Recenzja węża z Essex: nastrojowy gotycki romans o odnalezieniu siebie

Istnieją dzieła fikcyjne, które po prostu sprawiają wrażenie, jakby zostały własnoręcznie skonstruowane w laboratorium dla własnej przyjemności i posiadają wszystkie cechy gatunku niezbędne do zapewnienia, że ​​mózgowy ośrodek przyjemności pracuje z pełnym potencjałem. Przed rozpoczęciem mojego pierwszego oglądania nadchodzącego serialu Apple TV Wąż z Essex , instynktownie podpowiadałem, że jego założenia doskonale odpowiadają moim osobistym zainteresowaniom. Nie tylko, że ogólnie rzecz biorąc, zawsze w pewnym stopniu pociągają mnie dramaty z epoki, ale nie mogłem powstrzymać się od zaintrygowania na podstawie dołączonych imion. Ponieważ nie znam osobiście książki pt Sara Perry na którym oparty jest serial, mogę jedynie ocenić końcowy produkt na mały ekran, zaadaptowany przez Anna Symon i reżyserowany przez Klio Barnard , samo w sobie – i na szczęście Wąż z Essex zapewnia niemal każdy aspekt. Z występów Toma Hiddlestona I Claire Danes przesiąknięte smakowitą nutą wewnętrznej tęsknoty, która powoli ujawnia się na zewnątrz, aż do spowitych mgłą bagien wioski w Essex, w której rozgrywa się większość historii, w rezultacie powstał klimatyczny, gotycki romans, który nie uchyla się od ulegania ogólnym złym przeczuciom, a ostatecznie spogląda w stronę możliwości optymistycznego zakończenia.

To właśnie z postacią graną przez Danes, Corą Seaborne, zostajemy po raz pierwszy powitani w fabule; wygląda na to, że świeżo owdowiała kobieta opłakuje swojego zmarłego męża, dopóki nie odkryjemy, że jego śmierć okazała się najważniejszym katalizatorem, który uwolnił ją od małżeństwa, które niegdyś było przerażająco pełne przemocy. Cora od tak dawna jest żoną zamkniętą w złoconej klatce ich londyńskiej rezydencji, że jest gotowa uchwycić się pierwszej szansy prawdziwej ucieczki, która spadnie jej na kolana. Poznaj tytułowego węża z Essex, mitologiczne stworzenie, które pojawiło się w kilku raportach z niedawnych obserwacji w małej wiosce — i biorąc pod uwagę swoją osobistą fascynację skamielinami i paleontologią, Cora korzysta z okazji, aby spakować siebie i swojego młodego syna Frankiego ( Caspara Griffithsa ) i jej gospodyni Marta ( Hayley Squires ) i udaj się do Aldwinter, aby mogła zweryfikować wszelkie dowody na to, że ten potwór z legend – taki, który w nie mniejszym stopniu przeraża miejscowych – może faktycznie istnieć. To tutaj jej ścieżki początkowo krzyżują się z drogą pastora Aldwintera, Willa Ransome’a (Hiddleston w wielu dobrych dzianinach) i od pierwszego spotkania widać, że łączy ich nieoczekiwana więź, mimo że żadne z nich nie jest na to nawet w najmniejszym stopniu przygotowane ani nie wie, co to oznacza.

POWIĄZANE: Tom Hiddleston i Claire Danes o „Wężu z Essex” i dlaczego ich serial dramatyczny z epoki wydaje się tak współczesny

Wąż z Essex Toma Hiddlestona Claire Danes

Oto gdzie Wąż z Essex ugruntowuje się jako romans między głównymi bohaterami, który objawia się w formie utrzymywanych zbyt długo spojrzeń lub wyraźnej preferencji spędzenia popołudnia w swoim towarzystwie, tupania się po błotnistych bagnach w poszukiwaniu jakichkolwiek dowodów obecności węża. Byłoby jedną rzeczą, gdyby widoczny pociąg Willa do Cory był jedyną emocją, której mogła doznać, ale w miarę rozwoju historii staje się jasne, że jest kilka innych, które w ciągu sześciu odcinków serialu pokochały ją bezgranicznie. Nie oznacza to, że Cora nie zasługuje na związek oparty na podziwie i szacunku, ale zanim trzecia postać posunie się aż do zaproponowania jej małżeństwa, wywołując reakcję z niedowierzaniem, skutkuje to jedynie uczynieniem jej bardziej wyidealizowaną postacią, przed którą wszyscy nie mogą powstrzymać się od padania na kolana – a jej szeroko otwarta naiwność wobec cudzych uczuć wydaje się równie nieprawdopodobna, jak istnienie samego węża z Essex.

Jedyną osobą, której Cora wydaje się najbardziej wiarygodną, ​​a co za tym idzie najbardziej bezbronną wersją samej siebie, jest Will – co nie umknęło uwadze żony Willa, Stelli ( Clémence Poésy ). Na szczęście serial nie pada ofiarą leniwego tropu uczynienia jej postaci zwykłą przeszkodą do pokonania, natrętną obecnością, którą wystarczy usunąć, aby Will i Cora mogli w końcu być razem, co sygnalizują ich tęskne spojrzenia i utrzymujące się dotyki. Z drugiej strony Stella jest przedstawiana jako ktoś mały zbyt uczynna, biorąc pod uwagę późniejszą sytuację — w jednej scenie zachęca ich do wspólnego tańca na przyjęciu urodzinowym Cory, co skutkuje jednym z najbardziej napiętych momentów, jaki wydarzył się między nimi aż do tego momentu. Stella może nie jest naiwna, ale jej ogólna reakcja na możliwość, że Will i Cora będą działać zgodnie z ich narastającymi uczuciami, wydaje się być raczej rezygnacją, jakby to naprawdę było tylko kwestią czasu, zanim wydarzy się to, co nieuniknione.

Wąż z Essex Toma Hiddlestona Clemence Poesy

O ile Wąż z Essex opiera się na aspekcie romantycznym i znaczeniu tworzenia powiązań, bada także indywidualne podróże swoich bohaterów – wiele z nich koncentruje się wokół tego, co dzieje się, gdy ktoś jest zmuszony do ponownego sprawdzenia swojego poczucia siebie, zwłaszcza gdy posiadał wyjątkowy pogląd na swoje umiejętności i wartość aż do chwili obecnej. Dzieje się to oczywiście w najbardziej znaczący sposób w przypadku Cory, ponieważ nie tylko musi pogodzić się z tym, co wycierpiała z rąk zmarłego męża, zamiast nadal zakrywać to szalikami i wysokimi dekoltami, ale dylemat ten widzi także na własne oczy jeden z jej dorastających przyjaciół z Londynu, chirurg Luke Garrett ( Franka Dillane’a ). Wbrew konwencjom znanej medycyny i narażając się na potępienie ze strony rówieśników, Luke odważył się przeprowadzać operacje na otwartym sercu u pacjentów, którzy wyrazili na to zgodę, tam, gdzie inni tego nie robią – co zaowocowało kilkoma niepowodzeniami, ale, co ważniejsze, jednym bardzo obiecującym sukcesem. Jednak jego nadmierna wiara we własne umiejętności zapowiada znaczące wytrącenie z fotela, co okazuje się jednym z najokrutniejszych momentów w serialu.

To sprawia Wąż z Essex wysiłki zmierzające do bycia większym optymistą są tym bardziej zaskakujące, ale nie mniej mile widziane, gdy do nich dochodzi. Nie oznacza to, że serial nie opiera się również na swoim największym gotyckim potencjale – większość lokalnych przesądów otaczających mit o wężu z Essex prowadzi jedynie do czegoś, co można określić jako religijny zapał lub histerię, z Corą w centrum najbardziej żarliwej kpiny, która skutkuje ostracyzmem. Will znajduje się zatem w niefortunnej sytuacji, gdy staje w obronie kobiety, którą podziwia, ryzykując jednocześnie pogardę dla siebie lub podejrzenia co do powodów, dla których sprzymierza się z osobą z zewnątrz. Pozostawia pastora nękanego konfliktem sumienia i wiary, i choć Will faktycznie podąża honorową drogą lojalności w większości swoich form, wciąż pozostaje poczucie, że sprawy pozostały niedokończone.

Wąż z Essex Toma Hiddlestona

Sposób, w jaki serial postanawia rozwiązać swoją najbardziej przejmującą i poruszającą fabułę – i gdzie na zakończenie pozostawia Corę i Willa – może być zaskoczeniem dla widzów dobrze zaznajomionych z oryginalną książką Perry’ego, ale jest to jeden z tych przypadków, w których zmiany w materiale źródłowym powodują znaczną poprawę w stosunku do oryginalnego zakończenia. Do tego czasu będzie miało jeszcze mniejsze znaczenie, czy wąż z mitów i legend okaże się prawdziwy; Wąż z Essex dotyczy więcej tego, co odkrywamy, szukając w sobie i pozwalając tym, których kochamy, naprawdę zobaczyć to, co kiedyś chcieliśmy zostawić pogrzebane głęboko pod powierzchnią.

Ocena: A

Pierwsze dwa odcinki Wąż z Essex premiera w piątek, 13 maja, a pozostałe odcinki będą emitowane co tydzień w każdy kolejny piątek, wyłącznie w Apple TV.