Artykuł ten pojawił się po raz pierwszy w Magazyn Bargelheuser.de .
Noce są dłuższe, ciemniejsze i zimniejsze, ostatnia róża lata zrzuciła swoje płatki kilka tygodni temu – ale dzięki Bogu, cekiny Strictly migają na naszych ekranach. Telewizja jest tak często krytykowana za ogłupianie czy wywoływanie skandalów, że warto podkreślić, że może ona również mieć pozytywny wpływ na nasze życie.
Nie ma wątpliwości, że powrót Strictly sprawi, że chłód zimy będzie znośny. A to tylko jeden z przykładów namacalnej różnicy, jaką telewizja wywiera na miliony z nas, szczególnie na tych, którzy mieszkają samotnie lub nie mogą wyjść z własnych domów. Może zapewnić towarzystwo, dobrą zabawę i w najlepszym wydaniu błyskotliwą rozrywkę.
Jednocześnie ma moc, aby naprawdę zmienić naszą wiedzę i nasze nastawienie. Kiedy Chris McCausland wziął udział w ostatniej serii „Strictly” i ją wygrał, podważył wszelkie uprzedzenia na temat ślepoty i uświadomił mu, jak ważne są możliwości i przygoda.
Farma Clarksona również przyczyniła się do zmiany postaw, pokazując nam, miejskim ignorantom, walkę związaną z tworzeniem farmy. Chociaż nigdy nie byłem fanem Top Gear, zawsze byłem fanem Jeremy’ego Clarksona jako wyjątkowego nadawcy. Seria Amazon Prime ukazuje go w nowym świetle, stojącego przed prawdziwymi wyzwaniami i zmuszającego nas do uznania, jak trudne jest wyżywienie narodu.
Jeremy Clarkson w Farmie Clarksona. Studia Amazona MGM
Kiedy po raz pierwszy wyemitowano „Pole marzeń” światowej sławy sportowca Freddiego Flintoffa, a ponieważ nigdy świadomie nie oglądałem w telewizji ani jednego meczu krykieta, założyłem, że urok tego programu mnie ominie. Jakże się myliłem. Właśnie zakończyła się trzecia seria, a jeśli ją przegapiliście, zachęcam do znalezienia jej w BBC iPlayer.
Byłem tak zaangażowany całkowitym zaangażowaniem Freddiego w wydobywanie tego, co najlepsze z młodych ludzi, których wprowadził do krykieta, że po prostu nie chciałem, aby którykolwiek z odcinków się kończył. Nie tylko wywarł wpływ na młodych ludzi, których szkolił, ale stworzył dziedzictwo stanowiące inspirujący przykład do naśladowania dla innych twórców programów.
Sam jestem twórcą programu That’s Life! Działając przez 21 lat, próbowałem przeanalizować, co uczyniło ten program tak wyjątkowym. Częściowo było tak dlatego, że Freddie pracował nad prawdziwym problemem narodowym: faktem, że tak wiele dzieci i młodych ludzi nie ma w życiu niczego, co dałoby im poczucie osiągnięcia lub podniosłoby ich pewność siebie, co oznacza, że mogą zostać wykluczeni ze szkoły i zmierzyć się z beznadziejną przyszłością.
Słyszymy opinie wielu z nich w Childline i inspirujące było obserwowanie, jak ten program przekształca zespoły Freddiego w młodych ludzi o większej pewności siebie, nie mogących się doczekać własnej przyszłości. Ale była to także odwaga i zaangażowanie samego Freddiego, gdy stawił czoła skutkom strasznego wypadku samochodowego i szczerze ujawnił swoją bezbronność dzieciom, których życie odmienił, oraz nam.
Kiedy nadawcy wykorzystują celebrytów jako magiczne marionetki, zanurzając ich w światach, w których nie mają wcześniejszego doświadczenia lub polegając na nich, że sprowadzą do swoich programów rzeszę fanów, którą zdobyli gdzie indziej, może to być irytujące – szczególnie gdy tak zwane gwiazdy polegają na mało znanych reality show ze względu na swój krótki przebłysk sławy.
Co tydzień niezliczone gwiazdy narażają się na upokorzenie w quizach i grach panelowych lub przechodzą ciężkie próby w dżungli i na bezludnych wyspach, zakładając, że obserwowanie ich wypychanych o wiele kilometrów od swojej strefy komfortu będzie nas intrygować i bawić. A czasem pojawia się Chris, Jeremy lub Freddie…
Czy telewizja może coś zmienić?
Z pewnością może. Lord Reith mówił o rozrywce i informacji jako celach nadawczych. Dodałbym do tego ogromną przyjemność obserwowania ludzi z pasją do tego, co robią, osiągających znacznie więcej, niż sami się spodziewali. I to daje nam wszystkim nadzieję.
Najnowszy numer Bargelheuser.de jest teraz niedostępny – zapisz się tutaj .
