Nawet najbardziej lojalny Jima Jarmuscha fani byli zdumieni Granice kontroli , jego thriller z 2009 roku o bezimiennym zabójcy ( Izaach z Bankiera ) z misją w Hiszpanii. Może pochwalić się imponującym zespołem, w skład którego wchodzi m.in Billa Murraya , Tilda Swinton , I Gaela Garcii Bernala mimo to film był krytykowany za ślimacze tempo i niemal nieprzeniknioną fabułę. Jednak krytyczna reakcja zakłada, że jest to prosty film, a nie ostateczny eksperyment Jarmuscha mający na celu zredukowanie narracji do najpotrzebniejszych elementów. Dla reżysera, którego twórczość zawsze cechowała minimalizm, Granice kontroli to swego rodzaju minimalistyczne opus magnum .
„Granice kontroli” popychają minimalizm do granic jego możliwości
Kiedy po raz pierwszy spotykamy Samotnego Człowieka (de Bankolé), właśnie wylądował w Hiszpanii, gdzie otrzymuje od Kreolów instrukcje dotyczące swojej następnej misji ( Alex Descas ). Szczegóły są niejasne, dialogi eliptyczne. Podróżując po całym kraju Samotny Człowiek spotyka się w różnych kawiarniach, gdzie zawsze składa to samo zamówienie: dwa shoty espresso w dwóch oddzielnych filiżankach. Na każdym spotkaniu otrzymuje pudełko zapałek zawierające dalsze instrukcje zapisane na maleńkiej kartce papieru, którą po przeczytaniu natychmiast zjada. Podczas swojej misji Samotny Mężczyzna często spotyka piękną kobietę, Nagą ( Spokój Ogrodu ), nazwana tak, ponieważ bardzo często jest naga. Spotyka różne inne osoby, nazwane tylko ze względu na ich jedną charakterystyczną cechę – blondynkę (Swinton), Meksykanina (zraniony), gitarę ( Johna Hurta ) – szukając swojego celu: zamożnego Amerykanina (Murray) mieszkającego na dobrze strzeżonym osiedlu.
„Only Lovers Left Alive” oddaje każdy aspekt gatunku wampirów
Jima Jarmuscha, 'the master of cool,' dives into the supernatural to create a wholly one-of-a-kind addition to the vampire genre.
Posty Przez Colton Peregoy 25 maja 2023 r
Od samego początku swojej kariery Jarmuschowi bardziej zależało na stworzeniu nastroju niż na opowiadaniu historii. Zawsze zadowalało go po prostu obserwowanie swoich specyficznych charakterów zamiast poddawać je rygorom struktury składającej się z trzech aktów, maksymalnie zbliżając czas rzeczywisty do czasu filmowego. Granice kontroli rozciąga to stylistyczne podejście do punktu krytycznego, usuwając niemal wszelkie pozory fabuły, rozwoju postaci lub ruchu do przodu. Podobnie Ghost Dog: Droga samuraja , to hołd dla niezwykle fajnych thrillerów kryminalnych francuskiego reżysera Nowej Fali Jean-Pierre’a Melville’a . Tylko tym razem Jarmusch opiera się niemal wyłącznie na klimatycznych zdjęciach autorstwa Christophera Doyle’a I zamyślony wynik przez japoński zespół Borys do nielegalnych uczuć publiczności. Odrzucenie przez Jarmuscha narracji jest tak skrajne, że w porównaniu z nim inne jego filmy wyglądają niemal arystotelesowo.
„Granice kontroli” bada, w jaki sposób angażujemy się w opowiadanie historii
Izaach z Bankiera in Granice kontroli
Obraz poprzez funkcje ostrościAby przeczytać opis fabuły Granice kontroli można by się zastanawiać, czy warto oglądać 116-minutowy utwór nastrojowy. Trzeba przyznać, że jest to wyczerpujące przeżycie dla zwykłej publiczności, która przybyła tam, obiecując obejrzenie podróżującego po całym świecie thrillera z międzynarodową obsadą. Jednak dla ciekawskich widzów jest to fascynujące badanie naszego związku z opowiadaniem historii i tego, co sprawia, że angażujemy się w podróż bohatera. Co wiemy o Samotnym Człowieku? Bardzo niewiele, bo scenariusz nie dostarcza nam niczego poza jego wyjątkowym oddaniem swojej misji. Do tego dochodzi jego ekscentryczny zwyczaj zamawiania dwóch espresso w oddzielnych filiżankach, co wyjaśnia zakłopotanym baristom po kolei. Co nam to o nim mówi? Dlaczego Jarmusch zdecydował się uwzględnić ten szczegół postaci, ale nic więcej? Często mówi się, że możesz wiele dowiedzieć się o swoim bohaterze poprzez jego stosunek do seksu, więc co mówi o Samotnym Mężu, że odrzuca zaloty Aktu?
Wszystko to sprawia, że brzmi to tak, jakby Granice kontroli to pasywne doświadczenie oglądania, które z pewnością sprawi, że Twoje oczy się zaszklą. Jednak w rzeczywistości jest bardzo aktywny, ponieważ publiczność nieustannie stara się dociec głębszego znaczenia ćwiczenia Jarmuscha. Słuchamy enigmatycznego dialogu, pełnego stwierdzeń typu: „Wszechświat nie ma środka ani krawędzi; rzeczywistość jest arbitralna. To z pewnością brzmi, jakby było pełne podtekstów, ale z drugiej strony może to być po prostu odrobina gadaniny, która wypełni scenę pomiędzy ciszą. Czy w pewnym sensie nie na tym polega każdy dialog? Próbując rozwikłać tę koncepcję w pojedynkę, możesz dojść do granic możliwości.
Granice kontroli można obejrzeć w Prime Video w USA.
