Jak Violet Evergarden odzyskała swoje człowieczeństwo poprzez miłość

Japońskiemu anime nie jest obce eksplorowanie głębokich i chorobliwych tematów, które zwykle pozostają nietknięte przez zachodnią animację. Szczególnie rozpowszechnione są historie o tematyce wojennej z udziałem dzieci i nastolatków, a od dziesięcioleci w anime fascynuje się dziećmi-żołnierzami, analizując ich psychikę i umieszczając je w centrum konfliktów moralnych. Neon Genesis Evangelion I Atak na Tytana to chyba najbardziej znane przykłady, ale Fioletowy Evergarden oferuje nowe, introspektywne spojrzenie na temat czasu wojny.

Co stanie się z dzieckiem-żołnierzem, gdy wojna się skończy? Co się stanie, gdy krótki epilog to cała seria ? Te wskazówki dotyczące traumy trwającej całe życie, pogrzebanych emocji i utraconego człowieczeństwa nie są jedynie insynuacją. Zamiast, Fioletowy Evergarden przedstawia te następstwa w całości, bez filtra przyglądając się złożonym i stwardniałym emocjom dzieci-żołnierzy. Kiedy świat postrzega cię jedynie jako broń, jak możesz potwierdzić swoje człowieczeństwo, swoją niezależność i własną wartość?

Fioletowy Evergarden gwiazdy fioletowe ( Eryka Harlacher ) jako tytułowa bohaterka po tym, jak opuściła front wojenny, tęskniąc za obiema rękami i ukochanym Majorem. Violet ma zaledwie czternaście lat i przeżyła tragedie, które większość ludzi nawet nie jest w stanie sobie wyobrazić, a ze względu na jej nienormalne wychowanie nie jest uważana przez otoczenie za całkowicie ludzką osobę. Będąc od dzieciństwa zmuszona do walki w Wielkiej Wojnie, Violet została pozbawiona człowieczeństwa i zasadniczo zmuszona stać się żywą bronią.

POWIĄZANE: Dlaczego „Steins;Gate” najlepiej wykorzystuje podróże w czasie w anime

Tylko major Gilbert ( Tony’ego Azzolino ) traktuje ją z pozorami życzliwości, postrzegając Violet jako rzeczywistą osobę, a nie narzędzie wojska. Można wybaczyć widzom, że początkowo pomyśleli, że to ona Jest sztuczną istotę, biorąc pod uwagę jej brak reakcji na nowo wymienione metalowe dłonie i szydercze komentarze innych żołnierzy dotyczące jej braku ludzkiego serca. Ale w miarę rozwoju serialu widzowie ani przez chwilę nie wątpią, że tak jest człowiek. Tak naprawdę jest ona prawdopodobnie najbardziej ludzką postacią w całej serii.

W swoim powojennym świecie Violet staje się... Lalka Auto Memory, która pisze listy dla innych, aby wyrazić swoje niewyrażone emocje. To samo w sobie początkowo wydaje się oksymoronem, ponieważ Violet prawie nie jest w stanie wyrazić własnych emocji, a co dopiero emocji innych osób. Ale w całej serii zaprzyjaźnia się z innymi lalkami i przyjmuje licznych klientów, z których każdy ma do czynienia z własną wersją żalu, samotności i pragnienia towarzystwa. Co najważniejsze, każdy z jej klientów i przyjaciół zmaga się z konsekwencjami swojej miłości do innych, czy to platonicznej, rodzinnej, czy romantycznej.

Z każdym listem Violet po raz pierwszy zaczyna rozumieć emocje i pragnienia innych ludzi, a tym samym odkrywa własne człowieczeństwo. Pisanie listów dla innych pozwala jej zmienić się z karłowatego emocjonalnie dziecka-żołnierza, którym kiedyś była, zaczynającego potwierdzać siebie i swoje pragnienia, zamiast po prostu bezmyślnie wykonywać rozkazy. Zamiast po prostu przyjąć imię „Violet Evergarden”, nadane jej przez Gilberta i rodzinę Evergarden, staje się Fioletowy Evergarden, a Doll capable of writing heart-stirring pieces.

Młoda kobieta patrząca w dół w Violet Evergarden.

Pierwsze próby Violet w roli lalki kończą się niepowodzeniem, jej listy są krótkie i zbyt dosłowne, ponieważ nie jest w stanie zrozumieć, co chcą wyrazić jej klienci. Jednak po spotkaniu z Luculą Marlborough ( Kiry Buckland ) w szkole szkoleniowej dla lalek Auto Memory Doll Violet dowiaduje się, że lalki nie tylko transkrybują dosłowne słowa danej osoby, ale także ilustrują głębię jej emocji, czytając między wierszami. Violet widzi w Luculii pokrewną duszę jako osobę, która również cierpiała z powodu wojny i czuje się oddalona od pogrążonego w żałobie brata po stracie rodziców.

Wyznanie Luculii wobec Violet dotyczące jej żalu i chęci pocieszenia brata budzi w niej nieznane wcześniej emocje, pozwalając Violet zrozumieć, co to znaczy po raz pierwszy naprawdę pokochać drugą osobę. Rzeczywiście, chęć zrozumienia, co oznacza miłość, była tym, co skłoniło Violet do zostania Lalką. Słowa Luculii pozwalają jej odkryć znaczenie miłości, nawet jeśli jeszcze jej nie do końca rozumie, i przenieść te złożone emocje na papier.

Pierwszą poważną klientką Violet jest niedojrzała i rozbrykana, ale wyraźnie samotna księżniczka Charlotte ( Stephanie Shid ). Status Charlotte jako księżniczki i izolowane wychowanie, choć bardzo odmienne od statusu Violet, sprawiły, że ona również nigdy nie była postrzegana jako osobna osoba. Ponieważ Charlotte była zawsze traktowana jedynie jako potencjalna małżonka i figura szachowa, którą mogą manipulować wojsko i urzędnicy rządowi, jej również brakuje osobistej sprawczości.

Zwierzając się Violet ze swojej samotności, wyjawia, że ​​była zauroczona księciem Damianem, gdyż był on pierwszą osobą, która traktowała ją jak normalną istotę. Następnie Violet rozpoczyna namiętną korespondencję z Damianem, w trakcie której opisuje mu prawdziwe uczucia Charlotte, po raz pierwszy dowiadując się, czym jest romantyczna miłość. Ale Violet nie jest jedyną osobą, która uczy się ze wspólnie spędzonego czasu, ponieważ rosnąca relacja Charlotte z jej lalką pozwala jej dojrzewać jako osoba i ponownie potwierdzić swoją własną sprawczość.

Violet przywiązuje się do kilku swoich klientów, choć nie w niezdrowy sposób, w wyniku czego jej klienci na nowo odkrywają własną, pogrzebaną miłość i żal wobec innych. Później zostaje zatrudniona przez kontuzjowanego Oscara Webstera ( Józef Ochman ), słynnego dramaturga, do napisania swojej kolejnej sztuki. To jego pierwsza sztuka przeznaczona dla dzieci i po raz pierwszy widzowie naprawdę rozumieją, jak młoda jest naprawdę Violet. Bardzo przywiązuje się do głównego bohatera jego sztuki i namawia pogrążonego w smutku i samotnego Oscara, aby kontynuował pisanie.

Przez cały czas spędzony z nim Violet dowiaduje się, że zrujnowany stan Oscara wynika ze straty żony, a później córeczki, na której wzorował się główny bohater. Gdy Oscar zaczyna widzieć swoją córkę w Violet, a Violet zaczyna wizualizować i rozumieć Olive, oboje zbliżają się do siebie i zaczynają rozwikłać swoje emocje. Violet nie tylko jest świadkiem miłości Oscara do swojej rodziny, ona także odkrywa To.

Gdy serial dobiega końca, lekcje, których Violet nauczyła się od swoich przyjaciół i klientów, zaczynają ją nieodwracalnie zmieniać. Widzowie widzą, jak bardzo wyrosła z niemego, maltretowanego dziecka-żołnierza w młodą kobietę z własnymi celami i rosnącą miłością do otaczających ją osób. Kiedy ponownie wraca na front, nie jest tam jako broń, ale jako siła ochronna, która pragnie zakończyć wojnę i pocieszyć umierających. Jej ostatnie chwile z klientem, Aidanem Fieldem ( Johnny’ego Yonga Boscha ), ilustrują, jak daleko zaszła przytłumiona, pozbawiona emocji Violet.

Już nie rozumie, czym jest miłość, jest raczej jej uosobieniem. Jej miłość do nieznajomych i bliskich towarzyszy definiuje Violet raczej niż działania, do których była zmuszona podjąć podczas wojny. Więzy, które nawiązuje dzięki pisaniu listów do przyjaciół, pozwalają Violet odzyskać utracone człowieczeństwo, a z czasem napisać list, w którym wyraża własną miłość do majora Gilberta. Fioletowy Evergarden pokazuje, że więzi, które dzielimy z innymi, świeże i ekscytujące lub zabarwione smutkiem, czynią nas ludźmi i tym, co pozwala Violet odnaleźć nadzieję i sens w jej własnym, dziwnym świecie.