Choć twórcy filmowi bardzo starają się przekazać swój punkt widzenia, czasami ludzie po prostu tego nie rozumieją. Niezrozumienie filmu nie świadczy o jego wartości artystycznej, ponieważ większość utalentowanych artystów zazwyczaj włącza do swoich dzieł element subtelności. Subtelność jest tym, co sprawia, że wiele filmów jest świetnych, ale dla niektórych osób może to być mylące.
Powiązane: „House of Gucci” i inne klasyki z obozu niezrozumienia
Niektóre z najwspanialszych filmów zostały obejrzane (lub pochwalone) ze względu na niezdolność widzów do dokładnego zrozumienia, co film/twórca filmowy chciał powiedzieć. Nie obawiaj się jednak, ponieważ zamierzamy wyprostować sytuację, więc załóż czapkę myślenia. Czas na introspekcję.
„Klub walki” (1999)
Brad Pitt i Edward Norton w Podziemnym Klubie
Davida Finchera 'S czarna komedia na podstawie Chucka Palahniuka 'S novel was a controversial film, to say the least. The reviews were generally pretty mixed, with some claiming the film was genius and others claiming it was crass, misogynistic, and promoted violence. While on the surface these criticisms might seem accurate, they are actually far from the truth. Klub walki opowiada o szkodach, jakie konsumpcjonizm wyrządza ludzkiej duszy. Utworzenie grupy wsparcia dla ludzi z problemami, którzy chcą wrócić do życia, wywodzi się z idei samozniszczenia jako formy buntu przeciwko światu, który tak dużą wagę przywiązuje do pieniędzy, statusu i władzy. Każdy, kto uważnie ogląda film, widzi, że Marla Singer ( Heleny Bonahm Carter ) jest prawdziwym bohaterem filmu. Narrator ( Edwarda Nortona ) patrzy na nią z pogardą ze względu na jej niski status i „kiepskie” zachowanie, ale też jej zazdrości, ponieważ jej zdolność do chodzenia przez życie bez najmniejszej troski o status publiczny i przyzwoitość społeczną jest niezwykle pociągającym pomysłem dla naszej bohaterki złapanej w pułapkę od 9 do 17. W końcu Narrator uczy się szanować Marlę za to, kim jest i bardzo się o nią troszczy.
Argument, że film promuje toksyczną męskość, jest zrozumiały, ale ci, którzy tak myślą, zupełnie nie mają racji. Podczas gdy Tyler Durden ( Brada Pitta ) i jego gang odmieńców mogą wytworzyć toksyczną energię, to właśnie ta energia staje się dla Narratora problemem, a nie rozwiązaniem. W kulminacyjnym momencie filmu Narrator stara się naprawić szkody wyrządzone Tylerowi i chociaż niekoniecznie „uda mu się”, znajduje złoty środek między samozniszczeniem a wywyższeniem się i przy okazji przyznaje się do swoich prawdziwych uczuć do Marli. To właściwie całkiem zdrowe.
„Zmarszczka w czasie” (2018)
Dostosowanie Madeleine L'Engle 'S pięknie fantastyczna powieść, której akcja rozgrywa się poza strukturą przestrzeni i czasu, nie jest łatwym zadaniem, któremu poddało się niewiele osób Avę DuVernay zasługi, na jaką zasługiwała, podejmując się tak trudnego zadania. Zmarszczka w czasie został powszechnie negatywnie oceniony zarówno przez krytyków, jak i publiczność, z takich powodów, jak zła reżyseria, zła gra aktorska, złe zdjęcia i zła grafika komputerowa. Co zabawne, niewiele z tych uwag krytycznych faktycznie ma zastosowanie.
Powiązane: Filmy Disneya, które stały się zdecydowanie za ciemne
Wiele osób twierdziło, że film to wrak pociągu CGI, który nie zawierał żadnego z motywów Madeleine L'Engle, ale nie jest to prawdą. Celem tej powieści jest pokochanie siebie za to, kim jesteś i celebrowanie różnic, które czynią cię wyjątkowym, i ten punkt został doskonale przedstawiony w wizji DuVernay’a. Kiedy niepewna Meg ( Burza Reida ) zostaje zabrana w międzywymiarową podróż w celu odnalezienia dawno zaginionego ojca, w końcu znajduje część siebie, która zaginęła wraz z tatą. Pod koniec swojej podróży Meg uczy się doceniać siebie i wszystkie swoje wady w niezwykle poruszającej sekwencji, w której broni się przed IT, ciemnością, która psuje wszechświat, czerpiąc z uczuć nienawiści, złości, zazdrości itp. Być może wszyscy byli rozpraszani przez blask i jasne kolory, ale film DuVernay ma tak wiele pod powierzchnią i niewielu ludzi wydawało się to rozpoznać. Nawiasem mówiąc, ten brokat, który wszyscy uważali za tak ekstra, symbolizuje miłość własną, co zostało udowodnione, gdy Meg przechodzi miniaturową brokatową metamorfozę po pokonaniu IT i podjęciu decyzji o kochaniu siebie. Wewnętrzna akceptacja tworzy zewnętrzne piękno.
„Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi” (2017)
Daisy Ridley jako Rey i Mark Hamill jako Luke Skywalker w „Ostatnim Jedi”.
Zdjęcie za pośrednictwem LucasfilmChoć wielu krytyków doceniło ten nowy i wyjątkowy dodatek do Gwiezdne Wojny saga, fani nie byli zadowoleni. Wielu skarżyło się na zabójstwo postaci, gdy Luke ( Marka Hamilla ) był przedstawiany jako zrzędliwy i pokonany starzec, któremu nie zależało już na stoczeniu dobrej walki, a innych jeszcze bardziej zmartwił brak Rey ( Daisy Ridley ) postęp jako postać.
Riana Johnsona , który zarówno wyreżyserował, jak i współscenarzysta Ostatni Jedi , stworzyło fantastyczny nowy zwrot w historii, a postać Luke'a została napisana tak, aby była znacznie bardziej interesująca niż w poprzednich częściach. Choć wszyscy doceniają pełnego nadziei i naiwnego Luke’a Skywalkera Nowa nadzieja , niezwykle nierealistyczne jest oczekiwanie tego samego od starszego Łukasza 30 lat później. Luke Skywalker stracił wiarę w Jedi, ale to Rey naprawia go i sprowadza z powrotem do ruchu oporu, dając mu ostatni moment odkupienia pod koniec filmu. Chociaż wybory artystyczne podjęte przy tworzeniu filmu były znacznie bardziej wyjątkowe niż w przypadku klasycznego letniego hitu kinowego, nie zmieniło to faktu, że historia rzeczywiście miała miejsce w poprzednich filmach. Gwiezdne Wojny śladami, po prostu obrała inną drogę. Film pozostał wierny Gwiezdne Wojny dając widzom coś znacznie bardziej wyjątkowego niż poprzednie części, a niewiele osób przyznało filmowi uznanie, na jakie zasługiwał.
„Ślicznotki” (2020)
Maimouny Doucoure Film wywołał tyle kontrowersji w momencie premiery, że pojawiła się petycja o usunięcie go na stałe z serwisu Netflix. Kontrowersje wokół francuskiego filmu dotyczyły tego, że młode aktorki zachowywały się przez cały czas hiperseksualnie i wiele osób oskarżało film o seksualizację dzieci. Film opowiada historię Amy ( Fatia Youssouf ), 11-letnia dziewczynka, która buntuje się przeciwko swojej religijnej rodzinie, dołączając do grupy tancerzy w swojej szkole i dokładając wszelkich starań, aby pokazać swoją kobiecość i rozwijającą się seksualność.
Powiązane: Najbardziej oczekiwane filmy zagraniczne w 2022 roku
Cały punkt Ślicznotki było zwrócenie uwagi na ciągłą seksualizację dzieci, z którą wiele społeczeństw ma ogromny problem. Zdjęcia młodych dziewcząt tańczących uwodzicielsko i ogólnie zachowujących się jak dorosłe kobiety miały szokować, miały niepokoić i wywoływać oburzenie, ale ludzie skupili swoje oburzenie na niewłaściwej osobie. Niektórzy zrozumieli, co film chciał przekazać, ale nie zgodzili się z realizacją, co jest zrozumiałe. Ochrona dziecięcych aktorów na planie powinna zawsze być najwyższym priorytetem, ale nie było żadnych dowodów na to, że którakolwiek z aktorek odniosła jakiekolwiek szkody emocjonalne w wyniku filmu, a podobno na planie pracował psycholog dziecięcy, który dbał o to, aby młode aktorki czuły się dobrze z tym, co robią i rozumiały, dlaczego to robią. w sumie, Ślicznotki to piękny film o dojrzewaniu, opowiadający o odnalezieniu się w świecie, który przywiązuje ogromną wagę do kobiecych ciał i seksualności.
„Amerykański psychol” (2000)
Christian Bale jako Patrick Bateman w przezroczystym plastikowym płaszczu narzuconym na garnitur i trzymający topór w filmie American Psycho
Zdjęcie za pośrednictwem LionsgateAch, psychopatia z Wall Street. Niewiele filmów równie dobrze przekazało to przesłanie Amerykański psychol , a mimo to wielu osobom ten punkt przelatywał niezakłócony nad głową. Mary Harron 'S krwawe arcydzieło było krytykowane za ukazywanie straszliwych zbrodni wobec kobiet i promowanie przemocy, ale nie taki był sens tego filmu. Na podstawie powieści autorstwa Breta Eastona Ellisa, Amerykański psychol przygląda się kulturze yuppie oczami Patricka Batemana, dyrektora wykonawczego z Wall Street ( Christiana Bale’a ), psychopata z toporem, który wolny czas spędza na ćwiczeniach, zabijaniu zabawy w pielęgnację skóry i przeprowadzaniu sekcji młodych kobiet (według jego własnych słów).
Chociaż jest to komedia, Amerykański psychol w żaden sposób nie gloryfikuje przemocy ani postaci Patricka Batemana. Jest to zimne, twarde spojrzenie na skutki kapitalizmu i presję zdobycia i utrzymania doskonałego statusu społecznego. W całym filmie pojawia się wiele subtelnych wątków, ale najważniejszy i najbardziej oczywisty z nich to ten: kapitalizm, a także pieniądze, władza i elitarny status społeczny to pojęcia psychopatyczne. Temat ten został przedstawiony poprzez rażące lekceważenie innych ludzi przez Patricka, jego obsesję na punkcie statusu społecznego i własnej formy fizycznej oraz jego ciągłą rywalizację z równie okrutnymi kolegami. Tak, film jest czarną komedią i w nonszalancki sposób przedstawia niepokojące i brutalne przestępstwa, ale po to właśnie są oceny R. To nie jest film dla dzieci, ale dla tych, którzy chcą odbyć introspekcyjną podróż po najważniejszych aspektach amerykańskiej kultury.
Dalej: Aktorzy ze świetnymi występami w nierozpoznawalnych rolach
