Recenzja „Air”: historia Bena Afflecka o Michaelu Jordanie i Nike to wsad

Bena Afflecka zasługuje na więcej uznania. Aktor/scenarzysta/reżyser przez dziesięciolecia spotkał się z niesprawiedliwą ilością bzdur, od wzlotów i upadków w swojej karierze aktorskiej po zostanie ulubieńcem paparazzi, ale praca, którą Affleck wykonał przez trzydzieści lat, jest naprawdę imponująca. Jako aktor współpracował z takimi reżyserami jak Richarda Linklatera , Gusa Van Santa , Terrence'a Malicka , Ridleya Scotta , I Davida Finchera . Jako pisarz stworzył swój pierwszy scenariusz pt. Polowanie na dobrą wolę , wraz z Affleckem zdobył Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny Matta Damona , I, in addition to writing his last three directorial efforts, he teamed back up with Damon and with Nicole Holofcener na temat niedocenianych przestępców Ostatni pojedynek .

Jako reżyser Affleck stworzył dramaty dla dorosłych, które rzadko oglądamy na ekranie, filmy, które zapadają w pamięć na długo po zakończeniu, a mimo to w jakiś sposób pozostają przyjemne dla widzów – filmy takie jak Zniknęło, kochanie, zniknęło , Miasto , I the Best Picture Oscar-winning Argo . Jasne, to facet, który niezachwianą pasją kocha Dunkin' Donuts i ma na swoim koncie kilka głośnych romansów, ale w tym momencie twórczość Afflecka jest nienaganna. Siedem lat po jego jedynej wpadce w roli reżysera, rok 2016 Żyj nocą , Affleck powraca jako reżyser Powietrze , doskonały przykład talentu Afflecka jako filmowca, film, który mimo że rozgrywany jest głównie w salach posiedzeń i podczas rozmów telefonicznych, stał się jak dotąd jednym z najlepszych filmów 2023 roku, to fascynująca historia, która trzyma nas w napięciu, mimo że dokładnie wiemy, jak ta historia się zakończy.

Akcja rozgrywająca się w połowie lat 80. Powietrze pokazuje nam czasy, gdy Nike była dopiero trzecią co do wielkości firmą obuwniczą na świecie, ustępując miejsca Converse i Adidasowi i próbując wyrobić sobie markę na rynku butów do koszykówki, a jednocześnie rozważając całkowite zamknięcie oddziału. Podczas gdy większość koszykarskiej drużyny Nike chce spróbować pozyskać kilku niepewnych graczy NBA do podpisania kontraktu z Nike, Sonny’ego Vaccaro ( Matta Damona ), chce podpisać kontrakt z jednym debiutantem: Michaela Jordana . Sonny widzi w Jordanii coś, czego nikt inny jeszcze nie widzi, i wie, że wykorzystanie całego budżetu Nike na buty do koszykówki na zdobycie Jordana będzie, cóż, wsadem. Jedyny problem, jaki ma Sonny, to próba przekonania Nike, aby zawarła największą transakcję, jaką kiedykolwiek zawarli na but, i przekonania Jordana – który nie jest zainteresowany Nike – aby przeszedł do firmy, która jest na trzecim miejscu w rankingu.

Bena Afflecka in Nike Powietrze Jordans movie Powietrze

POWIĄZANE: Prawdziwa historia kolejnego filmu reżyserskiego Bena Afflecka „Air”

Podobnie jak inne filmy Afflecka, Powietrze ma niesamowitą obsadę na całej linii. W ostatnich latach Damon stał się idealnym aktorem do tego typu ról, grając postacie, które wydają się być w stanie przewidzieć przyszłość niezależnie od medium, w które się wrzuci (zobacz też: Ford kontra Ferrari ), ale także wykazujący pasję i poczucie humoru, które czynią go tak wciągającym głównym bohaterem. Jasona Batemana jest znakomity w roli Roba Strassera, menadżera ds. reklamy Nike, którego Sonny’ego przekonuje już na początku do pomocy w jego szalonym planie, a Affleck doskonale wybrał siebie do roli głowy Nike, Phila Knighta . Nawet w mniejszych rolach Marlona Wayansa , Chrisa Tuckera , I especially a loud-mouth Chrisa Messina , każdy ma swój własny moment, aby ukraść ten film spod głównych aktorów. Dotyczy to zwłaszcza Wiola Davis , która gra matkę Michaela, Dolores Jordan , na prośbę samego Michała. W pewnym sensie Davis niemal odgrywa rolę surogatki publiczności, ponieważ zarówno ona, jak i publiczność znają siłę i błyskotliwość, jaką ma na korcie jej syn, i wiemy, że jest on wart każdego grosza, o który walczy w imieniu syna.

Debiut fabularny pisarza Alexa Convery’ego , Powietrze scenariusz można łatwo skrytykować za to, że zasadniczo opiera się na postaciach wygłaszających wspaniałe, motywacyjne przemówienia na temat siły wielkości lub mocy podejmowania ryzyka, a jednak Powietrze nigdy nie daje się przytłoczyć tymi monologami. Zamiast tego, ponieważ wiemy, dokąd zmierza ta historia, te chwile mają zaskakujący wpływ, ponieważ wiemy, że obserwujemy, jak ci ludzie robią wszystko, co w ich mocy, aby pomóc jednemu z najlepszych sportowców wszechczasów osiągnąć swój potencjał. Convery i Affleck robią to wszystko, tworząc historię, która wydaje się wspaniała, mimo że często rozgrywa się w niezbyt imponujących biurach i podczas rozmów, które w dużej mierze skupiają się na tym, jak zrobić doskonały but – a nie zdają sobie sprawy, że zmieni to na zawsze historię obuwia.

Wiola Davis as Deloris Jordan on the phone in Powietrze

Podobnie jak w przypadku innych filmów Afflecka, Powietrze wydaje się, że to rodzaj filmu, którego tak naprawdę nie oglądamy już zbyt często. Powietrze jest inspirujący, poruszający i niezwykle zabawny, a jednocześnie przedstawia ludzi, którzy są po prostu dobrzy w swojej pracy, starając się postępować właściwie. Brzmi prosto, ale wcale tak nie jest, aby taka historia była tak ekscytująca, jak się skończyła. Affleck i Convery dokładnie wiedzą, jak poradzić sobie z tą historią, a mimo to sprawiają, że wygląda ona na łatwą. Na przykład Affleck dokonuje mądrego wyboru, nie pokazując nigdy twarzy Michaela Jordana. Jordan jest osobą, która dominuje nad wszystkimi tymi postaciami i podczas interakcji z obsadą i tą historią Affleck wie, że pokazywanie Jordana w większym stopniu niż on ośmieliłoby się odwrócić uwagę od szerszej historii. Podobnie wie, jak wykorzystać obsadę drugoplanową, nigdy nie przesadzając z występami Davisa czy Messiny, które mogłyby zagrozić kradzieży historii Sonny’emu Damona. To mistrzowskie balansowanie, z którym Affleck radzi sobie doskonale.

Z całą pewnością byłoby przesadą stwierdzenie, że Affleck jest Jordanem tego typu podobającego się publiczności, dojrzałego kina, ale z pewnością jest w tym jednym z najlepszych. Jak Sonny pokazuje nam na początku, gdy próbuje skłonić Nike do inwestycji w Jordana, wie, że Jordan czuje się swobodnie na boisku, że dzięki niemu wszystko wydaje się takie łatwe, pomimo napięcia i presji, jakie odczuwałby każdy inny zawodnik. Podobnie robi Affleck Powietrze sprawiający wrażenie łatwego, reżysera, który dokładnie wie, co robi i wie, jak wzbudzić oczekiwanie, wzbudzić emocje i opowiedzieć historię o bucie, który naprawdę fascynuje i porywa.

Ocena: B

Powietrze wejdzie do kin 5 kwietnia.