Recenzja Ucieczki w Dannemora: Napięty dramat ujawnia dziwaczną, prawdziwą historię

W 2015 roku dwóch więźniów uciekło z więzienia Dannemora w północnej części stanu Nowy Jork i przez większą część miesiąca przebywało w niewoli. Ucieczki z więzień to oczywiście zawsze ważna wiadomość, zarówno ze względu na ich rzadkość, jak i zwiększone ryzyko, że uciekinierzy wyrządzą krzywdę cywilom. Ale tym, co uczyniło tę szczególnie interesującą historię podwójnie interesującą, był fakt, że tym dwóm skazanym mordercom – Richardowi Mattowi i Davidowi Sweatowi – pomagała Tilly Mitchell, zamężna pracownica więzienia, z którą oboje mieli stosunki seksualne.

Ta pokręcona, prawdziwa historia stanowi podstawę serialu Showtime Ucieczka z Dannemory , limitowany serial składający się z 7 odcinków Bretta Johnsona I Michaela Tolkiena , napisany wspólnie z Jerry'ego Stahla I directed in full by Bena Stillera . Wykorzystuje aresztowanie Tilly Mitchell ( Patrycja Arquette ) jako ramy wokół planowania i przeprowadzenia ucieczki przez dwóch więźniów, Matt ( Benicio del Toro ) i pot ( Paweł Dano ).

Chociaż są momenty w całym tekście Dannemora gdzie Stiller popisuje się swoim talentem do tworzenia ekscytujących, pełnych napięcia sekwencji dotyczących machinacji prowadzących do ucieczki, serial jest być może jeszcze bardziej dynamiczny w swoich spokojnych momentach. To aktorski pokaz głównych ról: del Toro jest groźny, przebiegły i uwodzicielski w stosunku do Matta (i tworzy kilka wersów godnych mema), podczas gdy Dano w wersji Sweat jest ukradkowa, ostrożna i praktyczna. Być może jednak prawdziwą gwiazdą jest Arquette, który poprzez bydlęcy wyraz twarzy Tilly Mitchell nadaje jej ściągniętą twarz i kwaśną minę, do której po mistrzowsku pasuje Erica Lange jako słodki, ale nieświadomy mąż Tilly, Lyle.

Stiller zamyka to wszystko w klimatycznym opakowaniu, maksymalnie wykorzystując ponure zimy na północy stanu, chaos więzienny i klaustrofobiczne ograniczenia tuneli i rur budowlanych, którymi mężczyźni uciekają. Choć czas trwania każdego odcinka jest nieco przesadzony, język wizualny serialu jest niezwykle przemyślany. Buduje spisek Matta wraz z rosnącą desperacją Sweata, dając czas mechanicznym procesom ich działania, a jednocześnie nigdy nie unikając wielu wyraźnych spotkań seksualnych, które są w jakiś sposób zaskakująco intymne.

Jest w nim dużo intymności Dannemora różnych typów, ale być może przede wszystkim ze względu na naturalność i swobodę aktorów w swoim otoczeniu. Produkcja sprawia, że ​​troszczysz się o losy głównych bohaterów, jednocześnie nie puszczając ich z kar za bycie totalnymi śmieciami. Ale Dannemora nie spieszy się z ujawnianiem rzeczy z przeszłości lub przyszłości, na których widzowie nie chcą jeszcze się skupiać, co może być nieco frustrujące. Czasami jednak przyzwyczaja się to do fantastycznego efektu, jak w późnym odcinku, który wymaga czasu na wyjaśnienie okoliczności, które sprowadziły Matta, Sweata i Mitchella do Dannemory. Przed tym momentem prawie chcemy, żeby wszystko rozpracowali – ten odcinek przypomina nam, dlaczego nie powinniśmy.

Dużo Dannemora jest nakręcony jak film o napadzie, który wywołuje napięcie w stosunku do nawet normalnych działań. Szczegóły zbrodni i jej ostateczny wynik zacierają się, gdy żyjemy w ciągłym, wrzącym napięciu, które potęguje zbliżenie i studia charakteru. My czuć strach, wyczerpanie i niepewność na każdym kroku, nie dlatego, że podpowiada nam muzyka (należy zauważyć, że muzyka również dusi się w tle, chyba że Tilly puszcza popową piosenkę dla pracowników swojego wydziału więziennego), ale dlatego, że serial tak starannie zbudował ku temu przekonujące argumenty poprzez minimalistyczne, ale doskonale zaprojektowane dialogi. w tym, Dannemora Scenariusz sprawia, że ​​ci ludzie czują się tak prawdziwi, jakimi są, i spędza czas, pokazując nam swoje dziwactwa i osobowości w sposób, który sprawia, że ​​czasem można się z nimi utożsamić, a innym razem zupełnie dziwacznie.

Interesujący jest także rytm postrzegania życia więziennego w serialu, szczególnie relacja Matta ze swoim przełożonym, grana przez Dawid Morse , dla którego maluje dzieła sztuki w zamian za drobne przysługi. Inne wątki wydają się jednak nieco bezlitosne, jak związek Matta z młodym więźniem, którego zdaje się szkolić, a także Bonnie Hunta to niezła, ale w większości płaska kreacja inspektora generalnego stanu Nowy Jork, Catherine Leahy Scott, która kierowała formalnym dochodzeniem. Michał Imperioli także na krótko jako gubernator Nowego Jorku Andrzej Cuomo , ale nigdy nie sprawiało to wrażenia czegoś więcej niż odwrócenia uwagi od głównej historii.

Jednak ze wszystkich bohaterów spoza centralnego trójkąta miłosnego to Lyle, który powoli się rozwija, okazuje się być najbardziej kluczową postacią. To jego wrodzona dobroć sprawia, że ​​Tilly podejmuje kluczową decyzję, która zmienia wszystkie plany, które zostały tak starannie – a jednocześnie pod wieloma względami niedbale – opracowane. Lyle nie jest w nic bezpośrednio zaangażowany, a jednak po prostu nie będąc ekstremalnym śmieciem, udaje mu się zostać cichym bohaterem. Taka jest dziwność Dannemora , to opowieść o robotnikach z pogranicza fantastyki. Co najważniejsze, serial nigdy nie lekceważy bohaterów i ich słabości, a zamiast tego przedstawia ich takimi, jakimi są: ludzi pogrążonych w marzeniu o czymś więcej, którzy nie mogą uciec przed własnymi demonami.

Ocena: ★★★★★

Ucieczka z Dannemory Premiera w niedzielę, 18 listopada w Showtime.