Zaczyna się od ciasta i jakimś cudem kończy się wyrokiem dożywocia. To nie tylko fabuła Życie , to cała puenta. W dekadzie pełnej komedii o kumplach i efektownych dramatów więziennych Eddiego Murphy’ego I Martina Lawrence’a udało się stworzyć coś rzadkiego. Sam film był naprawdę zabawny, ale mimo to znalazł miejsce na głęboko tragiczny. Zewnętrznie, Życie wygląda na standardową komedię z nieparzystą parą/kumpelem. Jest Murphy, szybko mówiący naciągacz, a Lawrence to spięty Everyman – razem tę parę utknęły w wyniku splotu niefortunnych wydarzeń. Ich bezprawne uwięzienie w jakiś sposób wzmacnia ich przyjaźń; w rzeczywistości to jedyna rzecz, która utrzymuje ich przy zdrowych zmysłach w miejscu zbudowanym, by cię zmiażdżyć.
Film ma oczywiście żarty, ale jest też straszny. Bohaterowie zmagają się z bólem pokoleniowym, bezprawnym uwięzieniem i życiem skradzionym przez system, który nigdy nie dał dwóm czarnym mężczyznom z Harlemu prawdziwej szansy. Film był wydany z mieszanymi recenzjami, nie pobił rekordów kasowych i w pewnym sensie został pogrzebany pod bardziej błyskotliwymi komediami tamtych czasów. Ale z biegiem lat ludzie wracali do tego i zdawali sobie sprawę, że zawsze było to więcej, niż się wydawało. To nie jest kolejny przesadny, przezabawny film o zabawie Murphy'ego i Lawrence'a. Opowiada o dwóch bardzo różnych mężczyznach – jednym bystrym, drugim prostolinijnym – których połączył los przyjaźń rośnie poprzez śmiech, walki i wspólny ból .
„Życie” to mocne spojrzenie na stratę i upływ czasu w więzieniu
Claude Banks (Martin Lawrence) i Rayford Gibson (Eddie Murphy) w „Życiu”.
Obraz za pośrednictwem obrazów uniwersalnych
Życie nie chodzi tylko o oddawanie czasu, ale o to, co czas robi z tobą. Ray Gibson (Murphy) i Claude Banks (Lawrence) przechodzą od chłopców z Harlemu do starców na więziennej farmie w Mississippi. Kinematografia wykorzystuje śmiałe skoki w czasie, aby pokazać, jak dziesięciolecia po cichu kradną im życie . Widzowie poznają tę parę po raz pierwszy w 1932 roku, gdy oboje mają poważne kłopoty z właścicielem klubu w Harlemie, Spankym ( Ricka Jamesa ). Od bójki w nocnym klubie po bimber – jakimś cudem trafiają na terytorium Jima Crowa. Później, po rasistowskim tuszowaniu sprawy przez szeryfa, zostają skazani na dożywocie za morderstwo, którego nie popełnili. Podobnie jak w przypadku większości scen więziennych, ich uwięzienie rozpoczyna się od poniżającego traktowania i dynamiki władzy rasowej. Ale wkrótce wkrada się rutyna. Ray i Claude zarządzają talentami, walcząc o szansę na wolność dzięki cudownemu baseballistowi o imieniu Can’t Get Right ( Bokeem Woodbine’a ) i kłócąc się jak stare małżeństwo.
W filmie jest zapadająca w pamięć scena, w której Claude prowadzi strażnika ( Neda Beatty’ego ) przyjechała do miasta w latach 70. i po raz pierwszy zobaczyła dzwony i afros. To smutne przypomnienie tego czasu życie toczyło się dalej, ci dwaj mężczyźni utknęli w... kapsuła czasu . Postacie Murphy'ego i Lawrence'a również zmieniają się psychicznie i fizycznie. Niegdyś sztywna duma Claude'a mięknie, a duma Raya staje się znużoną mądrością. Ale te dziesięciolecia oznaczają także stratę – utraconą młodość, utraconą wolność i utracone szanse. Życie wykorzystuje te długie skoki w czasie nie tylko po to, aby postarzeć postacie, ale także aby pokazać, jak to się dzieje więzienie zmienia ludzi i zmusza ich do przetrwania życie, które zostało im skradzione.
Eddiego Murphy’ego Made His Electrifying Movie Debut Alongside Nick Nolte in This Groundbreaking, Sharp, Gritty-as-Hell Action Comedy
W mieście jest nowy szeryf!
Posty Przez André Joseph 11 marca 2025 rPostacie w „Życiu” nie były typowymi stereotypami z filmów więziennych – i na tym polega magia
Trudno nie obejrzeć filmu więziennego i nie spodziewać się stereotypowych bohaterów. Od gadatliwego po prostaka, od psychopaty po kaznodzieję – te postacie pojawiają się nieustannie. Łatwo byłoby po prostu ustawić je jako rekwizyty, od których Murphy i Lawrence mogliby odbijać pointy. Zamiast, Życie przedstawił widzom życie, oddychanie przypomnienia, co życie za kratami robi z ludźmi . Weź Jangle Nogę ( Bernie Mac ), mógłby być po prostu głośną komiczną ulgą, ale film daje mu wiele warstw. Flirtuje, śpiewa i opowiada dowcipy, ale pod tym wszystkim widać faceta, który próbuje poczuć się pożądany w miejscu, które ma go rozebrać. Jeden wyjątkowy moment? Kiedy naczelnik żąda informacji, kto zapłodnił jego córkę, a Jangle Leg wybucha: „To ja jestem papką!” Straszna atmosfera natychmiast się rozwiewa, gdy wybucha śmiech, a wyraźnie zdenerwowany Strażnik wybiega. To doskonały przykład tego, jak to zrobić Życie wykorzystuje humor, aby złagodzić trudną rzeczywistość .
Potem jest Can’t Get Right, w większości nieme cudowne dziecko baseballu Bokeema Woodbine’a. Mówi za pomocą nietoperza, dając Rayowi i Claude’owi przebłysk nadziei. Przez kilka minut wierzą, że to ich przepustka do wyjścia z więzienia. W rzeczywistości jest to jeden z bardziej optymistycznych wątków filmu – dopóki rzeczywistość nie uderzy ponownie. Obserwowanie, jak Murphy i Lawrence przygotowują go do lig murzyńskich, to czyste złoto komediowe. Ale pod śmiechem kryje się przypomnienie, że jedyna wartość Can't-Get-Right dla systemu jest powiązana z tym, co on może zrobić, a nie z tym, kim jest. Ci goście to mężczyźni z rutyną, związkami i zrujnowanymi marzeniami Życie gwarantuje, że nie będą się one po prostu pojawiać i znikać jak postacie standardowe.
