„Nadzwyczajny adwokat Woo” doskonale reprezentuje autyzm

To niefortunna prawda, że ​​historia reprezentacji społeczności autystycznej była w przeważającej mierze negatywna. Brak zrozumienia zaburzeń ze spektrum autyzmu doprowadził do tego, że wiele autystycznych i zakodowanych autystycznych postaci zostało ukazanych w negatywnym świetle, niezależnie od tego, czy takie miały być, czy nie.

Nawet w miarę jak wiedza na temat zaburzeń ze spektrum autyzmu staje się coraz bardziej powszechna, a badania stają się coraz bardziej dostępne, niedawne próby opowiadania historii z postaciami autystycznymi w centrum uwagi mogą być równie szkodliwe jak zawsze (film Sii, Muzyka , przychodzi mi na myśl). Na szczęście nadal istnieją dobre przykłady reprezentacji tworzących dobre historie, z których jedną jest uroczy, beztroski i zabawny K-dramat, Nadzwyczajny adwokat Woo .

POWIĄZANE: Jason Katims o „As We See It” i zmiana narracji na temat autyzmu dzięki swojemu nowemu serialowi

Bohaterem jest „niezwykły autystyczny charakter adwokata Woo”.

Wiele historii przedstawia przedstawienie zaburzeń ze spektrum autyzmu w rękach postaci pobocznych lub postaci, które są jeszcze mniej zaangażowane w fabułę. Istnieje kilka wciągających filmów i programów telewizyjnych, w których główni bohaterowie są autystyczni lub zakodowani w autyzmie, ale niewiele z nich buduje postacie tak jak Woo Young-woo ( Parkuj Eun-bina ).

Serial rozpoczyna się retrospekcją do dzieciństwa Young-woo, a konkretnie do dnia, w którym powiedziano jej ojcu, że ma autyzm. Jako samotny ojciec, żyjący z dnia na dzień, na tę wiadomość reaguje smutkiem, zaniepokojony dalszą drogą życiową swojej córki. W tym momencie Woo nie mówi nic, ale kiedy zostaje nadmiernie pobudzona nagłym wybuchem przemocy ze strony właściciela lokalu wobec jej taty, wypowiada swoje pierwsze słowa, zapamiętane z książek prawniczych jej taty.

Przesuwamy się dalej i widzimy montaż Young-woo, który spędza poranek, przygotowując się do pierwszego dnia pracy w kancelarii prawnej Hanbada. W kolejnych odcinkach szczegółowo opisano jej sprawy i wyjątkowy sposób, w jaki je prowadzi, poprzez spojrzenie na sprawy z innego punktu widzenia. Sama mówi najlepiej w odcinku 1, używając swojej ulubionej hiperfiksacji (wieloryby), aby wyjaśnić koncepcję swojemu nowemu szefowi:

Jeśli samica kaszalota ważąca 22 tony zjadła olbrzymią kałamarnicę ważącą 500 kilogramów, a następnie 6 godzin później złożyła jajo ważące 1,3 tony, ile waży kaszalot?... Odpowiedź brzmi: wieloryby nie mogą składać jaj. Wieloryby są ssakami, więc zamiast składać jaja, rodzą. Jeśli skupisz się tylko na wadze, nie rozwiążesz problemu. Trzeba spojrzeć na główny punkt.

Ponieważ Young-woo skupia się na szczegółach, które inni przeoczyliby, do każdej sprawy wnosi nową perspektywę. Czyni to z niej idealną bohaterkę przedstawienia na sali sądowej, które wymagałoby od głównego bohatera zarówno znajomości prawa od podszewki, jak i nowego podejścia do tematu.

Z drugiej strony Young-woo ma również sporo słabości. Chociaż jest znakomitą prawniczką i potrafi znaleźć szczegóły, które inni przeoczają, ma problemy z interakcją społeczną. O ile przekroczenie drzwi obrotowych jej budynku pracy stanowi tylko niewielką przeszkodę, o tyle rozmowa z klientami i zrozumienie kultury pracy jest dla niej szczególnie trudnym wyzwaniem. Bohaterowie muszą mieć mocne i słabe strony, aby być wciągającym i poprowadzić historię; Young-woo posiada dobrą równowagę pomiędzy tymi cechami, co czyni ją interesującą bohaterką, którą łatwo kibicować i którą przyjemnie się podąża. Nie jest szczytem doskonałości (przypadkowe stworzenie Mary Sue to powszechna pułapka w przypadku historii, które chcą uwzględnić nieobraźliwe przedstawienie); ona jest osobą.

„Niezwykły adwokat Woo” podkreśla wyjątkowe cechy Woo

Parkuj Eun-bina as Woo Young-woo in Nadzwyczajny adwokat Woo.

Jednym z błędnych wyobrażeń na temat zaburzeń ze spektrum autyzmu jest jego część. Życie jednej osoby z autyzmem może znacznie różnić się od życia innej osoby, o czym mówi szef Young-woo, prawnik Jung ( Kang Ki-young ), przeocza sytuację, gdy jeden z klientów firmy zatrudnia ich do ochrony autystycznego syna. Jung wciąga Young-woo do sprawy, mimo że ona i syn klientki, który znajduje się w cięższej części spektrum, nie są porównywalni, jeśli chodzi o zaburzenie. Klienci nawet przyznają, że ich doświadczenia po prostu nie są takie same, wyrażając to uczeni tacy jak Young-woo istnieją , są rzadkie.

Programy telewizyjne i filmy często wyolbrzymiają objawy zaburzeń, takich jak zaburzenia ze spektrum autyzmu, i niestety Nadzwyczajny adwokat Woo pada tego ofiarą. Skupianie się na kolejnej postaci sawanta sprawia wrażenie, że sawantów jest więcej niż jest w rzeczywistości, a niektóre inne cechy Young-woo również są nierealistyczne. Stygmaty mogą łatwo powstać na skutek niezbyt doskonałego przedstawienia zaburzeń ze spektrum autyzmu, ale... Nadzwyczajny adwokat Woo unika tego, opowiadając swoją historię w niezwykle pozytywny sposób i skupiając się na Young-woo jako wyjątkowej osobie. Portret autyzmu w serialu może nie być w 100% dokładny, ale nadal pasuje do historii.

Zamiast próbować przedstawić całość doświadczenia autystycznego (co byłoby niemożliwe), Nadzwyczajny adwokat Woo zawęża zakres i koncentruje się na Young-woo i jej indywidualnym doświadczeniu. Choć wykazuje niektóre z bardziej powszechnych objawów zaburzeń ze spektrum autyzmu (np echolalia , nadmierna fiksacja na punkcie specjalnych zainteresowań, bezpieczna żywność i nadmierna stymulacja, a nawet załamanie w młodości), jej wyjątkowe cechy wyróżniają ją nie tylko od wszystkich innych postaci, ale od wszystkich innych osób z tego spektrum.

Ma szczególne zainteresowania, ale skupia się szczególnie na prawie i wielorybach. Wizualizacje jej procesu myślowego (obrazy i tekst pojawiające się za nią na ekranie jako szybki i łatwy sposób zasygnalizowania, że ​​Young-woo uzyskuje dostęp do informacji z jej pamięci), technika, która stała się męcząca w programach telewizyjnych przedstawiających postacie autystyczne lub zakodowane autystycznie, są w tym przypadku świeże, ponieważ skupiają się głównie na wielorybach. Young-woo wiele uwagi poświęca swojej pracy, wyjaśniając, jak postrzega tę sprawę poprzez anegdoty o wielorybach. Pomaga jej to lepiej nawiązywać kontakt z otaczającymi ją ludźmi i potrafi przekazywać to, co ma na myśli w sposób, który ją ekscytuje.

Chociaż rozmowy o wielorybach mogą stać się trochę za dużo dla otaczających ją osób, Young-woo ma przyjaciół, z którymi może rozmawiać o swoich zainteresowaniach, w tym Jun-ho ( Kang Tae-oh ), dla którego jej ekscytacja jest urocza. Jest to bardzo ważny dodatek do historii, ponieważ wprowadza nie tylko wątek miłosny, ale także pokazuje, że posiadanie zainteresowań, o których chce się cały czas rozmawiać, może być dobrą rzeczą.

Wykazano, że system wsparcia Young-woo jest silny, odzwierciedla nie tylko jej specyficzne miejsce w spektrum, ale także fakt, że objawy takie jak hiperfiksacja nie muszą być pokazywane jako irytujące, jak ma to miejsce w wielu innych filmach i serialach telewizyjnych. Nadzwyczajny adwokat Woo Wesoły i czarujący ton tej powieści ukazuje Young-woo jako postać, inteligentną i zaradną prawniczkę, która zawsze daje z siebie wszystko, a tego rodzaju pozytywne przedstawienie mówi wiele.

„Nadzwyczajny adwokat Woo” zajmuje się wieloma rodzajami dyskryminacji

Parkuj Eun-bina as Woo Young-woo in Nadzwyczajny adwokat Woo on Netflix.

Jednym z bardziej rozpowszechnionych sposobów przedstawiania autyzmu w mediach jest tendencja do skupiania się na smutnej i demoralizującej dyskryminacji, z którą osoby ze spektrum spotykają się każdego dnia. Ponieważ autyzm Young-woo jest widoczny w sposobie, w jaki chodzi, mówi i porusza oczami, jest ona podatna na dyskryminację wyłącznie na podstawie założeń innych osób (które często są wprowadzane w błąd).

Kiedy Young-woo była mała, była prześladowana w każdej szkole, do której uczęszczała, a przez całe dzieciństwo znalazła tylko jednego przyjaciela. Ta złośliwa reakcja na istnienie Young-woo jako osoby z autyzmem jest czymś, co każda racjonalna i normalna osoba zgodzi się z tym, że jest błędne. W przypadku niektórych form reprezentacji na tym kończy się przejaw dyskryminacji. Ale Nadzwyczajny adwokat Woo posuwa się jeszcze dalej, nie bojąc się, że niektórzy z głównych bohaterów popadną w nieświadomą dyskryminację.

Chociaż szef Young-woo, prawnik Jung, staje się silnym mentorem i wspierającym pracodawcą, nie zaczyna w ten sposób. Zaginęła druga strona życiorysu Young-woo, więc od początku nie wiedział, że znajduje się ona w spektrum. Kiedy pojawia się pierwszego dnia i Jung dowiaduje się o jej niepełnosprawności, natychmiast udaje się do swojego przełożonego, prosząc o pozwolenie na jej wypuszczenie. Decyzja ta, choć oczywiście niesprawiedliwa, biorąc pod uwagę inne imponujące aspekty życiorysu Young-woo, nie została podjęta ze złą wolą, ale raczej w trosce o klientów firmy.

Być może Jung na początku nie był skłonny dać Young-woo szansy w walce, ale stało się tak dlatego, że bardzo szybko zidentyfikował wyzwanie, któremu Young-woo będzie musiał stawić czoła: bycie dobrym mówcą zarówno przed klientami, jak i na sali sądowej. Jest to obszar, w którym Young-woo wprawdzie potrzebuje praktyki, ale gdyby szef nie zmusił go do dania jej szansy, nigdy nie udowodniłaby, że potrafi się przystosować.

Pomimo niezrozumienia niepełnosprawności Young-woo, Jung również potrafi się przystosować i bardzo szybko dowiaduje się, że jest utalentowaną prawniczką. Poprawia się za każdym razem, gdy zdaje sobie sprawę, że dokonał błędnej oceny, co oznacza, że ​​nawet drugoplanowi bohaterowie tej historii mogą się uczyć, rozwijać i stać się bardzo sympatyczni.

To oznacza, że Nadzwyczajny adwokat Woo pokazuje nie tylko najbardziej podstawową i podłą formę dyskryminacji na placu zabaw, bardziej przypominającą znęcanie się, ale także bardziej subtelne formy dyskryminacji, które wynikają z nadmiernej troski i braku zrozumienia niepełnosprawności. Ta ostatnia forma jest znacznie bardziej rozpowszechniona; nikt celowo nie znęca się nad drugą osobą i nie oczekuje, że będzie nazywany dobrą osobą, ale protekcjonalna postawa wobec osoby ze spektrum może być równie szkodliwa.

„Nadzwyczajny prokurator Woo” najpierw przedstawia Woo jako postać

Można śmiało tak powiedzieć Nadzwyczajny adwokat Woo to historia, która skupia się na postaciach i fabule o wiele więcej niż tylko znalezienie dobrego sposobu na uwzględnienie reprezentacji. Samo przedstawienie jest tylko częścią życia bohatera; nie jest doczepiony, ponieważ charakterystyka Young-woo wymaga jego istnienia.

To oznacza, że the series doesn’t include Autism Spectrum Disorder just to make comments on it or to tell preachy messages; rather, the series tells a very specific story about a very specific person and values the character above the disability. So often, several types of representation (whether it’s disability, LGBTQ, etc.) can be used as a crutch or an excuse to tell a lackluster story with barely-noticeable characterization. Nadzwyczajny adwokat Woo jest pełen pasji do historii, bohaterów i relacji między postaciami.

Krótko mówiąc, serial przedstawia Young-woo przede wszystkim jako postać (osobę), a następnie postać z autyzmem. Chociaż autyzm stanowi dużą część historii Young-woo, nie jest to jedyna część ani nawet główna część. Najlepsza reprezentacja ma miejsce, gdy sama reprezentacja stanowi tylko jedną część postaci — nie coś, na co można się gapić, ale coś, co należy zaakceptować.

Woo Young-woo wyróżnia się jako interesująca bohaterka i pełna pasji postać, a sposób, w jaki pozytywnie wchodzi w interakcję ze światem i ludźmi wokół niej, tylko to wzmacnia. Jako osoba Young-woo jest utalentowana, ma wady, potrafi się dostosować i jest pozytywna, co czyni ją skutecznym przykładem dobrej reprezentacji.