Śmieszność jest powszechna w gatunku horroru. Chociaż wszyscy uwielbiają slashery o uziemionych podstawach, najlepsi filmowcy potrafią zamienić nawet najdziksze pomysły w coś naprawdę przerażającego dla swoich widzów – np. Alexa Scharfmana Śmierć jednorożca . Jednak mimo gwiazdorskiej obsady i przyzwoitych zabójstw, ogólna publiczność miała problemy z tym filmem A24; powaga, jaką nadał temu mitycznemu stworzeniu, była przesadna, za bardzo skupiona na przekształceniu go w przerażającego potwora, a nie na rozpoznaniu, jak zabawna jest koncepcja śmiercionośnego jednorożca. Zaburza to ogólny wydźwięk filmu, co jest niefortunne nie tylko ze względu na wpływ, jaki wywarł na film, ale także fakt, że pojawił się jeszcze jeden film fabularny sprzed zaledwie kilku lat, z którego twórcy filmu mogli się czegoś nauczyć. Straszny film, który wykorzystuje tajemnicę i niepokojący rozlew krwi, aby zamienić jednorożca w przerażający symbol ( jednocześnie wykorzystując absurdalność całej koncepcji ). Trudno ucieleśnić zarówno terror, jak i obozową komedię, ale jeśli Śmierć jednorożca chciał naprawdę w pełni wykorzystać swoje stworzenie, twórcy powinni wziąć od niego lekcję Drew Boltona Zabójczy Jednorożec .
To nie jest „Zabójczy Jednorożec”, do którego przywykłeś
Tam, gdzie większość horrorów dąży do perfekcji, Zabójczy Jednorożec przełamuje schemat, rozkoszując się jego wadami. Koncentruje się na Dannym ( Alejandro La Rosa ), młodego geja, który całe dnie spędza na imprezach i ćpaniu narkotyków w towarzystwie kawalkady zabawnych przyjaciół. Po szokującym ataku, który pozostawił w nim traumę, próbuje zapomnieć o przeszłości i ponownie wkracza na scenę imprezową w poszukiwaniu komfortu, jaki kiedyś mu zapewniała – tylko po to, by odkryć, że parkiety, które niegdyś zapewniały mu schronienie, stały się w czasie jego nieobecności znacznie bardziej zabójcze. Zabójczy Jednorożec to dumny film klasy B; od wątpliwej jakości kamery po najbardziej szalone wybory aktorskie, jakie widzowie kiedykolwiek widzieli bombastycznie tandetne podejście, które dobrze zna każdy fan horrorów z lat 80 . Choć ta wadliwa produkcja napakowanego lurkera w masce jednorożca mogła z łatwością być niezapomnianym, niskobudżetowym filmem, rozkwita dzięki jednej rzeczy: Śmierć jednorożca nie: popada w śmieszność.
Zabójczy Jednorożec odnosi sukces, ponieważ uznaje, jak śmieszne jest całe jego założenie. Film wie, jak dziwnie jest widzieć kulturystę w masce jednorożca przechadzającego się po nocnym życiu gejów, co jest niesamowitą przerażającą sytuacją, która dzięki eklektycznej obsadzie w środku zapewnia obozowy terror, który ta fabuła wyraźnie stara się ucieleśnić. To właśnie to pochylanie się nad obozem utwierdza widzów w przekonaniu, że jest to tandetna komedia z jedynie nutą krwi, a potem szokuje pokazaną brutalnością. Zabójczy Jednorożec sprawia, że jego horror jest o wiele bardziej przerażający, dając widzom poczucie bezpieczeństwa, zanim zszokuje ich przyprawiającą o ból brzucha brutalnością mordercy, z którego się przed chwilą śmiali. Łączy sceny nieudanego flirtu z bywalcem imprezy, któremu wyrywano wnętrzności, wykorzystując humor fabuły, aby podkreślić horror i sprawia, że oba uderzenia są o wiele mocniejsze dla wszystkich, którzy je oglądają. Zmniejsza to presję związaną z aktywnymi próbami przekształcenia symbolu jednorożca w coś niepokojącego, a twórcy zamiast tego wypaczają uprzedzenia, o których wiedzą widzowie, aby jeszcze bardziej wytrącić ich z równowagi. „Pozwala jednorożcowi mówić samo za siebie” – genialnie proste podejście, które podnosi poziom filmu jako całości.
Ten „Zabójczy Jednorożec” wcale nie jest bliski śmierci
Chwila Zabójczy Jednorożec Filmowi udało się wykorzystać własną śmieszność, ale w filmie pojawiają się pewne szokujące kwestie. Mianowicie kontrastująca tematyka; chociaż film świetnie łączy humor z rozlewem krwi, film porusza pewne poruszające kwestie, których nie jest w stanie omówić jego beztroska fabuła horroru. Czasami się z tym boryka, jednocześnie radząc sobie z ograniczeniami niskobudżetowego wyglądu. Jednak nawet w przypadku tych problemów nie umniejsza to subtelnie doskonałego sposobu udaje mu się zamienić jednorożca w coś przerażającego – wcale nie próbując. Oczywiście pod koniec widzowie uznają tę rogatą twarz za niepokojącą, ale zamiast próbować przekręcić całe znaczenie tego fantastycznego rumaka, film zanurza swoje urocze obrazy w kompletnej krwi, aby bezmyślna przemoc swojego antagonisty była jeszcze bardziej szokująca. To genialne podejście odciąża to narracyjne twórcy filmu, i to jest to, co sprawia Zabójczy Jednorożec najlepszy obecnie horror o jednorożcach (naprawdę ceniona kategoria).
