Recenzja „The Institute”: Nawet Ben Barnes nie jest w stanie uratować tej trudu adaptacji Stephena Kinga

Póki czekamy Z aby powrócić z długo oczekiwanym czwartym sezonem, MGM ma nową serię horrorów, aby wypełnić czas. Instytut , ośmioodcinkowy serial oparty na Stephena Kinga powieść pod tym samym tytułem z 2019 r. będzie miała premierę w przyszłym tygodniu i uzupełni katalog, który zawiera już takie tytuły jak Chapelwaite , Uśmiech 2 , I Ciche miejsce: dzień pierwszy . Nie jest niespodzianką, że MGM podążyło za Kingiem, biorąc pod uwagę mnóstwo adaptacji, nad którymi obecnie pracujemy, począwszy od filmu Prime Video Carrie seria do Edgara Wrighta adaptacja Biegający Człowiek .

O czym jest „Instytut”?

Po tym, co można określić jedynie jako najbardziej rozdzierający cover Tears For Fears odtwarzający sekwencję tytułową serialu, poznajemy Luke’a Ellisa ( Joe Freemana , syn Sherlocka gwiazda Martina Freemana ), nastoletni geniusz wykazujący niejasno telekinetyczne moce – lub, jak nazywa się je serial, TK. Nie minie dużo czasu, a zostaje porwany z domu i wysłany do tytułowego Instytutu, prowadzonego przez wyglądającego na znudzonego Mary-Louise Parker i pełne inne dzieci są torturowane, aby zwiększyć swoje nadprzyrodzone zdolności .

Śledząc podróż Luke’a, by uciec przed słabo zawoalowanym komentarzem na temat dzieci w klatkach, poznajemy także Bena Barnesa Tima Jamiesona, były policjant, który trafia na drugi koniec świata, próbując uciec przed tragedią . Kiedy obejmuje stanowisko nocnego kołatki w małym miasteczku graniczącym z Instytutem, szybko odkrywa, że ​​coś jest nie tak, co wysyła go na kurs kolizyjny z siłą większą niż wszystko, co jest w stanie zrozumieć.

„Instytut” nie dorównuje dziedzictwu Stephena Kinga

Joe Freemana as Luke EllJest strapped into a chair for an experiment in Instytut

Na papierze koncepcja wydaje się świetna — w końcu King zasłynął dzięki tyłowi innego nastoletniego telekinetyka z Carrie . Potencjał do komentowania obecnego stanu świata, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, jest gotowy do wykorzystania, a MGM przygotowało imponującą grupę aktorów do swojej wersji powieści z 2019 roku. Niestety, Instytut pomija jeden kluczowy element: zrozumienie wrzącego napięcia dzięki temu najlepsze historie Kinga działają.

Pomimo faktu, że moja empatia nie była w stanie znieść sekwencji tortur Luke'a w celu aktywowania ukrytych mocy telepatycznych (lub TP), w żadnym momencie nie czułem, że serial zmierza ku czemuś lub że obawiałem się tego, co stanie się ze wszystkimi dziećmi uwięzionymi w Instytucie. Z braku lepszego słowa cała seria sprawia wrażenie pustej, z nieuniknionym, niezmiennym złem wiszącym niejasno nad wszystkim, choć tak naprawdę nigdy nie wpływającym na narrację. Napięcie, jakie zwykle odczuwa się czytając powieść Kinga, jest prawie całkowicie nieobecne , resztę zrzucono na barki nastolatków, którzy zmuszeni są sami dźwigać całą historię.

„Dorosła obsada Instytutu psuje całe przedstawienie

Mary-Louise Parker as Ms. Sigsby about to sit at her desk in Instytut

To z pewnością nie pomaga Instytut młodsi członkowie zespołu osiągają o milę lepsze wyniki niż dorośli. Parker czuje się żałośnie źle obsadzona w serialu pełnym zdolnych aktorów , I even with Roberta Joy'a I Juliana Richingsa Podnosząc luz w roli dwóch uroczo złowrogich pracowników Instytutu, to, co King stworzył jako niesamowity komentarz na temat tego, jak społeczeństwo indoktrynuje nas, abyśmy biernie akceptowali zło, staje się w rezultacie całkowicie bezzębne. (Nie pomaga to, że serial celowo zmienia los pani Sigsby z powieści, aby pozostawić sprawę otwartą na drugi sezon, który nieuchronnie nigdy nie nadejdzie.) Mike’a Flanagana mogło udowodnić, że historia Stephena Kinga niekoniecznie musi być przerażająca Życie Chucka , ale jest także odpowiedzialny za koszmarne paliwo, jakim jest Doktor Sen .

I chociaż Barnes robi, co w jego mocy, aby dać Timowi trochę życia jako drugoplanowej postaci serialu, nawet nijakość Instytutu wydaje się lepsza niż próba dbania o jego połowę narracji. Za wszystko, co go kochałam, odkąd zakochałam się w nim w dzieciństwie Opowieści z Narnii , jest otoczony aktorami, którzy nie są w stanie osiągnąć nawet połowy tego, co on osiąga historia, która wprawia go w boleśnie nudne kręgi dopóki w końcu nie ma możliwości zderzenia się z Lukiem.

47 lat temu ukazał się najlepszy horror Stephena Kinga – a Hollywood musi przestać próbować go adaptować

Dlaczego postapokaliptyczny epos Kinga jest projektem najtrudniejszym do adaptacji?

To nie znaczy Instytut wszystko jest stratą. Freeman wyraźnie wzoruje się na obojgu rodzicach, tworząc porywającą kreację co łączy w sobie średnią historię serialu. Ta rola z pewnością udowadnia, że ​​warto go oglądać, a zwłaszcza pomaga podnieść poziom występów i tak już imponujących starszych aktorów Fiona Lairda I Jane Luk jako dwaj sojusznicy Luke’a. Reszta pracowników Instytutu również z nawiązką rekompensuje Parker, zwłaszcza wyglądającą, jakby nie chciała tam być Jasona Diaza jako krzepki opiekun uczniów Tony. Szkoda, że ​​żaden z nich nie mógł napiąć mięśni w serii godnej ich talentu.

Ostatecznie, Instytut Jest dowód na to, że nie każda historia Stephena Kinga musi trafić na duży ekran . W pismach Kinga panuje mrożący krew w żyłach niepokój, którego żaden obraz nie jest w stanie w pełni odzwierciedlić, zwłaszcza jeśli chodzi o bardziej mózgowe koncepcje. Wydaje się, że bardzo niewielu filmowców rozumie ten fakt – w tym momencie głównie Mike Flanagan – i niemal żałuję, że studia po prostu pozwalały śpiącym psom kłamać. Nigdy nie strącisz Carrie z pozycji królowej TK.

Instytut Premiera w MGM 13 lipca.