10 opowiadań Edgara Allena Poe, uszeregowanych według tego, jak ciemne są

Edgara Allana Poe był jednym z pionierów horroru. Działający w pierwszej połowie XIX wieku, napisał mnóstwo wierszy i opowiadań o makabrycznej tematyce i przerażającej treści. Na długo przed slasherami i jump jumpami Poe zrozumiał, że prawdziwy strach nie zawsze rodzi się z tego, co widać, ale z tego, co czai się poza zasięgiem wzroku: nierzetelnego narratora, gnijącego domu, dołu pod deskami podłogowymi, serca, które nie przestaje bić.

Rzeczywiście, Poe Historie wnikają w najbrzydsze zakamarki naszej psychiki i ujawniają to, co tak często desperacko staramy się ukryć. Mając to na uwadze, ta lista rankinguje historie Edgara Allana Poe według ich poziomu ciemności , od „dość ponurego” do „czarnej dziury rozpaczy”. Poniższe dziesięć opowieści przedstawia Poego w jego najbardziej wstrząsającym, brutalnym i psychologicznie ponurym wydaniu, ugruntowując go jako prawdziwego mistrza gatunku.

10 „Złoty robak” (1843)

Tajemnicze poszukiwanie skarbów

- Jak mówiłem, musimy iść do drzewa. Zewnętrznie, Złoty Bug to klasyczna opowieść o poszukiwaniu skarbów, pełna kryptografii, tajnych map i zakopanej fortuny. Jednak pod jego papkowatą fasadą kryje się niepokojący nurt obsesji, szaleństwa i kolonialnej przemocy. Fiksacja głównego bohatera na punkcie rozszyfrowania starożytnego szyfru powoli osłabia jego kontrolę nad rzeczywistością. Ciekawość staje się manią. Do tego dochodzi ponura dynamika rasowa w tej historii (szczególnie portret i sposób traktowania zniewolonego sługi Jowisza), która rzuca niewygodny cień.

Użycie przez Poego dialektu i charakterystyki odzwierciedla brzydką rzeczywistość tamtych czasów i wzmacnia moralną dwuznaczność opowieści. Z tego powodu BBC w 2001 roku zaadaptowało tę historię do słuchowiska radiowego, ale opowiedziało wydarzenia z punktu widzenia Jowisza. (Warto tego posłuchać.) Mimo to, elementy kryptogramu w oryginale są dobrze zrobione i pomogli tej historii odnieść ogromny sukces już po premierze. Złoty Bug było najpopularniejszym dziełem Poego za jego życia.

9 „Serce opowiadające” (1843)

Poczucie winy mordercy doprowadza go do szaleństwa

„Nie da się powiedzieć, kiedy ten pomysł przyszedł mi do głowy; ale kiedy już poczęłam, prześladowało mnie to dzień i noc. Serce opowiadające to jedna z najbardziej charakterystycznych i niepokojących opowieści Poego, wciągająca czytelnika w rozbity umysł niewiarygodnego narratora, który upiera się przy swoim zdrowiu psychicznym, nawet gdy opowiada o brutalnym morderstwie popełnionym wyłącznie z powodu oka starca. Niezmienny urok tej historii tkwi w jej psychologicznej klaustrofobii. To więzi nas w spiralnych myślach zabójcy .

Brak imion i specyficznej scenerii nadaje historię ponadczasowa, uniwersalna jakość ; to może się zdarzyć wszędzie i każdemu. Przede wszystkim halucynacja słuchowa bicia serca pod deskami podłogowymi staje się metaforą poczucia winy, którego nie można zignorować; odcienie Zbrodnia i kara . Poe po mistrzowsku buduje napięcie poprzez powtarzalność, rytm i tempo, tworząc poczucie nieuniknionej zagłady. Ten motyw zabójcy nawiedzanego przez dźwięki ofiary był od tego czasu naśladowany w wielu horrorach i filmach.

8 „Czarny kot” (1843)

Alkoholizm, okrucieństwo i poczucie winy skręcają duszę mężczyzny

— Jednak nie jestem szalony i z całą pewnością nie śnię. Czarny Kot to pokręcona opowieść o alkoholizmie, przemocy domowej i eskalacji przemocy. Narrator zaczyna jako pozornie zwyczajny człowiek, który powoli się rozpada, popadając w sadyzm z przerażającą łatwością. Jego gwałtowne impulsy są wzmacniane przez alkohol, ale prawdziwy horror kryje się w nim jak wykalkulowane i zamierzone staje się jego okrucieństwo . Główny bohater opowiada o swoich okrucieństwach z dystansem kogoś, kto wspomina zły dzień, a nie serię obrzydliwości. Przez cały czas jego ton jest spokojny, refleksyjny i racjonalny, nawet gdy jego czyny stają się naprawdę ohydne.

Okaleczenie jego ukochanego zwierzaka jest wystarczająco złe; ostateczne morderstwo jego żony i groteskowe ukrycie jej ciała popychają narrację terytorium przyprawiające o zawrót głowy . Ostateczny obraz, czarny kot wyjący na zamurowanym zwłokach, staje się kolejnym symbolem winy, niemal tak samo zapadającym w pamięć jak bijące serce. To jest Poe, nie jako marzyciel gotyku, ale jako kronikarz ludzkiej deprawacji.

7 „Upadek domu Usherów” (1839)

Upadająca rezydencja i przeklęty ród upadają razem

„Przez cały nudny, ciemny i bezgłośny jesienny dzień…” Upadek domu Usherów to gotycki koszmar, który ugruntował pozycję Poego jako mistrza literackiej grozy. Opiera się na tradycyjnych elementach historii o duchach, ale okazuje się czymś bardziej interesującym: pełzający portret dziedzicznego szaleństwa i egzystencjalnej zgnilizny . Rezydencja Usherów to coś więcej niż tylko nawiedzenie chory jęcząc pod ciężarem jakiejś prastarej klątwy, która zaraża zarówno jego mieszkańców, jak i same mury.

Atmosfera jest cuchnąca i śmiertelna przez cały czas. Dom jest wilgotny i zapleśniały, wszystkie zakurzone meble i starożytne księgi. Nadwrażliwość i pogarszający się stan zdrowia Rodericka Ushera odzwierciedlają fizyczny upadek domu, podczas gdy żywy pochówek jego siostry Madeline dodaje warstwę bezbożnego napięcia. Język Poego jest bujny, przytłaczający i hipnotyczny , tworząc nastrój rozkładu tak żywy, że utrzymuje się długo po ostatnim wersie.

Data wydania

2023 - 2022