średnio 2,6 miliona widzów – nieźle, ale nie jest to wynik Doktora Who.
Biorąc pod uwagę szereg katastrof, które dotknęły serial, nie było dla nikogo zaskoczeniem, gdy we wtorek ogłoszono, że nie będzie drugiej edycji (chociaż Higson powiedział, że zaplanował co najmniej 2 kolejne seriale, a według jego konta na Twitterze szukał lokalizacji dla przyszłych odcinków).
Destylując to wszystko, łatwo jest postrzegać serial jako ofiarę niefortunnych okoliczności, złego harmonogramu i zwykłego pecha. Gdyby tylko uniknął tych problemów, został umieszczony w bardziej odpowiednim przedziale czasowym i tym samym znalazł właściwą publiczność, mógłby odnieść duży sukces i po raz pierwszy masowo przyciągnąć fanów science fiction do ITV.
Ale nie sądzę, żeby to była cała prawda. Po pierwsze, Higson wielokrotnie powtarzał, że serial został napisany z myślą o podwieczorku, więc zamieszanie wokół treści dla dorosłych nie było przypadkowe. Niezależnie od tego, czy zgodzisz się, że serial był zbyt brutalny, czy nie (nie sądzę, że był dużo gorszy od niektórych odcinków Doktora Who), wyraźnie błędnie ocenił to, co wielu widzów uznałoby za akceptowalne.
I chociaż nie można było przewidzieć niefortunnych wydarzeń z życia codziennego i problemów z harmonogramem, które miały wpływ na serial, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że gdyby Jekyll i Hyde byli niesamowitą produkcją, mogłaby przetrwać burzę. Jak było, tak nie było.
Twórca Jekylla i Hyde’a, Charlie Higson
To nie była powszechnie kochana ulubienica krytyków, która nie znalazła publiczności z powodu pecha – choć niektóre recenzje były pozytywne, inne nazywały to obozem, cuchnącym bałaganem ( Telegraf ) lub źle zagrany ( Niezależny ), a utraty zainteresowania publiczności nie można całkowicie obwiniać za zły harmonogram. W końcu ogromna część widzów nigdy nie wróciła po pierwszym odcinku. Program nie odniósł sukcesu, ponieważ nie był wystarczająco interesujący lub wyjątkowy, aby zachęcić wystarczającą liczbę widzów do jego obejrzenia (choć niewątpliwie wielu będzie opłakiwać jego stratę).
To, dlaczego nie było to wystarczająco przekonujące, może być bardziej skomplikowane, ale ujmując to słowami samego Higsona kilka miesięcy temu (kiedy rozmawiał ze mną i innymi dziennikarzami na planie Jekylla i Hyde’a), czasami rzeczy po prostu nie pasują do siebie.
Bardzo trudno jest analizować, dlaczego coś zadziała, a dlaczego nie, powiedział. Nikt nigdy nie postanawia zrobić gównianego programu telewizyjnego lub filmu, a czasami, no wiesz, jest to nieuchwytne.
Myślisz: „przeleciało mi to między palcami, ale nie wiem, co poszło nie tak”.
Odpowiedź może mu umknąć przez jakiś czas.
